plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

30.4.18

Enlitigindaj knabiĉoj, sed neenlitigeblaj (nova versio).


Jen elfosigita rakonto en renovigita versio.

         Ja kompreneble, estiel fikema kaj midzama gejo, mia memoro plenplenas je bugrindaj, sed tute ne tuŝeblaj junuliĉoj, kiujn, de lerneja tempo ĝis adoltiĝo malmoligis vane mian pisilon.  Bedaŭrinde vane, jes, sed tamem kelkfoje ankaŭ mane, sed nur miamane ! Ĉu ankaŭ vi tion spertis ?
          Ie ajn mi renkontis kaj plu renkontas tiajn knabĉjojn : sur lernejaj kortoj, en naĝejoj, en urboj, sur plaĝoj kaj eĉ en ĉiovendejegoj, kiam mi helpis panjo en la semajnfina aĉetumado. Bukla hararo, fripona okulparo, frandema buŝo, dezirveka pugeto, tuberŝvela patalonzipo… Ĉien tien mi ŝategus ŝovi fingron, nazon, langon, glanon, …se eblus.
          La sorĉo des pli efikas, kiam la beluliĉo ne nur preterpasas, lasante efemeran spuron, sed vole-nevole aperigas intimajn haŭtpecojn, ion kutime neniel publike videblan. Tiam gravuriĝas enmense kaj neforviŝeble la mirakla iama vidaĵo.  
          Io tia okazis en mia lernejtempo, kiam somere, kune kun pli aĝaj bubiĉegoj de la domega kvartalo, ni biciklis sekrete al nia sovaĝa naĝejo kromnomita « la banano ». Tio estis longa bananforma akvo-kolektujo, kiu troviĝis kelkajn kilometrojn for de la urbo, inter la rivero kaj la aŭtovojo. Apuda rivero plenigis ĝin dum la vintraj altaj akvoj, kaj somere, la najbaraj legomistoj pumpis el ĝi akvon bezonatan por akvumado. Kompreneble, pro danĝero, la tuta loko estis nepermese alirebla, sed la klabuloj nur malofte venis nin forpeli. La tuta sovaĝejo estis reĝolando nia : granda plaĝo el blonda sablo, tuta reto da tradornaj padoj, kiuj serpentumis al kaŝitaj strandetoj.
          Se subkompreniĝas, ke malmultaj knabinoj tien sin riskis, nu, ĉiukaze, venis ili nur duope (komprenu ne ine duope, sed ja gee duope), kaj kredu min, utilis tiam la surŝultraj bantukoj nek por sunumado, nek por postnaĝado, sed ĉefe por tute alispeca okupiĝo. Do, sur nia granda plaĝo, la etoso plejofte montriĝis virece knabaĉa, kaj tio tute ne malplaĉis al la dekkelkjara bubiĉo, kiu tiam mi estis… Ĉar la konversacioj de la « fratiĉegoj » (t.e. deksepjaruloj maksimume) preskaŭ senmanke iam-tiam priis inojn, mamojn, pugojn… franzadon kaj midzadon… ĉiĉojn kaj kacojn… Tial, videbliĝis ofte subŝtofa streĉado kalsona, kaj sekve, plej diskrete aliflankeniĝis surventren la konfuzita kompatindulo. Nu, se plu ruĝiĝis ties oreloj, neniel kulpigu la sunradiojn !
          El inter tiuj fratiĉegoj, almenaŭ du okulfrapis min. Ambaŭ estis nigruliĉoj. Tial mi ne kapablas percepti klare, ĉu allogis min ili pro ties afableco fremdece nekutima, aŭ pro la ĉokoladeco kaj miriga delikateco de iliaj trajtoj.  Kvankam ankaŭ alia kialo eblas, io fantasma, pri kio nigruliĉoj famas kaj almenaŭ fanfaronemas… Krom malrapidaj sed ĉiam elegantaj gestoj, ambaŭ emis ridegi plengorĝe pro ajna kialo. Kaj ilia komunikiĝema gajeco ridigis ankaŭ nin, sen plia kialo. 
          Mi konas kelkajn, kiuj surgenuiĝus frandeme sub la testikoj de laŭmikelanĝela Davido. Pliajn, kiuj kvazaŭ svenus ĉe la lipoj de Antinoo. Kaj eĉ aliajn, kiu preĝus, pli sage ol saĝe, antaŭ la surpentraĵa brusto de Sankta Sebastiano. Koncerne min, porĉiame, la mirakla vidaĵo plu estos la mil kaj sep scintilantaj akveroj, kiuj fluis ĉe la korpoj de Sedino kaj Mamaduo, kiam ili ambaŭ revenis, ridegante, de sia impeta naĝado. Krome, ĉar plejofte ni ĉiuj ne kunportis banvestojn, iliaj ĉiutagaj kalsonoj, blankaj kaj malsekaj, travidebligis kolore kaj reliefe tion, kion ili kutime vualis.
          Eĉ okazis iam, ke dum ŝercega naĝbatalo, Mamaduo petole senkalsonigis Sedinon. Ja kompreneble, ankaŭ Sedino baldaŭ svingis superkape sian trofeon, t.e. la kalsono de Mamaduo. De la strando, kie ni frenezule kuraĝigis ambaŭ luktantojn, ni spektis plezure artan flugadon de subvestoj, tiel ke fine, unu kalsono sinkperdiĝis. Kies ? Negrave ! De tiam la nura afero fariĝis : kiu el ambaŭ ne sukcesos eskapi kun la pugujo, kaj devos elbanigi sin « en Adama vesto ». La suspenso ne tro daŭris. Unue disŝirata pro sovaĝa atako, la dua ŝtofaĵo fine malaperis funden. Tial ni (sed precipe mi, ja konsentite) ĝuis du Adamojn por sama prezo. Du Adamojn ebonkolorajn, ĝislarme ridegantajn, kiuj profitis tiun okazon por montri al ni, kio estas afrikaj dancoj. Ŝajne temis pri « grenrikolta dancado », ĉar la draŝiloj jam pretis, batadis laŭtakte, hipnotige, neforgeseble…
          Mi agnosku, ĉu simple duopajn, ĉu eĉe multopajn, enlitajn voluptojn mi tute ne prifajfas. Nek enfojnajn, nek enboskajn (nokte staranta funde de publikaj kaj mallumaj parkoj). Vi kredu min, sinjoroj : fikadon mi ŝategas ! Tamen volas mi omaĝi tie ĉi al ĉiuj knabiĉegoj kaj juniĉoj, kiuj nevole-nekonscie beligis kaj plu beligos, pere de nuraj nudigitaj haŭtopecetoj, nian ĉiutagan povran vivon. Dank’al simpla rigardotuŝeto, senmane, senbuŝe, senkace, tiaj donacetoj stampiĝas en nia memoro, kelkfoje pli daŭre ol plenkorpa oferdono, ol ĝisosta anusfajriga bugrado.   
          Dankon al tiu juna patriĉo, longhara blonduliĉo, kiu kaŭriĝante, ĉi-matene, por surbrakigi sian bebon, montris al mi malavare sian lindan pugfaldon kaj blankajn gluteojn. Dankon al tiu sportistiĉo, kiu forviŝante surfrontan ŝviton pere de sia t-ĉemizo, senvualigis por mi ĝispube sian muskolozan ventron. Specialan dankegon mi ankaŭ ŝuldas al ia germana knabiĉego. Antaŭ multaj jaroj, mi veturis Belgion kun mia patrino por somera enfamilia feriado, kiam ŝi haltis frumatene sur aŭtovoja ripozejo por trinki kafon. Mi plu dormetis sur la malantaŭa seĝo, kiam parkiĝis, tute apude, granda aŭto de germana familio. Patriĉo, patrino kaj filineto eliris, kaj laŭtvoĉe foriris restoracien. Silento denove. Mi komencis reendormiĝi, kiam vekis min knarado de aŭtopordo. Nu, ankaŭ filiĉon ili havis, altan bubiĉegon proksimume deksesjaran, kun duone fermitaj okuloj sub distaŭzita hararo. Streĉante sian tutan korpon, li brue oscedis. Tiam sango ekpulsis subite en miajn tempiojn : lia tro strikta piĵamĉemizo glitis supren, dudek centimetrojn kontraŭ mia nazo, nudigante lian blankan ventron, kaj vidigante, sub helblonda pubhara linio, piĵaman pantalonon ĝislime streĉitan de matena erekto. Eĉ spiri mi ne aŭdacis. Sed la knabiĉo, duone dormanta, ne rimarkis min. Post minutoj de senmoveco, kiuj al mi ŝajnis eterneco (sed tamen malinfera eterneco), la junuliĉo neantaŭvideble ŝovis manon subelasten, liberigis kaj enmanigis sian ilon, kaj fine, post proprancaj ŝprucetoj, pisadis senretene inter ambaŭ veturiloj. Tanĝantaj sunradioj brilis ludeme tra la oreca fluo, dum flirtis same orece kelkaj krispaj kojonharetoj, kuspitaj de frumatena bloveto. Jen bona aŭguro por ĵus komencantaj somerferioj, ĉu ne ?

Saluton majo !


Monato de ĉiuj belecoj...
Monato de mia naskiĝo ! 😚

Butiko.


Butiko fermita.


Butiko malfermita.

La avantaĝo de tiu-ĉi blogo estas, ke ĝi neniam fermiĝas.
Do, eniru !... 

Moda modelo : Jonathan.


Laŭ Paul Keng.

Ho, bela sezono.

Artisto nekonata.

ĉina proverbo :
Ĉiuj estontaj floroj estas en la estantaj semoj. 

"Ho lakto, dia fosforo
Migdalflore parfumita
De kiu, soifigita
Almozpetas mia koro"

Dancanta kalsono.


de Denis Diderot :
"Dancado estas poemo."

Jen do poemo senparola, sed tamen ja konvinka...

25.4.18

Konkurso pri la plej malbela kalsonaĉo.


Jen la unua kandidato. 

Lernu Esperanton dank' al bildoj okulplaĉaj.


Stari, eĉ se nur sur unu piedo (sed ne malpli).


Sidi sur siaj sidvangoj (ankaŭ eblas komforte sur aliiesaj).


Pendi kun kapo(j) malsupren.


Kaŭri por kaŝeme ne montri. Ne montri kion, fakte ?


Kuŝi, jes, sed tamen ne tujtuj ! 

Petolulo en kalsono.


Knabiĉo sen kalsono, tio estas samkiel donaco sen papero. Mankas la plezuro elpakigi...

Nuda knabiĉo en fotelo.


Pentraĵo de Eric Itschert.

Taga bestumado : polpo.


de Bill Watterson :
"Kiamaniere abomenaĵoj kiel polpoj kaj harozaj blatoj reproduktiĝas ? Ĉu ili sukcesas trovi sin sekse allogaj ?"  

24.4.18

Varma kiso.


de Albert Samain :
"Lipoj ! Lipoj ! Kiso mortanta, kiso mordanta. Lipoj, lito de l'amo profunda samkiel morto !"

Unu, du, tri...


...Vi saltu en miajn brakojn !

Kio estas sporto ?


Sporto estas nur stulta komparado de sukcesoj.

Firma branĉo.


de Gustave Thibon :
"Amo ne pezas. Tia branĉo rompiĝas nur, se la birdo sur ĝi sidanta forflugas. Ne povas min frakasi via troa apogo, sed ja via forlaso."  

Taga bestumado : rosmaro.


Ĉu vi scias, kiel rekoneblas samseksema rosmariĉo ?
Pro la du vundoj sur lia dorso...

Résultat d’images pour morses rient

23.4.18

Suronda sporto.


Ĉu oni rajtas iel ajn alkroĉiĝi ?
Nur kaze de endanĝeriĝo, kompreneble...

Ekde kiam sunas...


... mi trovas la vivon multe pli alloga.
Ĉu same por vi ?

Surstrata rubaĵo.


Oni forĵetas ion ajn surtrotuaren nuntempe. Ĉu vere ne recikleblus ?

Transsalti barilojn.


Mi invitas vin al vivĝojo.
Tute ne decas rifuzi...
Mi invitas vin al transiro.
Ne konvenas cise resti. 

Perpuge pentri.


Kial ne ? Ja certas, ke kelkaj ne farus pli bele permane.
Krome, jen bela okazo por lasi spuron al la posteularo, ĉu ne ?

Taga bestumado : patelo.


Resti algluita al marroko sub ĉina sunombrelo, jen la vivo de patelo ! Vi krome sciu, ke patelo unue naskiĝas kiel pateliĉo, kaj nur poste fariĝas eventuale patelino.
Ĉu finfine ne kontraŭnaturas la naturo ?...

Ni malfermu ĉiujn niajn fenestrojn.

Artisto bedaŭrinde ne konata !

Jes, eĉ la mensajn !

19.4.18

Balancilo.


Ĉu vi bonvolas, ke mi puŝu vin ?...


"Fermas la okulojn tiu bubo ;
Supren kaj malsupren fidas li sen dubo,
Kaj plengorĝe ridas, homnatur' !
De la ĉielo al la tero: grandplezur' !"

Kajto : La malnova balancilo.

Montri ankoraŭ iom pli...


... ĉar fakte rigardi ne estas tuŝi.

Araba mondo: «Neniam plu solaj» : kampanjo favore al la samseksemuloj.


«Lukti kontraŭ la mitoj kaj rompi izolitecon» : Lundon, du NROj lanĉis «pozitivan» kampanjon en Libano, diskonigante atestojn, inter kiuj, tiu de la fama libana kantisto Hamed Sinno, instigante samseksemulojn, ambaŭseksemulojn kaj transgenrulojn, ke ili akceptu sin kaj depostulu siajn rajtojn.

Tiu kampanjo, kondukita de Human Rights Watch (HRW) kaj la Fondaĵo por la liberecoj kaj egaleco (FLE) nomita «No longer alone» (Neniam plu solaj), sin apogas sur raporto, kiu listigas atestojn de 34 GLATaj aktivuloj el 16 arabaj landoj. Ĝi entenas enretigitajn videojn.
Legu la tutan artikolon ĉe la bonega retejo : neniam milito inter ni.

Taga bestumado : rano.


hinda proverbo :
Kiu ne eliras por viziti la vastan mondon plenan je mirigaĵoj, tiu estas nura puta rano.

Ĉina Narciso.


Pentraĵo de la ĉina artisto laboranta en Germanio, Musk Ming.

18.4.18

Ĉe kolono.


Aprezi antikvajn kolonojn tute ne malhelpas min ankaŭ aprezi kolonetojn ja malpli antikvajn...

el sonĝo...


Flustraj mesaĝoj en la koridor'
La varma vento tra la kor'
Kaj fine rivel' de profunda mister'
Lasu min sonĝi pri la somer'


Persone

Montri iom da...


Ĉiujare, kiam vintro feliĉe finiĝas, mi vere soifegas je haŭto. Vidi haŭton al mi mankas. Tiam mi iel fariĝas almozpetanto de l' haŭto...


Montru, montru al mi iom pli da...