plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

28.2.18

Koncerne mian sanon...


... mi fine ja pli bone fartas.
Dankon !

Neĝas denove !


Ĉu fine alvenos printempo ?

Feriejo.


Mi fine trovis mian ontan feridomon.
Ĉu ankaŭ vi venos ?...

En duŝejo 2.


de Nicolas Faret :
"Kio do trinkeblas ĉi supre, de kie falas nur akvo ?"

Eble io el la anĝeloj... Kial ne ?

Sub la kranon la kapo, sur la lipoj la kaco (nova iĉa versio).



            Denove mi ĉerpis el mia malnova tekstaro kaj korektis en « iĉan version » tiun ĉi erotikan rakonton pri mia junaĝo. Jen afero legenda per nur unu mano… Mi esperas, ke al vi ĝi (denove) plaĉos.





Pasintan someron, mi promenadis tra la urbo, celante elspezi mian poŝmonon en vestaj aŭ diskaj aĉetaĵoj. Mi ne laboris, kaj ĉar agrable sunis kaj varmis, mi surmetis mian novan helbrunan pantalonon kaj oranĝkoloran ĉemizon por pave paradi kaj por senti rigardojn ĉe mian tutan koksaĵon. Mi konas nenion pli plezurigan ol senti virseksajn okulojn celi kaŝe al miaj ambaŭflankaj montrofenestroj. Tial mi surhavas ĉiam helajn mallozajn vestojn, kiujn valorigas la varan enhavon.


          Mi ĵus eliris el diskovendejo, kiam bremsis skotero proksime al mi. Pro la kasko, mi ne rekonis lin, sed eĉ sen kasko… ne tujtuj ! Jam de kelkaj jaroj ni ne plu renkontiĝis.


- Aĥ,... Sedriko ! Kiel vi fartas, oldulo mia ?


          Sedriko estas la fratiĉo de unu el miaj eksamikinoj, de kiam mi vizitadis la lernejon. Iliaj gepatroj tiam forlasis la urbon, kaj mi ne plu vidis nek ŝin, nek ties unuenaskitan fratiĉon, kiu fariĝis detiam tiu belega, svelta, nigrhara kaj ridetanta knabego.


- Kion vi do faraĉas en Reno, mi al li demandis ?


- Ĉi-tie mi nun loĝas, li min respondis. Kia plezuro revidi vin ! Ĉu vi havas iom da tempo ? Mi invitas vin en mia loĝejo por trinki bieron. Estas nur en la apuda dua strato. 


Kaj li senatende puŝis antaŭen sian skoteron.





         Kelkaj minutoj poste, mi suprengrimpis mallarĝan ŝtuparon, sekvante unuokule lian etan postaĵon, dum mi hipokrite petis novaĵojn de lia fratino.


- Ŝi plu studadas, en Puatiero, li diris.


          Li malŝlosis pordon. La apartamento estis mallarĝa kaj malluma, kiel ofte okazas en tiaj malnovaj kvartaloj. Sed Sedriko bele ĝin aranĝis.


- Ĉu vi vivas sole ĉi tie ? mi aŭdacis demandi, admirante afiŝon supre de kamentabulo. Estis blanka kaj nigra fotego, kiu prezentis nudan junan iĉon, brakotenante bebon.


          Ŝajne li ne aŭdis la demandon. Li denove eniris la ĉambron, surmetante silkan negliĝon nigran super nura kalsono ruĝa kaj nigra. Nur fulmrapide havis mi tempon ekvidi lian sveltan kaj sunbrunigitan korpon, kun ŝajna figuro de promesoplena formo sub la puba harlinio.


- Dum tiaj varmaj tagoj, pli komfortas tiele, li pravigis sin. Kion vi deziras trinki ? Ĉu vi volas kafon, teon, limonadon, bieron ? Mi havas bonegajn belgajn bierojn, se vi ŝatas. Ĉu bieron, jes ?... Vi ne diris al mi, ĉu vi laboras nun, Ĵeromo ? Kion vi faras ?


- Mi estas panistlernanto. Mi laboras ĉe mastro, mi respondis.


- Ĉu tio ne estas tro laciga ? Vi do nokte laboras ?


- Jes, mi ĉiam laboras nokte, sed bonan mastriĉon mi havas, kun simpatia laboristiĉo. Kaj vi, kie vi laboras ?


- Mi laboras kiel frizisto, li diris. Tio estas la metio kiun mi eklernis, kaj kiun mi finfine ja ŝatas.


- Mi ja bezonus tondigi miajn harojn! Ĉu oni tondas la harojn ankaŭ de viroj, tie kie vi laboras, mi ridante demandis ?


- Kompreneble jes. Temas pri gea salono.


...kaj ekkaresante miajn harojn, li seriozmiene aldonis :


- Demetu  vian ĉemizon, ni tuj zorgos prie !


         Li pasigis siajn fingrojn sur mia kapo, al mi rigardante per ŝajne frandemaj kaj samtempe ruzemaj okuloj.


- Ĉu vi lasos min fari laŭ mia volo ?


         Mi ne kapablis respondi, ĉar mi tiam ĵus eksentis ekmalmoliĝon de kaco mia ĉe femuro. Fakte, pri kio li aludis ? “Fari laŭ lia volo…” Ĉu nur pri mia hararo ?


-Hej ! Vekiĝu ! Malbutonu vian ĉemizon, kaj sekvu min al la lavŝtono.




         La kuirejo estis sufiĉe larĝa kun ĉeangula duŝejeto. Li formetis malpurajn vazarojn el la lavŝtono kaj prenis la ŝampubotelon el bretaro.


- Klinu vin sub la kranon, li diris, suprenŝovante siajn manikojn.


         Varmeta akvo verŝiĝis sur mian kapon.


- Tro malvarme, mi kriis !


          Li do eklavis miajn harojn, ŝaumigante la ŝampuon. Post momento, li haltis.


- Mi malsekigas miajn manikojn, li diris. Kaj mi duonvidis lin senvestiĝi per miaj preskaŭ fermitaj okuloj. Nur kalsoneton li nun surhavis...     


Poste, mi sentis lian varman haŭton ĉe mia nuda flanko. Denove mi ekprancis.





         Nun, Sedriko lavis mian kapon kaj akvo disŝprucis sur mian dorson.


- Malstreĉiĝu ! li diris al mi, ridante.


- Sed !... Mia pantalono ! Vi malsekigas mian pantalonon ! mi plendis. Ŝirmu ĝin, bonvolu…


- Nu, ne timu, li respondis. Atendu !


         Li lasis min sub la krano, kun oreloj kaj okuloj ŝaŭmoplenaj. Iom poste, mi sentis lin mallaĉi miajn ŝuojn.


-Hej ! Kion vi estas faronta ? mi maltrankviliĝis.


- Nur atendetu ! Mi nur zorgas pri via bela pantalono.


         Kaj povante nek ion diri, nek ion fari, mi tuj poste sentis lin disbuki mian zonon kaj malsuprenŝovi mian pantalonon. Kiam li surgenuiĝis por demeti la krurumojn, ĉu eblis ne rimarki la streĉitan teksaĵon kalsonan ?


          Duafoje li lavis miajn hararon, premfrotante dume sian kokson ĉe mia postaĵo. Eblis baldaŭ eksenti ion malmole flekseblan ĉe mia haŭto. Li baldaŭ finlavis mian kapon kiam, subite, li disverŝis akvon sur mian dorson, ridante kaj premante min ĉe la lavŝtono.


- Ne, ne ! mi kriis. Mi estos tute malseka... mia kalsono !...


- Ne timu pri via kalsono, li diris, mi ŝirmos ankaŭ ĝin tuj.


         ...kaj lerte, li malsuprenŝovis ĝin.


         Kompatinda knabiĉo, kiu do tiam staris tute nuda, tute malseka, la kapo sub la krano, la pugo al la ĉielo kun la kaco tute rigida !





         Sedriko poste komencis min sekigi per dolĉa frotado de tualettuko. Dolĉa frotado, jes, sed ĉefe je elektitaj lokoj : de la pugo al ties sulko, poste de la kojonoj ĝis la... glano. Kaj denove de la glano ĝis la anuso. Sedriko nenion diris, sed perunuokule kontrolis mian reagon. Ĉu mia plenŝvela fikilo super la kojonoj ne estis jam bonega reago ! Miaj ĝemetoj, kiam li subite perfingre tuŝetis mian kojonhaŭton plu estis kuraĝiga reago...


          Li do fermis la kranon kaj envolvis pertuke mian kapon, tiel ke mi plu vidis nenion. Mi tiam sentis lian tutliberan peniskapon gliti inter miajn femurojn kaj frapeti kontraŭ miajn pilketojn. Liaj manoj kuradis sur mia tuta korpo, kaj poste lia lango malsuprenkuris laŭ la spino ĝis… mia anuso. La varma pinto puŝetadis al la truo, provante ĝin malfermeti en ekstaza tremeto. Mi volupteme disetendis miajn femurojn : la manĝema buŝo englutis miajn du vilozajn nuksojn. La krispaj haretoj tremis ĝue kiam lia lango lekis ilin, kaj mi preskaŭ elĵetis la ĉuron, kiam liaj lipoj enbuŝis mian tutan stangon.

Mi provis poste turni min, por pli aktive partopreni la ludon, sed li restariĝis tuj, kaj firme premis min denove ĉe la lavŝtono. Dum li komforte lokis sian streĉintan kacon en mian pugfendon, mi aŭdis ian ĉifado-bruon apud ni.  Tiam mi ekkomprenis, ke li surmetas kacingon, kaj krome konsciis pri kio li intencis fari kun mi tuj. Certe seksekscitita, mi tamen ekpanikiĝis : neniam ĝis nun mi estis bugrita. Kion mi faru ? Dum sekundo mi pensis forkuri, sed ne trovis la tempon. Unumane, Sedriko ŝmiris mian anuson per malvarma ĝelo. Per alia forta mano, li ordoneme trudis min kurbiĝi, dum unu el liaj fingroj ŝoviĝis en mian anuskaveton. Mi tremetis, sed kredeble la antaŭtimo ja pliigas la ekscitegon. Kiam lia kackapo dolĉe puŝetis la enirejon, mi denove preskaŭ ĉuris. Poste, malrapide, per etaj premoj, kvazaŭ ĝentile, lia dika glano penetris mian kaveton. La plezuro kaj la doloro miksiĝis tra larmoj. Sedriko iom post iom pli rapide seksumadis. Tiom profunde li nun eniris mian pugon, je ĉiu bato liaj pubharoj tiklis mian postaĵon. Mi glitis unu el miaj manoj sub miajn kojonojn kaj kaptis liajn. Mi tiel tuŝis lian kacbazon, palpante la nekredeblan penetradon de lia dika kaco, kiu subite ankoraŭ plirapidiĝis. Sedriko ĝemadis malantaŭ mi, dum mi sentis lian varman kremon ŝveligi la preventilon. Li mankaptis mian stangon, kiu post rapida melkado ekkraĉis sian ĉuron en la lavŝtonon.





- Nu… Bonege, diris poste Sedriko. Ĉu finfine mi tondos viajn harojn?    

6-jariĝo !!!


La 29-an de februaro 2012, do antaŭ 6 jaroj, mi lanĉis la blogon "Gejaj rakontoj".
Kia nekredebla kaj neantaŭvidebla aventuro ! 
Vi rajtas min gratuli... 😁

26.2.18

Ĉu vi kredas ?...


... mi ne fumis jam de du semajnoj !
Ĉu mi ne estas kisinda* ?

* kun la lango, kompreneble !

Neĝo ne malhelpas !


Ilustraĵo (laŭsezona) de Rick Chris.

Bedaŭrplena pardonpeto...


Pro sanproblem(et)oj kaj laborplenaj tagoj, mi portempe ne trovas la forton por zorgi pri nia kara blogo.
Bonvolu senkulpigi min, mi petas.

19.2.18

Olimpika kiso.


Se nur tion ni povus enmemorigi pri la Vintraj Olimpikoj...

Lunda divano.


de Toni Bentley :
"Invitu pugon sur divanon, kaj la koro nudiĝos."

Mi fine ellitiĝis !


Trankviliĝu ! mi ne mortis...
Sed post tiu longa kaj skuiga malsano, mi daŭre estas laca, des pli ke mi rekomencis mian laboron ĉi-matene kun multe da malfruiĝintaj aferoj.
Do, koncerne la blogo(j)n, mi dumtempe ŝparos miajn fortojn. 

15.2.18

狗 Jaro de la tera hundo.


Feliĉan novan jaron !

Daŭre en lito...


... daŭre malsana !
Kiu bonvolus flegi min... ?

Mi petas pardonon al ĉiuj, kiuj vizitas la blogon (kvazaŭ) ĉiutage.

Ĵeroma proverbo :
"Kiam la kojonoj sobiras kalsonfunden, tiam la kaco rigardas nur samdirekten."

14.2.18

13.2.18

Ekde kiam ĉio pri mi estos en ordo...


mi tuj revenos !

Malsana...


Jen kio okazas, kiam dum tuta semajnfino oni pugnude enlitiĝis kune kun malvarmumiĝinta knabiĉo !

« Ne, nenion, mi bedaŭras nenion… » kiel iam kantis Edith Piaf. 

11.2.18

Semajnfino lacigega...


Kiu damne havis tiun kruelan ideon meti lundan matenon tuj post la semajnfino ?

Kuraĝon al vi ĉiuj !!!

9.2.18

Belan semajnfinan al vi !


de Jules Renard : 
"Laboro pensas, pigreco revas."

Imagu !




Imagu ĉielmankon,
Facilas la detru’,
Infer’ malestas,
En alto nur la blu’.
Imagu l’ popoloj
Vivas por la nun’.


Imagu senpatrujon,
Facilas tio ĉi,
Mortigi ne plu endas,
sen krome religi’.
Imagu, ke la popoloj
Vivas sen milit’.


Se ŝajnas mi revulo,
Ne solas mi en hont’,
Vi eble nin aliĝos
Por kuniĝo de mond’.


Forigu posedaĵojn,
Imagu kia plan’,
Sen rabo kaj malsato,
fariĝu homaran’.
Imagu, ke l’ popoloj
Vivas en egal’.


Se ŝajnas mi revulo,
Ne solas mi en hont’,
Vi eble nin aliĝos
Por kuniĝo de mond’.



Traduko : William Auld

Tetempo (kvara taso).


maroka proverbo :
"Mentoteo estu amara kiel vivo, ŝaŭma kiel amo kaj sukera kiel morto."

8.2.18

La ŝlosilringo (dua versio).


Jen teksto unue eldonita en tiu ĉi blogo la 3-an de marto 2012, kiun mi eltirkestigis por reordigi laŭ neseksisma lingvo. Ĝuu la (re)legadon…


           


Delongtempe mi ne plu vidis Nikolaon. Antaŭe, dum la lernejaj jaroj, li estis mia plej intima kaj lojala amiko. Sed poste mi eklaboris nokte kiel panistlernanto, dum li daŭrigis la lernadon. Certe, komence, mi ja bedaŭris, ke li forgesis min tiamaniere. Fine, ĉar tro da tempo jam pasis, mi ne plu kuraĝis viziti lin. Mi ja komprenis, ke li spertis alian vivmanieron, kun novaj samklasanoj. Se li ne plu partoprenis en mia rondo, ĉu ne ankaŭ mi kreskis en mondo al li tute fremda ?   

         Sed, iun matenon, senaverte li alvenis hejmen. Liaj frapadoj kontraŭ la pordo min vekis. Estis nur la deka kaj duono, tial mi profunde dormis post nokta laboro. Tamen, mi tiom ĝojis revidi lin! Li daŭre havis saman aspekton de malgranda bubo, kun vizaĝeto kvazaŭ de foino, ridantajn okuletojn kaj ĉiam nekombitajn harojn.

- Niko! Saluton!                                                                                              

- Saluton Ĵero. Ĉu vi ankoraŭ dormis, li embarasite aldonis ?

- Ne gravas ! Eniru...

- Ĉu via patrino forestis, li timeme diris ?

- Jes, ŝi laboras almenaŭ ĝis la kvina vespere. Mi estas tute sola...  Ĉu vi ŝatus kafon, mi proponis enirante la kuirejon ?

         Ni ambaŭ dum horoj paroladis. Ĉiu klarigis al la alia sian novan vivon, siajn novajn zorgojn. Ni ridegadis kiel frenezuloj, rakontante malnovajn memoraĵojn de la lernejo-tempo. Mi aŭskultigis al Niko mian ĵus aĉetitajn diskojn. Duvorte : ni reamikiĝis ! Forirante li min demandis:

- Kiam do ni denove kuniĝos ? Ĉu mi povos reviziti vin venontan merkredon ?

- Certe, olduliĉo mia, sed iomete pli malfrue ! Vi venu je la dekdua, kaj... ne kunportu kornbulkojn ! Tion mi faras mem...



         Li poste preskaŭ ĉiumerkrede revenis.

         Iam Nikolao min alparolis pri sia koramikino. Ĉar tiam estis li deksepjara kia mi, tial mi ne tro miris pri tio... Tamen, io tiklis min, ĉar mi jam plurfoje rimarkis, ke lia rigardo ŝajne emis fali pli ol hazarde trans mian duone malfermitan negliĝon ĝis mia dormkalsono, precipe kiam, ambaŭ vidalvide, ni trinkis kafon. Tio ekscitis mian scivolemon, des pli ke..., jeŝ, ja enlitigebla aspektis nun tiu knabiĉego...



         En unu el tiuj posttagmezoj, dum ni ambaŭ aŭskultis muzikon en mia dormoĉambro, li trovis sur breto malnovan ŝlosilringon, kiu prezentas artikitan fikantan geparon. Kuriozeme li movigis la aĵon, enirigante kaj elirigante senĉese la metalan kacon de la iĉo inter la same metalajn femurojn de la ino.

- Plaĉas al vi tio, ĉu ne ?

         Li ne respondis, tiom absorbite li estis de sia nova ludo.

- Vi povus ilin eterne fikigi, mi diras. La iĉo havas ŝtalan kacon, neniam remoliĝontan !

- Nu, same kiel mi, li ŝercis.

         Kaj montrante la ŝlosilringon :

- Ĉu ĝin al mi vi donacus ?

- Ne, ne ! Remetu tion, kie vi ĝin prenis !

- Bonvolu..., li  plendis. Donaceto al via malnova amikiĉo...!

- Redonu ĝin tuj, mi ordonis, saltante el la lito.

         Tuj forkuris Nikolao el la dormĉambro.

- Revenu ĉi tien, mi kriis !

         Baldaŭ, li ekmontris sian petolan nazpinton de bubaĉo trans la duonfermita pordo. Mi sukcese kaptis lin ĉe la manartikoj, provante lin malfermigi la pugnojn.  

- Vi min suferigas, li ĝemis...

- Redonu la ŝlosilringon, mi firme ripetis.

         Sed mi rapide ekrimarkis ke ambaŭ liaj manoj estis... malplenaj.

- Kie vi kaŝis ĝin ? Kie ?

         Samtempe mi tordis unu el liaj brakoj.



         Ne kredu, karaj legantoj, ke tia kverelo havas ion ajn seriozan. Temas nur, plejofte, pri petolemo de adoleskantoj, kvankam la batalo kelkfoje furiozas.



- Haltu! Haltu!... Mi konfesos... Mi kaŝis ĝin...

- Kie, diru al mi kie !

         Fine, pro neeltenebla doloro, li koncedis :

- Nu… en mia kalsoneto...

         Tiam mi puŝis lin forte sur la liton. Li turniĝadis same kiel angilo kaj ĉeventre alpremiĝis kontraŭ la matraso dum mi provis unumane teni liajn brakojn kaj samtempe ŝovi la alian en lian “privatejon”. Sed, ĉar streĉe bukita estis lia zono, mi tute ne sukcesis trafi mian celon. Niko ĉiam multgestade kontraŭstaris, nudigante tiel sian varman, glatan sed iom ekŝvitantan dorshaŭton. Per mia pezo mi lin tenis, kaj nu… sub mia solnura kalsono baldaŭ sentiĝis malŝrumpa vekiĝo de mia fikilo. Mi provis turni lin, celante lian nudan ventron kaj lian zonbukon, sed li forte rezistis. Tial, mi fine enŝovis mian dekstran manon sub lin, kaj ekpalpadis la bukon. Iom post iom mi sukcese malriglis ĝin kaj, butonon post butono, malfermis la fendon. Niko, plu baraktante, nur konfuze ĝemetis. Mi saltkaŭris kapopiede sur lian dorson ! Tiel rajdante mi ĝuis la tempon malkovri frandeme lian helbluan kalsoneton, ŝovante for la pantalonon. Niko eĉ ne plu provis eskapi. Ĉu vere pro rezigno ? Ankoraŭ envolvitaj en donaca pakaĵo, bele rondaj postvangoj kuŝis antaŭ mi. Ludadante kun la elasta zono, mi fine senvestigis la allogan pugeton. La zono kroĉiĝis al io dum la malsupreniro, al io kiu risortiĝis flanken, al io rigida, kolerruĝeta, kun grandeta kapo preskaŭ eliĝinta el sia kolumo. Per apogaj puŝadetoj sur la sidvangojn, mi plene nudigis la glanon. Mi pasigis mian manon sub liaj kojonoj, scivole esploris la pubharojn kaj la baŭmantan kacon, sed... nenie troveblis la ŝlosilringo !

- Kie ĝi estas ? mi trudvoleme kriis.

         La kapo enŝovita sub la kovrilo, Niko plu silentis. Tiam mi daŭrigis la premskuojn sur lia pugo, ripetante :

- K - I - E - ĜI - ES – TAS ?

- Haltu, lasu min ! fine ĝemadis la “ŝtalkaculo”...

         Pro senĉesa premfrotado ĉe la kovrila lanaĵo, nun violkoloriĝis lia tuta vosto. Je ĉiu puŝo mia, glite rampis, raŭpe ramis, lubrike glimis la kapo de lia kaco, kvazaŭ koleranta drako vomonta sian fumantan lavon. Iam, li pli forte provis liberiĝi...

- Haltu ! Haltu ! Ha...

         Mirinda sed tamen iom tro frua okazaĵo! Per etaj ŝprucoj sputis la serpento sian varman likvoron dise, eĉ baptante mian genuon. Liaj gluteoj dum momento ankoraŭ tremetis volupte... Fine, Niko tute mole senmoviĝis.

- Atendu, mi diris, saltante el la lito. Mi donos al vi ion por viŝi la spermon. Ne dissemu ĝin ĉien !

         Mi revenis tuj kun malseka tualetganto kaj surdorsen turnis lin. Li mute lasis min lavi sian plu ŝvelantan ilon, ties glanrandon kaj pubharojn. Dum mi ekviŝis la makulon de la kovrilo, li revestiĝis rapide.

         Ĝis! ...li murmuraĉis mallaŭte. Kaj li foriris aldonante neniun plian vorton...



         Mi retrovis la ŝlosilringon poste... sur la kuireja tablo !...


                    
* * * * * * * *

  

         Tri semajnojn mi dubis, ĉu li ĉagrenis, ĉu li revenos, ĉu li nur hontas. Mi ne sciis kion pensi ! Eble agis mi tro aplombe...

         Sed la kvaran merkredon, li fine staris denove ĉe mia pordo.

- Saluton Ĵero.

- Niko ! Vi do ne mortis ? mi ŝercis.

         Mi ekvidis tuj ke li estas en konfuzo. Li direktis sin rekte en mian dormoĉambron, staris kaj silentis.

- Ĉu kafon vi ŝatus? mi provis.

- Ne, ne nun...

         Kaj subite:

- Kial vi faris tion? Kial vi tiel humiligis min? Ĉu hontigi la aliulojn vin amuzas ?  Mi ne komprenas kion vi celis...

- Ne zorgu, mi respondis, mi ne volis vin humiligi. Estis nur ludaĉo...

- Estis nur ludaĉo? Vi profitis vian forton por min nudigi kaj hontigi...

         Dum lia parolado, mi prenis la ŝlosilringon el la bretaro, kaj kunprenis du preventilojn, kiujn mi donis al li.

- Vi aĉe agis, li daŭrigis... Kion vi dirus se perforte iu senvestigus vin?

         Tion dirinte, li ektiris la ekstremon de mia negliĝo-zono kaj suben kaptis tuj mian nudan kacon. Mi tiom surpriziĝis, ke mi ne povis kontraŭstari. Li faligis min sur la liton kaj tuj ekskuis mian pisilon, kiu nekontesteme dikiĝis pro lia varma mano. Li probable miris ke mi ne rezistis. Li kompreneble preferus, estus malpli embarasata, se mi eĉ mole kontraŭbatalus. Dum momento, kiam niaj rigardoj renkontiĝis, mi tuj ekvidis kiom konfuza li estis. Al li mi ridetis, kaj provis unumane trudi lin alproksimigi la kapon al mia nun plenŝvela peniso. Kiam liaj lipoj tuŝetis mian glanon, li perforte elŝoviĝis kaj provis forfuĝi. Mi kaptis lin ĉe la ĉemizbaskon kaj tuj kuŝigis lin surliten. Li ne tro baraktis kiam mi malfermis lian zonbukon. Mi poste malbutonis lian ĉemizon por plezure rigardadi lian senharan blankan spiregantan ventreton. Dum Nikolao fermis sian okulojn, mi, malrapide, unu post la alia, demetis ĉiujn butonojn de lia ĝinzofendo, malkovrante lian striitan kalsoneton. La teksaĵon streĉis la rigida ĝustango, kiu provis pasi sian kapeton trans la elasta zono. Kompateme mi liberigis ĝin, kaj samtempe la rondajn kojonetojn, kiuj ĝoje aerumiĝis. Perpiede mi forŝovis liajn vestojn, kaj kiam li estis fine tutnuda, mi sterniĝis sur lin, lokante miajn kojonojn ĉe liajn kaj mian kacon ĉe lian kacon. Per pelva movo, mi tenere seksumis, sentante la voluptajn ekskuojn de lia kaco ĉe la mia. Mi krome sentadis liajn pilketojn sub miaj ruliĝi. Iom post iom Niko min brakumis. Poste, li eĉ levis la gambojn, same kiel ino, la ino de la ŝlosilringo, kaj akompanis mian lulan fikmovadon. Mi mordetadis al li orellobon kaj enigis mian langpinton : li tremetis, kaj tuj poste streĉiĝis :

- Haltu! Haltu, li diris. Mi estas... mi estas ĉuronta... mi... mi ĉuras...

         Niko fermis duone sian okulojn. Lia vizaĝo paliĝis... Mi samtempe sentis la varman kremon gluŝmiri invade mian ventron kaj mian sekskapon. La dolĉa glitejo paradiziĝis por mia sentiva klabo, kiu plirapidigis la rajdadon, ĝis miriga, saliva, ŝvita, sperma eksplodo.



* * * * * * * *



         Du horojn poste, ni do reiĝis perfektaj amikoj. Ĉiuj duboj kaj ĉiuj demandoj estis klarigitaj. Nikolao min konfesis, ke li havas neniun koramikinon, ke li estas allogata nur de samseksaj samaĝuloj. Li plie min koncedis, ke li miregas pri mia gejeco. Ĉar li preskaŭ certis pri mia piĉama sekseco, li ja opiniis ke mi priridis lin, kiam lin mi senvestigis kaj ĉurigis.

         Eĉ se ni ne estis tre spertoriĉaj, ni rakontis niajn aventuretojn unu la alian. Dum la rakonto de Nikolao, mia nano montris sian kapeton de sub mia negliĝo. Li tuj vidis tion, kaj enŝovis manon sub la teksaĵon. La dolĉa premeto de liaj varmaj fingroj plirigidigis mian kacon kaj firmigis la kojonojn. Mi formetis la negliĝobaskojn. Niko alproksimigis sian nazon kaj kaptis mian sekson inter siajn lipojn. La langpinto poste pasis laŭ la membro kaj fine traserĉis en la juglanda vilo.

- Ne hastu! mi lin alflustris.

         Li rapide senvestiĝis, kaj tuj revenis al sia plezura laborloko. Ankaŭ mi perbuŝe kaptis lian rigidan kacon. Mi lekis ankaŭ liajn kojonojn. Ili diskrete bonodoris tualetsape. Li disigis siajn femurojn, kaj mi tiam direktis mian langpinton al lia anuso. Niko volupte ĝemis kiam la pinto trapuŝis la rondan pordeton. La kondomoj  ankoraŭ dise kuŝis sur la lito apud la ŝlosilringo. Mi surmetis iun, kaj alproksimigis mian dikan ŝlosilon ĉe lian serureton. Mi dolĉe provis la enkondukon. Niko tiam min rigardis per timantaj okuloj. Mi trankviligis lin:

         - Ne timu !... mi haltos se tro doloros.

         Inter liaj femuroj mi enŝovis miajn gambojn kaj celis la trueton. Ĉu mia ŝlosilego taŭgos por ĉi tia seruraperturo, mi pensis ? Mi lokis mian ilon ĉe la malsekiĝantan ciklopokulon, kiu iom post iom mirige englutis la kapon. Poste, per puŝetoj, kaj spite la krietojn kaj protestojn, la tuta fikstango enŝoviĝis en la mallarĝa tunelo, kiu kondukis nin ambaŭ ĝis Raviĝo-ĝardeno.  

Sporta leksiko.


Gol/o : Rezulto de sporta ludo, atingata per ĵeto de pilko en la celon (PIV).

Mi ŝatus ĵeti miajn pilkojn encelen ! Ĉu ne vi ?

Brrrr !...


franca proverbo :
Kiam vintro malvarmas kaj rigoras : vian ventron ĉetablen, vian dorson ĉekamenen.

Kio pri via pugo ?...

Tetempo (tria taso).


de Sylvain Tesson :
"Trinki teon pisigas la tempon."

Aliies dormado.


de Alfred Capus :
"Kelkiuj parolas dumdorme. Sed nur prelegantoj kapablas paroli dum aliies dormado."