plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

16.5.18

Semajna knabiĉo.


Por lasi pli mildan spuron en via memoro...

Iom da premo...


... ne ĉiam malutilas !

17-a de majo : tutmonda tago kontraŭ homofobio.


Ni daŭre batalu, ĝis kiam nia lasta frato*, ie ajn en la mondo, estos civitano same kiel la aliaj.

* frato = fratino kaj fratiĉo.

Pri la deveno de la vorto « gay » (gejo).


La devenoj de tiu vorto, kiu nun fariĝis laŭmode kutima, estas diversaj. Jen ekzemplo kun la unua geja kaj lesba televida elsendo en Francio, kies nomo estis « Good As You ». Ĉu hazarde ? Tute ne. Ĉar fakte, post ĝisfunda esplorado, la kreintoj de tiu moderna distraĵo malkovris, ke la kvalifigaĵo « gay » estas ja la akronimo de « Good As You »… 


Ni fosu pli profunden kaj konsideru la aferon laŭhistorie. En la XVIIa jarcento, la angla vorto « gay » signifis gajan, samkiel en la franca, sed ankaŭ krome senmoralulon, voluptemulon. Ankaŭ samepoke, ĝi estis slangaĵo por « peniso ». En la XIXa jarcento, « to gay » signifis « fiki ». Tial, « gayhouse » estis tiam ia bordelo. En la 1890aj, « gaycat » signifis « trampon ». Pli precize, temis pri la novaj vagabondoj, junuliĉoj ĵus aniĝinte en bandon, kiuj devis gvati dum la harditoj domŝtelis. Kaj dum ripoztempo, tiuj ĉi uzis ilin kiel inojn… laŭ manieroj, kiujn vi ja povas imagi ! Tiaj moroj samseksemigis fine la vorton en la modernan nunan signifon.


En literaturo, la vorto « gay » en la senco « samseksemulo » aperis unuafoje en 1933 en la romano « Young and Evil » (« Junaj kaj diablaj ») de Charles Henry Ford kaj Parker Tyler. Ĝi rakontas la ĉiutagan vivon de tribo da junaj samseksemaj artistoj, reĝinjojn kaj malpuraĉajn loftapartamentojn, en la novjokta Greenwich Village. Jam disfamiĝis la diboĉa vivmaniero de la samseksema komunumo. En 1935, la libro « Underworld & Prison Slang » de Ersine, slangvortaro de la malliberejoj kaj gangsterbandoj de Britio, difinis « gaycat » en la senco « samseksema knabiĉo ». En la tiama Britio, « gay » havis ja seksan signifon.


En kinarto, la vorto « gay » ekaperis en 1938 en la filmo « Bringing Up Baby » (Vartante Bebon), en kiu Cary Grant (jes ja !) virine vestiĝas kaj klarigas : « Because I went gay all of a sudden ! » (« Ĉar mi fariĝis gejo subite ! »). Temas verŝajne pri ŝerco de la scenaristoj, kiun la cenzuristoj ne rimarkis.


Restas fine io nedecidita : ĉu la vorto « gay » (gejo) difinas nur la virseksan samsekseman komunumon, aŭ ĉu ĝi povas enteni la tutan GLAT-komunumon ?



Esperantigita el la franclingva blogo Culture et débats.

12.5.18

Finfine mi baldaŭ revenos...


Mi profitas la okazon por jam elkore dankegi ĉiujn, kiuj sendis al mi mesaĝon kuraĝigan kaj afablan.
Mi respondos al ĉiu persone.
Kvankam ne temas pri "deko da", tamen ili decidigis min daŭrigi la blogon.
Ĝis do ! 

2.5.18

Povas esti...


... ke belega fabelprinco venos morgaŭ min forporti sur sia blanka ĉevalo...

... apenaŭ pli probable, ke deko da Esperanto-parolantoj sendos al mi mesaĝeton (eĉ rekte en mian retmesaĝujon) responde al mia antaŭa artikolo...

... kaj multe pli probable, ke pro profesiaj kialoj, sed ankaŭ pro laceco, mi ne aŭ ne multe afiŝos novajn artikolojn venontsemajne.

Profitu tiun okazon por relegi la malnovajn !  

1.5.18

Ĉu mi fermu definitive la pordon ?


Mi ofte estas senkuraĝigita...

Zorgi preskaŭ ĉiutage por blogo tia estas sufiĉe lacige, des pli kiam ne eblas vere mezuri la intereson de la vizitantoj.
Fakte, kvankam da ili estas pli kaj pli, mi dubas ĉu tiuj-ĉi venas por la tekstoj (do, por la lingvo), aŭ nur por la bildoj...
Komentoj en Esperanto videblas tiom malofte !
Jam plurfoje mi tiel kriis, ŝajne en dezerto.  
Ĉu iuj finfine aŭdos kaj respondos ?

Divano.


de Toni Bentley :
"Invitu pugon surdivanen, kaj jen nudiĝas la koro."

Ankaŭ la malon mi foje spertis : inviti koron surdivanen, kaj jen la pugo nudiĝis !

Besto stranga.


Dukapa kun ununura okulo. 

Ĉe nia arbo.


kebeka proverbo :
Fingron on ne metu inter ŝelo kaj arbo.

Nu... kien oni metu ĝin, finfine ? 

Tajpante.


Pentraĵo de la ukrainedevena usona artisto Gregory Radionov.

Reciproke...


... malsekigi al si la bekon.

Gejtema filmeto : Memservo.


El Israelo (2008) kun subskriboj nur en la hispana. Tamen, dialogoj ne tre utilas...
Geja sed ne tre gaja; ĉu ne ?  

30.4.18

Enlitigindaj knabiĉoj, sed neenlitigeblaj (nova versio).


Jen elfosigita rakonto en renovigita versio.

         Ja kompreneble, estiel fikema kaj midzama gejo, mia memoro plenplenas je bugrindaj, sed tute ne tuŝeblaj junuliĉoj, kiujn, de lerneja tempo ĝis adoltiĝo malmoligis vane mian pisilon.  Bedaŭrinde vane, jes, sed tamem kelkfoje ankaŭ mane, sed nur miamane ! Ĉu ankaŭ vi tion spertis ?
          Ie ajn mi renkontis kaj plu renkontas tiajn knabĉjojn : sur lernejaj kortoj, en naĝejoj, en urboj, sur plaĝoj kaj eĉ en ĉiovendejegoj, kiam mi helpis panjo en la semajnfina aĉetumado. Bukla hararo, fripona okulparo, frandema buŝo, dezirveka pugeto, tuberŝvela patalonzipo… Ĉien tien mi ŝategus ŝovi fingron, nazon, langon, glanon, …se eblus.
          La sorĉo des pli efikas, kiam la beluliĉo ne nur preterpasas, lasante efemeran spuron, sed vole-nevole aperigas intimajn haŭtpecojn, ion kutime neniel publike videblan. Tiam gravuriĝas enmense kaj neforviŝeble la mirakla iama vidaĵo.  
          Io tia okazis en mia lernejtempo, kiam somere, kune kun pli aĝaj bubiĉegoj de la domega kvartalo, ni biciklis sekrete al nia sovaĝa naĝejo kromnomita « la banano ». Tio estis longa bananforma akvo-kolektujo, kiu troviĝis kelkajn kilometrojn for de la urbo, inter la rivero kaj la aŭtovojo. Apuda rivero plenigis ĝin dum la vintraj altaj akvoj, kaj somere, la najbaraj legomistoj pumpis el ĝi akvon bezonatan por akvumado. Kompreneble, pro danĝero, la tuta loko estis nepermese alirebla, sed la klabuloj nur malofte venis nin forpeli. La tuta sovaĝejo estis reĝolando nia : granda plaĝo el blonda sablo, tuta reto da tradornaj padoj, kiuj serpentumis al kaŝitaj strandetoj.
          Se subkompreniĝas, ke malmultaj knabinoj tien sin riskis, nu, ĉiukaze, venis ili nur duope (komprenu ne ine duope, sed ja gee duope), kaj kredu min, utilis tiam la surŝultraj bantukoj nek por sunumado, nek por postnaĝado, sed ĉefe por tute alispeca okupiĝo. Do, sur nia granda plaĝo, la etoso plejofte montriĝis virece knabaĉa, kaj tio tute ne malplaĉis al la dekkelkjara bubiĉo, kiu tiam mi estis… Ĉar la konversacioj de la « fratiĉegoj » (t.e. deksepjaruloj maksimume) preskaŭ senmanke iam-tiam priis inojn, mamojn, pugojn… franzadon kaj midzadon… ĉiĉojn kaj kacojn… Tial, videbliĝis ofte subŝtofa streĉado kalsona, kaj sekve, plej diskrete aliflankeniĝis surventren la konfuzita kompatindulo. Nu, se plu ruĝiĝis ties oreloj, neniel kulpigu la sunradiojn !
          El inter tiuj fratiĉegoj, almenaŭ du okulfrapis min. Ambaŭ estis nigruliĉoj. Tial mi ne kapablas percepti klare, ĉu allogis min ili pro ties afableco fremdece nekutima, aŭ pro la ĉokoladeco kaj miriga delikateco de iliaj trajtoj.  Kvankam ankaŭ alia kialo eblas, io fantasma, pri kio nigruliĉoj famas kaj almenaŭ fanfaronemas… Krom malrapidaj sed ĉiam elegantaj gestoj, ambaŭ emis ridegi plengorĝe pro ajna kialo. Kaj ilia komunikiĝema gajeco ridigis ankaŭ nin, sen plia kialo. 
          Mi konas kelkajn, kiuj surgenuiĝus frandeme sub la testikoj de laŭmikelanĝela Davido. Pliajn, kiuj kvazaŭ svenus ĉe la lipoj de Antinoo. Kaj eĉ aliajn, kiu preĝus, pli sage ol saĝe, antaŭ la surpentraĵa brusto de Sankta Sebastiano. Koncerne min, porĉiame, la mirakla vidaĵo plu estos la mil kaj sep scintilantaj akveroj, kiuj fluis ĉe la korpoj de Sedino kaj Mamaduo, kiam ili ambaŭ revenis, ridegante, de sia impeta naĝado. Krome, ĉar plejofte ni ĉiuj ne kunportis banvestojn, iliaj ĉiutagaj kalsonoj, blankaj kaj malsekaj, travidebligis kolore kaj reliefe tion, kion ili kutime vualis.
          Eĉ okazis iam, ke dum ŝercega naĝbatalo, Mamaduo petole senkalsonigis Sedinon. Ja kompreneble, ankaŭ Sedino baldaŭ svingis superkape sian trofeon, t.e. la kalsono de Mamaduo. De la strando, kie ni frenezule kuraĝigis ambaŭ luktantojn, ni spektis plezure artan flugadon de subvestoj, tiel ke fine, unu kalsono sinkperdiĝis. Kies ? Negrave ! De tiam la nura afero fariĝis : kiu el ambaŭ ne sukcesos eskapi kun la pugujo, kaj devos elbanigi sin « en Adama vesto ». La suspenso ne tro daŭris. Unue disŝirata pro sovaĝa atako, la dua ŝtofaĵo fine malaperis funden. Tial ni (sed precipe mi, ja konsentite) ĝuis du Adamojn por sama prezo. Du Adamojn ebonkolorajn, ĝislarme ridegantajn, kiuj profitis tiun okazon por montri al ni, kio estas afrikaj dancoj. Ŝajne temis pri « grenrikolta dancado », ĉar la draŝiloj jam pretis, batadis laŭtakte, hipnotige, neforgeseble…
          Mi agnosku, ĉu simple duopajn, ĉu eĉe multopajn, enlitajn voluptojn mi tute ne prifajfas. Nek enfojnajn, nek enboskajn (nokte staranta funde de publikaj kaj mallumaj parkoj). Vi kredu min, sinjoroj : fikadon mi ŝategas ! Tamen volas mi omaĝi tie ĉi al ĉiuj knabiĉegoj kaj juniĉoj, kiuj nevole-nekonscie beligis kaj plu beligos, pere de nuraj nudigitaj haŭtopecetoj, nian ĉiutagan povran vivon. Dank’al simpla rigardotuŝeto, senmane, senbuŝe, senkace, tiaj donacetoj stampiĝas en nia memoro, kelkfoje pli daŭre ol plenkorpa oferdono, ol ĝisosta anusfajriga bugrado.   
          Dankon al tiu juna patriĉo, longhara blonduliĉo, kiu kaŭriĝante, ĉi-matene, por surbrakigi sian bebon, montris al mi malavare sian lindan pugfaldon kaj blankajn gluteojn. Dankon al tiu sportistiĉo, kiu forviŝante surfrontan ŝviton pere de sia t-ĉemizo, senvualigis por mi ĝispube sian muskolozan ventron. Specialan dankegon mi ankaŭ ŝuldas al ia germana knabiĉego. Antaŭ multaj jaroj, mi veturis Belgion kun mia patrino por somera enfamilia feriado, kiam ŝi haltis frumatene sur aŭtovoja ripozejo por trinki kafon. Mi plu dormetis sur la malantaŭa seĝo, kiam parkiĝis, tute apude, granda aŭto de germana familio. Patriĉo, patrino kaj filineto eliris, kaj laŭtvoĉe foriris restoracien. Silento denove. Mi komencis reendormiĝi, kiam vekis min knarado de aŭtopordo. Nu, ankaŭ filiĉon ili havis, altan bubiĉegon proksimume deksesjaran, kun duone fermitaj okuloj sub distaŭzita hararo. Streĉante sian tutan korpon, li brue oscedis. Tiam sango ekpulsis subite en miajn tempiojn : lia tro strikta piĵamĉemizo glitis supren, dudek centimetrojn kontraŭ mia nazo, nudigante lian blankan ventron, kaj vidigante, sub helblonda pubhara linio, piĵaman pantalonon ĝislime streĉitan de matena erekto. Eĉ spiri mi ne aŭdacis. Sed la knabiĉo, duone dormanta, ne rimarkis min. Post minutoj de senmoveco, kiuj al mi ŝajnis eterneco (sed tamen malinfera eterneco), la junuliĉo neantaŭvideble ŝovis manon subelasten, liberigis kaj enmanigis sian ilon, kaj fine, post proprancaj ŝprucetoj, pisadis senretene inter ambaŭ veturiloj. Tanĝantaj sunradioj brilis ludeme tra la oreca fluo, dum flirtis same orece kelkaj krispaj kojonharetoj, kuspitaj de frumatena bloveto. Jen bona aŭguro por ĵus komencantaj somerferioj, ĉu ne ?

Saluton majo !


Monato de ĉiuj belecoj...
Monato de mia naskiĝo ! 😚

Butiko.


Butiko fermita.


Butiko malfermita.

La avantaĝo de tiu-ĉi blogo estas, ke ĝi neniam fermiĝas.
Do, eniru !... 

Moda modelo : Jonathan.


Laŭ Paul Keng.

Ho, bela sezono.

Artisto nekonata.

ĉina proverbo :
Ĉiuj estontaj floroj estas en la estantaj semoj. 

"Ho lakto, dia fosforo
Migdalflore parfumita
De kiu, soifigita
Almozpetas mia koro"

Dancanta kalsono.


de Denis Diderot :
"Dancado estas poemo."

Jen do poemo senparola, sed tamen ja konvinka...

25.4.18

Konkurso pri la plej malbela kalsonaĉo.


Jen la unua kandidato. 

Lernu Esperanton dank' al bildoj okulplaĉaj.


Stari, eĉ se nur sur unu piedo (sed ne malpli).


Sidi sur siaj sidvangoj (ankaŭ eblas komforte sur aliiesaj).


Pendi kun kapo(j) malsupren.


Kaŭri por kaŝeme ne montri. Ne montri kion, fakte ?


Kuŝi, jes, sed tamen ne tujtuj ! 

Petolulo en kalsono.


Knabiĉo sen kalsono, tio estas samkiel donaco sen papero. Mankas la plezuro elpakigi...

Nuda knabiĉo en fotelo.


Pentraĵo de Eric Itschert.

Taga bestumado : polpo.


de Bill Watterson :
"Kiamaniere abomenaĵoj kiel polpoj kaj harozaj blatoj reproduktiĝas ? Ĉu ili sukcesas trovi sin sekse allogaj ?"