plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

28.2.17

Mojose kune de la naŭa semajno de 2017.


Mi esperas, ke ankoraŭ longtempe ni "kunkuŝos" pere de tiu blogo...

La unua teksto...




Ŝoviĝado el ingo

            Mi daŭre memoras malnovan okazaĵon, de kiam mi estis apenaŭ dektrijara, eble eĉ malpli. Mia patrino tiam sendis min ferii meze de Aŭvernjo, en somera kampadejo, en kiu partoprenis proksimume kvardek samaĝaj knaboj, kvar animantoj, junuloj kies rolo estis konservi nin kaj vivaj kaj viglaj, kaj unu pastro, kiu estis la kampadejestro. Krome estis kun ni virino, nia kuiristino.

            Tiom da bubaĉoj, kunkune dum tuta somermonato, jen nesto por malgea mismikseco, ĉu ne ? Ja tute nature kelkaj el ni svingis kaj svingigis sian pisilon, ĉu sole ĉu duope. Eble okazis krome, ke unu aŭ du el ni, unutruan fluton dumnokte ludadis...  Ja eblas, ĉar tiaj ludoj ekkutimas por knaboj havantaj apenaŭajn pubharojn, sed kiuj perkace jam scipovas ĝui, kvankam ĉuri ankoraŭ ne. Tamen, ne pri tio mi rememoras hodiaŭ, kvankam mi estis ne la lasta por kapti diableton per ties vosto.

            Krom la neevitebla futbalmaĉo sur la najbara herbejo, ĉiutage, ĉu piede ĉu bicikle, ni ĉirkaŭmigradis sur la montaro. Dum ĉiuj faradoj, Petro ĉiam estis por ni la plej afabla kaj la plej pacienca el niaj kvar “animantoj”. La tri aliaj, kies nomoj mi cetere forgesis, nur rolis sian “someran taskon”. Sed Petro, eĉ kiam ni nenion konkrete faris, ĉiukaze scipovis nin ravi, ludante gitaron, rakontante marrabistajn historiojn aŭ farigante al ni indianajn vestojn kaj pentraĵojn pere de kartono kaj lignokarbo. Mi memoras pri li kiel grandega fortika kaj ĉiam ridetanta junulo, tiam proksimume dudekjara. Li vere impresis la bubon,  kiu mi tiam estis. 

            La ununura malvirteto de Petro estis lia fama kaj ĉiumatena malemo al frua ellitiĝo. Mi ne scias kion li umis nokte, sola en sia blua tendeto, sed ĉiumatene li eliris malfrue kaj lastvice. Tial li plejofte nenion matenmanĝis.

            Iam, en unu el tiuj sunplenaj matenoj, ni estis tri aŭ kvar buboj, vagantaj sencele sur la kampadejo, kiam ni ekvidis, transpasante el la tendo de Petro, la ekstremaĵon de lia dormosako. La bona pigrulo verŝajne plu dormaĉis... Tro bonis la okazo por afabla petolaĵo ! Ni do prenis la dormosakon kaj kune eltiris ĝin. La sako glate glitis sur la sekaj herboj, tial ni facile elirigis ĝin, sen reago de la dormanto. Pro nia tirado, la zipo de la dormosako iom post iom malfermiĝis. Baldaŭ, ni estis ravitaj de neforgesebla spektaklo : same kiel enbuŝigonta bombono ankoraŭ meze de sia papero, Petro kuŝis surdorse ĉe niaj piedoj, plene nuda sur sia dormtuko. Kaj sammaniere kiel li mem ĵus glitis el sia sako, lia kacglano, ŝajne pro karesa alvoko de sunradioj kaj freŝaj aerblovetoj tuj ŝoviĝis el sia haŭtingo. Pro tia nekredebla vidaĵo, ni ŝtoniĝis. Antaŭ niaj knabetaj okuloj, lia ŝvelanta vosto suprenrampis supermezure, kurbiĝante ĉe la umbilikon sur lia viloza ventro !... Ankoraŭ eĉ nun, ferminte miajn okulojn, mi scipovas revidi la brilantan glanon kaj la tremantajn saltetojn de tiu monstra limako. Ankaŭ liaj rozbrunaj kojonoj ŝajnis al mi gigantaj, kiuj kvazaŭ spiris inter la femuroj. Plu dormante, li fine turnis sin, probable ĝenata de la sunlumo. Liaj fortikaj rondaj sidvangoj, kiujn kovris orblondaj haretoj, estis tiel belegaj, ke la bildo stampiĝis porĉiame en mia memoro.

            Ĉar Petro fine ne eldormiĝis, pudore ni kovris lin, refaldigante lian sakon antaŭ ol lin skui. Li rigardis nin mire, kvazaŭ ni estus Marsanetoj, rekuŝiĝis momenton, kaj poste, vindante sin subsune en ronkujo, rampis reen en sian tendon.
- Ĵero? La kioma do estas ? li kriis al mi tuj poste tra la tenda tolo.

            Dum monatoj, mi ofte voluptis, revante pri tiu mirindaĵo, ĝis kiam, iun dimanĉan matenon, tiam frotadante mian ŝvelantan knabetan penison ĉe la matraca littuko, la plezuro ĉifoje kreskis, kreskis kiel neniam antaŭe. Mi sentis min kvazaŭ freneza, tutvarma, kiam subite... ŝajne... jes, mi tuj ekpisos... mi ne povas... mi pisas! Varman fluaĵon sentis mi ĉe mia ventro... Honte, mi ne plu aŭdacis moviĝi. Kio okazis ? Fine mi ekrigardis en la liton : blankaĉa glueca likvaĵo makulis la tukon kaj gluŝmiris mian pubharetojn.

            Do, tiamaniere mi spertis mian unuan ejakulon. Kaj vi ? Ĉu vi memoras kiel (aŭ eble kun kiu) tio ĉi okazis ? Mi ja scivolus pri tio…         

La blogo 5-jariĝas !




La 29an de februaro 2012 mi publikigis la unuajn  artikolojn de mia blogo.
Jen bona okazo por reviziti la malnovajn tekstojn, ĉu ne ?
5-jara ! Mi ne vidis ĝin kreski…

22.2.17

Kuiristo.


Ilustraĵo de la japana artisto Gekko Hayashi.
Jen demando : ĉu li kuiras japane ?

Afriko : kiuj estas la plej toleremaj landoj rilate samseksemulojn ?




Sondersploro, realigita en 2016 ĉe 50 000 personoj el 33 afrikaj landoj, montras la situacion rilate al samseksemo. 

Multnombraj estas la afrikaj landoj, kiuj ne toleras samseksemon, kaj eĉ ĝin leĝe sankcias. Cetere la amsinformiloj ofte raportas pri agoj homofobiaj kaj transfobiaj okazintaj ĉie sur la afrika kontinento.
Sondesploro farita de AfroBaromètre montras ke 4 afrikanoj el kvin malmulte aŭ eĉ tute ne ŝatus havi samsekseman najbaron. Sed enreale, la situacio estas pli nuancoplena, ol ĝi unue ŝajnas.
Kvar afrikaj landoj sin montris apartaj, kies loĝantoj asertis, ke vivi apud samseksema najbaro ne ĝenus ilin. La Verdkaba Insularo estas la plej tolerema lando, dank’ al 74% da pozitivaj opinioj. Sekvas Sudafriko kun 69%, Mozambiko kun 56%, kaj fine Namibio kun 55%, kvankam tiu lasta lando plu leĝe sankcias samseksemon.
Male, la maltoleremo kontraŭ samseksemuloj estas plejofta en Senegalo (97%), en Gvineo, Ugando, Burkinafaso kaj Niĝero kun 95% da negativaj respondoj. 
La esploro montras, ke ekzistas interrilato inter la leĝa situacio kaj la toleremo rilate samseksemulojn. Fakte, en la landoj, kie samseksemo ne estas kontraŭleĝa, ekzemple en Sudafriko kaj la Verdkaba Insularo, la akceptnivelo estas pli alta, ol en tiuj, kiuj daŭre kriminaligas ĝin. Tamen, en kelkaj landoj, la civitanoj estas pli progresemaj ol la enlandaj leĝoj, akceptante sufiĉe bone samseksemon, spite al malfavora leĝaro. Tia estas en Namibio kaj Maŭricio, kie la loĝantaro bone akceptas samseksemulojn, dum samseksemo daŭre estas rigardata kiel krimo.  
Krome, eblas ankaŭ montri interrilaton inter la grado de toleremo, la aĝo kaj la eduka nivelo de la respondintoj. La pli junaj kaj pli edukitaj afrikanoj estas ja pli toleremaj, ol la pli maljunaj kaj malpli edukitaj.
Eblas do esperi, ke tiu pensmaniero evoluos, cele al pli bona akcepto de samseksemo, dank’al du rimedoj : edukado kaj malkriminaligo.    

Vizaĝo de l' ĝuego.


de la Markizo de Sado :
Amo pli malutilas al ĝua ekzaltiĝo ol ĝi ĝin servas. 

Sidvangoj de la oka semajno de 2017.


Kenja proverbo :
Se paviano povus vidi sian pugon, ankaŭ ĝi ridegus.