plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

31.7.14

Pli bone manpleno...


Pli bone manpleno ol malpleno, ĉu ne ? Mi certas, ke vi konsentas kun mi. 
Tial mi rememoras al vi, ke eblas sendi al mi viajn tekstojn kaj ideojn por eldono sub via nomo sur tiu ĉi blogo.
Se vi timas enui dum la venontaj somerferioj, almenaŭ nun, vi scias kion fari !... 

Kiso de la semajno 31 - 2014.


Kiso malpli bruegas ol kanono, sed ĝia eĥo multe pli daŭras.
                                                      Oliver Wendell Holmes.

30.7.14

Ni ridu ga(e)je : La problemo de l'antaŭuloj…

            Postfikada parolado de tute nova geja paro :
- Kiom da amorantoj vi havis antaŭ mi ?
            Silento... Longa silento. Fine, post pacienca atendado :
- Ĉu vi dormas, karĉjo ?

- Tute ne, sukero mia. Mi kalkulas…


Spektinda filmo : Le souffle (Blovado).

            Tiu nigreblanka franca filmo de Damien Odoul aperis surekrane en 2001.
            Ĝis estas premiita de la Venecia festivalo en 2001. La juna ĉefrolo, Pierre-Louis Bonnetblanc ricevis la premion Michel Simon en 2002.


            Jen belega kaj poezia filmo pri la turmentoj de adoleskado, ŝirita ĝis dramo en la absurda kaj senkompata plenkreskula mondo.
            Mi ĵus spektis ĝin kaj plu restas sub ties ĉarmo. Plie, la ĉefa aktoro ne nur belas, li krome perfekte rolas.  




            Ekzistas en la germana sub la titolo « Tiefer Atem ». 


Sidvangoj de la semajno 31 - 2014.


Pli bone bona pugo, ol bonaj kulotoj.
                                                   Franca proverbo.

Tute prave ! Tro ofte vidiĝas en belaj kalsonoj enhavo tute ne inda...
La malon mi ja preferas !

29.7.14

Sportumu semajno 31 - 2014.


Ĉu iu kapablus klarigi al mi, kial mi neniam ŝatis sporton, dum de ĉiam mi ŝatis sportistoj ?

Ni ridu ga(e)je : kaco en krokodila faŭko.


     En kabareta spektaklo, dresisto, post prezento al la publiko de sia granda krokodilo, grimpigis ĝin sur seĝon fronte al li. Tiam, li frapis per stango sur ĝian kapon. Tuj post la frapo la krokodilo malfermis larĝe sian dentozan faŭkon.
-              Gesinjoroj, diris la dresisto, vi nun spektos ion, kion neniam vi vidis, eĉ televidile.
                 Tamburado… Silento…    
                 Zip !... La dresisto malfermis sian pantalonfendon kaj eligis kacon ja plene taŭgmezuran.
-              Hooo ! murmuris mirige la gespektantaro.
-              Silenton ! postulis la artisto.
                 Tion ĵus dirite, li ŝovis sian penison sur la pinkan langon de la saŭrego, kaj tuj abrupte frapis denove ties kapon. Tiam, trankvile malrapide, la besto fermis sian dentaregon, aŭ pli ĝuste preskaŭ fermis, ĉar delikateme, ĝi apenaŭ premis per la antaŭaj dentoj la kachaŭton de sia mastro.
                 La dresisto levis la brakojn. Furiozaj aplaŭdegoj de la tuta ĉeestantaro.
                 Poste, je la tria bato surkapen, la krokodilo liberigis sendifekte la penison, kiu post reaplaŭdegoj same furiozaj retrovis sian kutiman lokon.
                 Ŝerceme kaj fanfarone, la dresisto, karesante sian kunulon, aldonis tiam :
-               Ĉu iu el nia vira ĉeestantaro dezirus provi mem ?
                 Ridegoj eksplodis en la kabareto.
     Tamen, unu juna viro levis la manon, kaj per afekta voĉo diris :
-              Mi ja konsentas provi, sed bonvolu frapi ne tro forte sur mian kapon…                             


28.7.14

"Ne plu ludo" de Norbert Barthelmess.


            Mi ĵus tiris kaj legis el mia librobretaro malnovan verkon de Norbert Barthelmess, eldonita en 1973 de S.A.T, kies titolo estas « Ne plu ludo » (laŭ unu el la enaj noveloj).
            Mi fakte estis dekomence plene mirigita de la etoso. Vi prijuĝu mem…
            Jen du partetoj de la novelo « Ne plu ludo », verkita en julio 1940 (do en la dua mondmilito) rakontante pri la rilatoj inter pacifista instruisto (s-ro Bakfend) kaj du el ties knabaj lernantoj (Celesto kaj Ralfo).   
            …
            La du knaboj estis tuj ege scivolemaj kaj kvazaŭ elektrigitaj, kiam sinjoro Bakfend alproksimiĝis kaj prezentis al ili iom sekreteme kaj kun fulmbrileto en la okuloj, ke li invitas ilin en sia hejmo por la ĵaŭda vespero. La koro de l’ junaj ekbatis pli forte. Io ŝvebis en la aero inter ili, kio vibrigis iliajn sentojn, ebrietigis iliajn kapojn. La mildaj invitparoloj de l’ viro kaŭzis incendion en la animoj de la knaboj. Ili flustre interparolis pri la ebla celo de la vizito ; ili sciis taksi la bonvolemon de sia kara instruisto. Sed nek unu nek la alia divenis eĉ nur malnete pri la misteroj, kiujn malkovros al ili la plenaĝulo.
            Fine ilia senpacienceco atingis ekstreman gradon kaj estis streĉita ĝis krevo. La fiksita vespero alvenis. Ili palpis la elektran butonon ĉe la dompordo de l’ sinjoro kaj baldaŭ eksidis sur ruĝe remburitaj seĝoj en siaj laŭsezone malpezaj vestoj, kun siaj nudaj kruroj kaj femuroj, kiujn iom nerveme laŭiris la propra mano,  ̶  vid-al-vide al la viro, kiu prezentis al ili senceremonie glason de sukerita trinkaĵo.
            ̶   Nun, knaboj, diris kun malforta rideto, sed funde tre serioze, s-ro Bakfend,  ̶  sekvu min en mian kabineton.
            …


            En la dua parteto, la bonkora instruisto estas militkaptito en Germanio. Li ĵus ricevis pakaĵon kun letero de siaj du preferataj lernantoj…
           
            Duondorme li aŭdas apenaŭ la voĉojn lin ĉirkaŭantajn. La posttagmeza varmo pezas sur la kapon. Fine li ekdormas, kaj en liaj sonĝoj postvibras  lernejaj bildoj, kiaj ĵus okupis lian maldorman cerbon. Jen eĉ dancas subite antaŭ liaj okuloj la bonkonataj figuroj de Celesto kaj Ralfo, kiuj tiel afable transdonis al li, en lia anima soleco, la salutojn de ĉiuj kunlernantoj el la hejmurbo.
            Tiam stranga aperaĵo malfermiĝas antaŭ lia rigardo ; tamen, post ekkutimiĝo, ĝi jam ŝajnas al li tute malfremda. Prezentiĝas al li vasta aspekto de kolonaro ĉielen etendiĝanta kaj de larĝa sunoplena promenejo : Atena scenbildo evidente ; la tutan lokon okupas svarmoj da nudaj junuloj apenaŭ kovritaj ĉirkaŭ la koksoj. Multaj beltaliaj dekok-jaruloj ; kaj inter ili moviĝas kun elasta paŝo dektri  ̶  kaj dekkvar  ̶  jaraj knaboj. Sed eĉ etuloj sep  ̶  aŭ ok  ̶  jarajn li renkontas sur la ŝtuparoj kaj apud la ŝprucfontanoj, kaj tiuj knabetoj laŭŝajne multe fieras esti allasitaj inter la pli aĝaj.
            En unu loko la junuloj kuradas kaj gimnastikas, en alia ili ĵetas diskojn, ekzercante siajn muskolojn ; ie ili sidas tute trankvile en kunigita aro sur verda herbotapiŝo kaj babilas ; en ombro de pinarboj kelkaj amuziĝas per flutludo ; en la mezo ankoraŭ pli junaĝaj ludas per sablo, kiun ili petolante fluetigas tra siaj kruroj. Kelkaj ankaŭ promenas kun pli aĝaj viroj, diskutante kaj gestante.
            Ili ŝajnas ĉiuj gajaj kaj liberaj je ŝarĝo de zorgoj kaj ĉagreno.
            ̶  Kia mirinda atmosfero ! pensas la malfeliĉa militkaptito.  ̶  Mi volus partopreni en ilia kunvivado.
            Kaj ekzamenante sin de supre ĝis la piedoj li rimarkas, ke ankaŭ li, Johano Bakfend, portas nur la malpezan, blankan ĥitonon de la grekaj viroj. Kaj kiam li en feliĉa konfuzosento levetas la rigardon, liaj okuloj trafas du junajn, viglajn knabojn, kiuj alpaŝas lin kun decidaj paŝoj ; elaste kaj gracie ili sin movas, kun mienoj hellumaj, serenaj, akceptemaj kaj donemaj.
            Ili havas la fizionomion de Celesto kaj Ralfo, kaj ili aspektas ĉarmaj en siaj malpezaj kiteloj, kiujn ili nun disfaldas por montri sin brile nudaj. La de la suno brune tanita haŭto, la fortikaj brakmuskoloj plifortigis la agrablan impreson, kiun ricevis la instruisto, vidante siajn disĉiplojn.
            ̶  Venu kun ni ! ili flustris al li kaj duontiretis lin al la belega sportejo, kiun li vidis tra pinoj kaj olivarboj.        
            Li apenaŭ sentis la palptuŝon de la knabaj manoj, kaj tamen li glitis tiel facile kaj senbrue sur marmora ŝtuparego malsupren al la longa rektangulo, kadrita de altaj, blanke brilaj kolonoj.
            ̶  Mi sopiras tiun lokon kaj tiujn homojn ! eligis s-ro Bakfend kun basa voĉo iom raŭka pro emocio,  ̶  kaj via societo estas la plej bela kaj plej harmonia, kiu povus ekzisti.
            …


            Ĉu ankaŭ vi estas dubeme konfuzigita ?
            Mi agnoskas kaj hontas, ke mi neniam aŭdis, ĝis nun, pri tiu Norbert Barthelmess. Tamen Vikipedio sciigis al mi, ke li estis sufiĉe grava esperantisto, ĵurnalisto, verkisto kaj tradukisto. Mi esploris iom pli, kaj malkovris sur la retejo de Earl Galvin, « La biblioteko de samseksamo », eltiraĵon de la sama novelo ( !!!). Krome, estas dirite en la enkonduko, ke Norbert Barthelmess agnoskis, en sia membibliografio « Mia vivo », ke deksesjara li verkis tutan poemaron al… adorata knabo, kaj ke neniam li provis trovi vivkunulinon.
            Jen, dirite ! Ŝajne mi trafe antaŭflaris…


Hundido de la semajno 31 - 2014.


Seksumi kun maljunulo, kia abomenaĵo ! Sed kun junulo, kia laboro !
                                            Alice Sapritch.

Feliĉe mi estas kuraĝa homo !

27.7.14

Okuloj de la semajno 30 - 2014.



Via okulo faras someron en mia animo.
                                                                                   Petro de Ronsardo.

26.7.14

Filmo spektinda : La virgulino de l'sikarioj.

            La virgulino de l’sikarioj (La virgen de los sicarios) estas filmo fare de Barbet Shroeder en 2000, laŭ la samtitola romano de Fernando Vallejo eldonita en 1994.


            Maljuna geja verkisto revenis en Medelino, sia junaĝa urbo. Tie, li enamiĝis al Aleksio, seksesjara sikario. Danĝera ampasio naskiĝis tiam inter la maljunulo kaj la stratbubaĉo, kiu finiĝis abrupte pro la tragika morto de la junulo.   


            Post dronado en ĉagrenego kaj malespero, la rakonto ŝajne ripetiĝis, kiam la verkisto renkontis alian adoleskanton, kies nomo estas Vilmaro… 
            Nepre spektinda !


Sidvangoj de la semajno 30 - 2014.


Ĉu vi rimarkis, ke kiam knabego metis sian pugon sur sablo, li poste lasas spuron de koro ? 

25.7.14

Legindaĵo : Jean Genet, Miraklo de l'rozo.


            Miraklo de l’rozo, fare de Jean Genet (1910 – 1986) estas, same kiel ĉiuj romanoj de tiu aŭtoro, poezia ekzaltado de perverso, samseksema erotismo kaj nerezistebla allogo por lindaj stratbubaĉoj. En riĉega stilo, kvazaŭ ĝangala, interpletiĝas realo kaj revo, mistika lirikismo kaj kruda slango pri la vivo en iama malliberejo por knaboj.  Oni eliras de la legado, samkiel de longa erotika sonĝo, plezure sed iom elĉerpita…
            Vi komprenu, ke tradukado, eĉ de parteto de tia verko, estas preskaŭ neebla. Almenaŭ por mi. Por vi, kiu ne scipovas legi la francan, mi tamen provis :

.........................................................

            Por Vintero, lia beleco iĝis batego. La fortuloj enamiĝis al li, tiel ke li spertis la suferon de borado per dek du kacoj, kaj krome la honton, ke tio okazis kvazaŭ publike. Longtempe poste, dum li rakontis al mi sian vivon de juna prostituisto en Parizo, delikata emocio naskiĝanta de lia pasinta honto ŝanceligis lian voĉon, lian vizaĝon, ŝanceligis lin mem. Sub liaj abruptaj gestoj, travideble, ekvidiĝis spuroj de la karcera humiliĝo. Kelkaj cikatroj aperas ekde kiam oni frotetas la vunditan membron.
            Lia bela muzelo kaj lia maldiligenteco ekscitis la knabegaĉoj, kiuj memdonace bugris lin.  


.........................................................

            Dum la parado, aŭ kiam ni iris de la manĝejo al la ateliero aŭ de la honorhalo al la familiejo, Diverso lokis sin kelkfoje malantaŭ mi, kaj, kiam ni marŝis, li diligente metis siajn paŝojn en miajn, sekvante ilin precize, lia dekstra gambo ĵetiĝis, premita ĉe la mian, poste lia maldekstra ĉe mian maldekstran gambon, lia brusto preskaŭ sur miaj ŝultroj, lia nazo, lia elspiraĵo sur mian nukon. Mi sentis min portite de li. Kvazaŭ estante jam sub li, min li fikus, premante min de sia tuta pezo, kaj tirante min al li samkiel la aglo Ganimedon, samkiel li fine faris la kvaran nokton, kiun li pasigis kun mi, kiam, pli bone preparita, mi lasis lin eniri en min profunde, dum falis lia masego (tuta ĉielo sur mian dorson), dum liaj ungegoj boris miajn ŝultrojn kaj liaj dentoj mordis mian nukon. Li estis plantita en mi, kreskante en mia grundo, kaj, super mi, disetendis branĉaron kaj foliaron el plumbo.       


desegno de Jean Cocteau.

Sportumu ! Semajno 30 - 2014.


Sporton ankaŭ mi ŝategas, se kun linda kunulo, en mia dormoĉambro.
Aŭ en lia, kial ne...
Nu, finfine, ie ajn !
Gravas nur la bela kunulo...

24.7.14

Fumon engluti de la semajno 30 - 2014.


Cigaredoj estas almenaŭ sufiĉe ĉarmaj por lasi vin nesitigebla.  
                                                                    Oscar Wilde.

Verkado kaj bildoj…


         De kelkaj semajnoj, mi konstatas ke iuj el vi legas denove kelkajn el la malnovaj tekstoj de la blogo. Vi ja pravas ! Ili ja daŭre validas, eĉ por perunumana legado. Ĉar teksto valoras pli longtempe ol la nura tempo de la eldono, ĉu ne ? Tamen, povas ankaŭ esti, ke pro libertempo de somera feriado (almenaŭ en Eŭropo kaj Nordameriko), vi, karaj legantoj, emas legi aŭ relegi  tiujn rakontojn. Jen bona ideo ! Sed ĉu ankaŭ eblus, ke vi tiel ĉerpas el arkivoj pro nura manko de novaj tekstoj ? Se jes, mi tutkore pardonpetas…
         Kredu min, eldono de bildoj kun citaĵo jam estas tempovora tasko ĉiutaga, kiun mi provas aranĝi por vigligi kaj vivigi mian (vian) blogon. Ne pro pigreco mi ne aperigas pli ofte novajn rakontojn. Mi ŝatus fari pli. Sed vi ja scias… Laborado, rutinaĵoj, sen forgesi amorvarbadon kaj ties sekvaĵoj, ne lasas multe da tempo. Des pli ke verkado estas ege longdaŭra strebado. Almenaŭ por mi !...
         Feliĉe, mi baldaŭ ferios. Tial, se eblas, inter legado (mi ŝategas literaturon kaj revuojn) kaj amindumado (mi ankaŭ ŝategas fikadon, sed tio tutcerte ne surprizas vin), mi provos finverki ĉiujn jam komencitajn rakontojn. Se eblas ! Ĉar verkado ĉiam venos… triavice.


Ĉu eblos rezisti ?

         Jes ja, el inter legado de ĵurnaloj kaj gazetoj kaj lekado de ĉurovoj kaj kacegoj, mi ne scias, kion mi elektos unue.   


23.7.14

Ventro de la semajno 30 - 2014.


Vivo sur ĉi tiu planedo ŝajnas logoplena, des pli kiam la ventro plenas, aŭ kiam la subventro antaŭvidas plezuron. 
                                                                  Simon Vestdijk.

22.7.14

Kiso de la semajno 30 - 2014.


La unue ricevita kiso estas same kiel la unua kukumeto, kiun oni sukcesas eltiri de bokalo. La sekvantaj venas facile.
                                                                                                                  Mark Twain.  

21.7.14

Hundido de la semajno 30 - 2014.


Kiam oni kalviĝas, oni rigardas ridindan ĉiun longan hararon. 
                                                                                                       Paul Léautaud.

20.7.14

Sportumu ! semajno 29 - 2014.


Korpo de atleto kaj animo de saĝulo, jen ĉio por esti feliĉa.
                                                                                                      Voltero. 

Pervoste kaptita.


Malbona situacio por lacerto, ĉu ne ? Tamen tutcerte, vi ne estas lacerto...

19.7.14

Okuloj de la semajno 29 - 2014.


Ĉifoje, mi parolu pri okulo, ne okuloj... 
Nu... Ĉu vere la okulon vi rigardas ? 
Vin mi ne kredas !

18.7.14

Ventro de la semajno 29 - 2014.


La ventro estas la plej granda el ĉiuj dioj.
                                                                       Eŭripido.

17.7.14

Kiso de la semajno 29 - 2014.


La dua kiso, pli bone frandata, estas samkiel relego de ŝatata libro. 
                                                                                                                  Alfred Jarry.

15.7.14

Sidvangoj de la semajno 29 - 2014.


Du okuloj, kiuj vidas belan pugon, neniel valoros fingron, kiu ĝin karesas.
                                                                                                Professeur Choron.

14.7.14

Hundido de la semajno 29 - 2014.


Mia patrino avertis min ofte kontraŭ la ulĉjoj, kiu bele amdeklaras. Plej danĝeraj ili estas. Ili multe pli suferigas vin, ol tiuj, kiuj nur volas fiki vin. 
                                                                               Frederic Beigbeder.

13.7.14

Biera bano ĉi-nokte !


Biero tutcerte fluegos. Tamen, mi tutkore kompatas la venkitojn !
Se bela argentinano deziras esti dorlotita de mi, li estas aparte bonvena...

11.7.14

kvinbrakaj marsteloj.


Kvankam kvinbrakaj, marsteloj ne havas grandan cerbon... Jen pruvo.

Ĉar se mi estus kvinbraka, certe nek surkape, nek surŝultre mi palpadus !

Bedaŭrinde, ne tia mi estas. Tamen, mi havas cerbeton kaj... dek unu fingroj !

Ventro semajno 28 - 2014.


Por ne rigardi sian propran umbilikon, oni trovu alian rigardindan.
                                                                                            Yannick Grannec.       


Tute prave ! Estas tiom da, ke mi eĉ ne plu memoras, ĉu daŭre mi havas iun...

9.7.14

Translokiĝo.

Se iam mi translokiĝos, tutcerte mi uzos la servon de tiu entrepreno.
Ĉu iu havas ties adreson ?



Okuloj de la semajno 28 - 2014.


Ni ne tiom rigardu tion, kion ni manĝas, ol tiun, kun kiu ni manĝas. 
                                                                                                        Epikuro.

8.7.14

sesmila vizito !


Sidvangoj de la semajno 28 - 2014.


La malriĉuloj estas tiom malbonŝancaj, ke se merdo samvalorus oron, ili naskiĝus sen pugtruo.
                                                                                                                         Eddie Murphy.

7.7.14

Hundido de la semajno 28 - 2014.


Sian milion oni ne pistu per banano tro matura.
                                                                                          Bantua proverbo. 

6.7.14

Liten !...


Nun liten ! Ĉu vi venas kun mi ?

Internacia tago de la kisado.


Por la internacia tago de la kiso, jen studoj, kiuj pruvas, ke kisado ja bonegas por bonfarto.

Fakte, kiu ne konas la faman « french kiss », la francan kismanieron, ankaŭ nomita kison de eskimoj ? Sed kisado havas ne ĉie saman signifon. Tamen, internaciaj esploroj ŝajne montris, ke kisadi estas ja saniga ago. Nu, ni profitu !  

1- Kisado estas bona por la dentaro, dank’al produkto de salivo. Ĝi eĉ kapablus forigi dentplakaĵon. Tamen, nenio malhelpas uzi dentopaston antaŭ vora kisado…

2- Kisado perdigas inter po 2 kaj 6 kaloriojn minute, dank’al la laboro de 30 muskoloj de la vizaĝo. Ĉu ankoraŭ necesas sportumi ?

3- Kisado ebligas fortigi vian imunan sistemon, dank’al interŝanĝo de ĝermoj. Atentu tamen, ke ankaŭ tiele eblas interŝanĝi malsanojn !...

4- Kisado senstresigas, dank’al produkto de kelkaj hormonoj.

5- Kisado povas malpliigi alergiojn. Laŭdire, japanoj kisis sin dum 30 minutoj nur por tiu scienca esploro. Kiel poste ne ŝati sciencojn !

6- Kisado kreskigas seksdeziron. Tion, oni jam antaŭvidis. Des pli ke seksumado estas ege bona por la sano.

7- Kisado plibonigas memestimon. Laŭ germana studo, tiuj, kiuj kisas sian partneron matene antaŭ ol iri laboren havas pli altajn salajrojn. Jen ago, kiu kostas malmulte, eĉ se ĝi enspezigus neniom…

8- Kaj fine, kisado tutsimple feliĉigas la fervorajn praktikantojn, ĉar ĝi stimulas en la cerbo la aerojn de dependeco kaj rekompencoj.

KISSING
Nu, kial ne kisi tuj unu la alian ?