plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

28.4.14

La blanka libro de Jean Cocteau.

     

      Mi deziras omaĝi hodiaŭ al la franca poeto Jean Cocteau (1889 - 1963), pere de tradukita eltiraĵo de unu el liaj verkoj, t.e. "La blanka libro", unue eldonita en 1928, kaj ankaŭ pere de kelkaj el liaj desegnoj.



      Mi esperas, ke tio instigos vin al plia scivolemo pri tiu aŭtoro. 

     Jen la tradukita eltiraĵo :

            Laca pri amaventuroj, senreaga, mi trenis kruron kaj animon. Mi serĉis la devojigan distraĵon de malklara etoso. Tion mi trovis en publika banejo.Ĝi elvokis Satirikonon pro siaj ĉeloj, sia centra korto, sia malalta ĉambro ornamita de turkaj divanoj, kie junuloj kartludis. Je signo de la mastro, ili stariĝis kaj viciĝis ĉe la muron. La mastro palpis al ili la bicepsojn, la krurojn, senvualigis ilian intimaĵojn kaj debitis ilin, samkiel vendisto sian varon.
            …/…
            Unu el miaj solaj bedaŭroj estis la travidebla spegulo. Oni eniris malhelan ĉambreton kaj flankenŝovis ŝutron. Tiu ŝutro malkovris metalan tolon, tra kiu vidiĝis malgranda banĉambro. Aliflanke, tiu tolo estis spegulo tiom brilanta kaj glata, ke neeblis suspekti, ke ĝi estis okulplena.
            Kontraŭ mono, okazis ke mi pasigis tie la tutan dimanĉon. El la dek du speguloj de la dek du banĉambroj, nur unu estis tia. La mastro pagis multekoste por venigi ĝin de Germanio. Lia dungitaro nenion sciis pri tiu gvatejo. La laborista junularo utilis estiel spetaklo.
          Ĉiuj sekvis la saman programon. Ili senvestiĝis kaj atenteme pendigis la dimanĉajn vestojn. Senigitaj de ili, eblis diveni iliajn profesiojn laŭ la ĉarmaj metiaj disformoj. Starantaj en la banujo, ili rigardis sin (rigardis min) kaj komencis per pariza grimaco, kiu vidigas gingivojn. Poste ili frotis ŝultron, prenis sapon kaj ŝaŭmigis ĝin. La ŝaŭmigado iĝis kareso. Subite forlasis la mondon iliaj okuloj, la kapo falis malantaŭen, kaj ilia virkoko kraĉis kiel koleriĝanta besto.  



Hundido de la semajno 18 - 2014


Ju pli amo nudas, des malpli ĝi malvarmas.
                                                                            John Owen

25.4.14

Kiso de la semajno 17 - 2014

Ni kompatu la kolombojn, kiuj kisiĝas nur printempe.

                                                                       Ninon de Lanclos.


23.4.14

Sportisto.

Saman energion oni uzas por diri « mi daŭrigas », kiel por diri « mi forlasas ».

                                                                                                               William Atkinson.


Nu... tiukaze, mi ne intencas forlasi la aferon !

22.4.14

Bhudismo allogas min...

Mi agnoskas, ke almenaŭ ĝis nun, surkruca Jesuo neniel allogis min... Pentraĵo de Sankta Sebastiano, nu... kial ne ?
Sed vidinte tiun templon budhisman...


   
Ĉu jetia kaco ?

21.4.14

Hundido de la semajno 17 - 2014


Vira sekso estas la plej leĝera aĵo el ĉiuj : nura penso sufiĉas por suprenlevi ĝin.

                                                                                                                    Frédéric Dard (San Antonio)

20.4.14

Paska kuniklo, paskaj ovoj...

Laŭ la paska tradicio, kuniklo (aŭ leporo) dissemas kaj kaŝas ĉokoladajn ovojn en la ĝardeno.
Jen la paska kuniklo, por vi, karaj blogumantoj...


Mi agnosku, ke de kunikloj vidiĝas plejofte nur la blanka postaĵo kaj ties samkolora vosteto, kiam ili kuras for. 
Ĉifoje, ni vidas la blankan antaŭaĵon. Nu, mankas la vosteto. Ne ĉio postuleblas samtempe !...

Nun, ni ŝercu la ovojn...



19.4.14

Piedpilko.


Ŝotigu knabojn en pilko, tiam ili forgesos tion, kio jukas ilin interfemure.
                                                                                                                            John Atkins

Kiso de la semajno 16 - 2014

Kiso : tio estas peto farita al la dua etaĝo, por scii, ĉu la unua estas libera.
                                                                                                                          Alphonse Karr


18.4.14

Miaj printempaj ferioj, de Serge Kandrashov.


            Mi trovis fraton. El alia flanko de Eŭrazia kontinento, apenaŭ malpli juna ol mi mem, mi trovis ja fraton. Ĉar, tra tiu aŭtobiografia libro, kiu rakontas, kiel anoncite de la titolo, la printempajn feriojn de dekvinjara knabo en la jaro 1987 en Sovetunio, eblas ne nur koni multe pri la tiamaj kaj tieaj vivo kaj pensmaniero, sed ankaŭ konatiĝi kun ververa knabo. Sekse sensperta, kun koro ege flamiĝema, li rakontas, detale, freŝe, kun la senpudoreco de l’juneco,  kvazaŭ la okazaĵoj ĵusis.
            Se vi scipovas legi la francan, se vi deziras koni iom pli pri gejeco kaj juneco malantaŭ la fera kurteno, se krome vi bonvolas rideti kaj ploreti pro feliĉo, mi certe konsilas al vi la legadon de tiu libro.    
            La aŭtoro verkis alian libron, pri kiu mi parolos, kiam leginte.
            Intertempe, kun lia afabla permeso, mi proponas al vi tradukon de tri partetoj.  



Paĝo 37 :   
« - Nur mankas al mi havi koramikon kiel vi. Vi estas mirinda knabo ! Post du aŭ tri jaroj vi estos kreskinta kaj fariĝos vera belulo… La knabinoj sin ĵetos al via kolo ! Kvankam ilin vi ja ne bezonas, ĉu ne ? Mi certas, ke pri tio mi ne eraras.
- Se tion vi diras… Eble vi pravas…mi respondis eviteme.
- Nu, ek ! Ankaŭ vi iom karesu min, plezurigu min ! Kiam mi ekvidis vin surperone, kun via pugo premita en via sportpantalono, mi preskaŭ perdis la kandelon el la kapo. Intence mi sidiĝis ne malproksime de vi en la trajno, kaj kiam vi demetis vian peltan ĉapon, mi tuj enamiĝis, ekde la unua rigardo… Ŝajne mi ricevis sagon enkore. Kiom vi belas ! » 
            Li komencis min kisadi. Kiel jam dirite, li ne plaĉis al mi laŭaspekte, sed pro la etoso, mi finfine cedis al lia ardo kaj al lia amimpeto. Krome, mi estis ebria. Li plene ebriigis min. Sed plej gravis por mi, kompreneble, mian deziron pri seksumado, kaj prie ne ekzistis plej taŭga kandidato ol li. Tial mi unue akceptis liajn kisojn. Poste li ektuŝis mian pantalonfendon, glatigante ĝin permane, strebante ĝin ŝveligi. Fine ni translokiĝis sur la divano por dormi.
            Apenaŭ ni kuŝiĝis, li sturmis min per pafsinsekvo da karesoj. Li kisis min, premis min, langumis ĉe mia vizaĝo, dirante senĉese sian amon. Ambaŭ estis tute nudaj, kaj mi sentis lian organon, ja sufiĉe grandan, kontraŭ mia ventro. Li petis, ke mi tuŝu lian sekson, same kiel li tuŝis mian. Poste li insistis, por ke… – tie mi rediras liajn parolojn – « mi loku ĝin postvange », ĉar tion li arde deziregis. Nu, tion mi faris ! Ja vere. Tute laŭvorte, laŭ kio mi aŭdis kaj komprenis, mi ŝovis lian kacon inter mian makzelon kaj la internan vandon de mia vango…    



Paĝo 68 :
            Dum Starkov paroladis kaj fumadis ekstere, ankaŭ mi trovis okupon. De kiam ni vespermanĝis en la bufedejo, vi ekvidis, ĉe apuda tablo, ŝajne simpatian knabon. Li estis en grupo da proksimume kvin aŭ ses uloj. Mi sciis poste, ke li ne estis ruso, sed taĝiko, kaj ankaŭ, ke li estis de du jaroj pli aĝa ol mi. Kun siaj amikoj li venis de Taĝikio por vendi tapiŝojn de metiista fabrikado en grandaj industriejoj samkiel Irkutsko.
            Tiu migra komerca profesio estis kutima en ilia respubliko, unu el la plej ekonomie subevoluintaj de Sovetio. Tage, ili komercis en la urba bazaro, kaj dormis ekde la noktiĝo en la stacidomo. Ili restis for de la hejmo proksimume du semajnojn, dum kiuj ili strebis por forvendi siajn varojn. Ĉar al ili ne eblis pagi hotelĉambron, ili aranĝis loĝeblan lokon proksime al la bufedejo, apud radiatoroj pro varmeco. Kaj por pli da komforto, ili sternis rekte surplanke stakon da kovriloj, kie ili kuŝiĝis tute vestitaj. Ili nutris sin en la bufedejo, uzis la tualetejojn, kie ili povis ankaŭ lavi siajn dentojn, sin lavi antaŭ spegulo, kaj eĉ ŝampuiĝi.  
            Tiu knabo estis plaĉa. Li havis mallongajn nigrajn harojn kaj brunan vizaghaŭton. Taĝikoj ja similas afganojn, iliaj okuloj ne estas fenditaj samkiel ĉe kirgizoj aŭ uzbekoj, sed migdalformaj. Mi ne kapablis ne direkti mian rigardon al li dum li manĝis. Li rimarkis min kaj ridetis. Mi respondis sammaniere, kaj, de tiam, al mi ne eblis pensi pri io al alia ol nur al li.   
            Mi vidis, ke li komunikis per signoj kun siaj samlandanoj, dum la aliaj interparolis en sia lingvo. Tiel mi komprenis, ke surdamutulo li estis. Kaj tuj, mi sentis por li kompategon. Mi enamiĝis subite, ĝis malheliĝo de la konscio. Ja fine mi trovis tiun amon, pri kiu mi pasie revis la tutan tagon, kiam mi iris renkonte al Rakuŝko, tiun amon ĝis nun maltrafitan.
            Post manĝo, ili ariĝis for, en ilian lokon.
            Starkov diris, ke li iros fumi eksteren, dum mi fintrinkos mian teon. Tiam vertiĝdona ideo venis miakapen. Mi decidis konatiĝi kun tiu knabo. Mi petis skribilon kaj paperon al la bufedestrino, kaj skribis mesaĝeton, dirante proksimume tion : « Vi ege plaĉas al mi ; kiel vi nomiĝas ? Kiom vi aĝas ? Kie vi loĝas ? »    




Paĝo 113 :
          En la dormoĉambro de Vano staris supermetitaj litoj. Oni antaŭkonsentis, ke li dormos supre, kaj mi malsupre. Ĉar mi trinkis grandan tason da teo, mi volis viziti la necesejon dumnokte. Mi vekis lin kaj petis, ke li kuniru por gvidi min, ĉar la loĝejo estis grandega. Tiam mi komencis malebriiĝi, tial subite mi konsciis, ke Vano estis mirige belega. Li havis sunbruniĝintan korpon kaj surhavis nur tute blankan kalsoneton, kiu eniris pugfenden. Kiam mi reendormiĝis, jam mi sonĝis pri li, estiel eventuala amoranto.  


14.4.14

Kiam fiŝoj dancigas zebrojn… sur kalsono.

          Dum en poŝtoficejo mi atendadis, antaŭ kelkaj tagoj, en la longa vico antaŭ mi troviĝis juna nigrulo, Nigrulojn mi ŝategas, des pli kiam ili estas tiel altaj kaj sveltaj, kun delikataj trajtoj cizelitaj en ebono. La junulo pasigis lascive sian rozkoloran langon sur siaj dikaj lipoj. Kelkfoje li eĉ turnis sin kaj ridetis al mi, kun mieno kompatema al ni ĉiuj, kiuj atendis de tiom longtempe. Hm… Sed ve ! Mi bremsu miajn dezirojn.  



          Iom post iom, la vico tamen antaŭeniris. Tial, kiam mia bela antaŭanto troviĝis proksime de ĉemura tablo, li klinis sin por plenumi paperon. Temis pri slipo de Wertern Union. Sed tion mi rimarkis nur fulmrapide, ĉar io alia kaptis mian rigardon. Bela pugo, bele ronda samkiel holanda fromaĝo. Du perfektaj globduonoj en ĝinzo… Vangetoj sur kiujn ŝatus alluniĝi miaj fingroj. Po dek. Eĉ po dek unu…
          Super lia kapo, granda porreklama ekrano montris buntajn koralfiŝojn. Dum la filmeto aŭdiĝis mallaŭta muziko, kiun sekvis hule ritme lia kokso. Je ĉiu sensama movo malkovriĝis iom pli da velura haŭto dorsa, dum glitis malsupren lian ĝinzon, malkaŝante nigre-blankan kalsonon. Zebroj… Zebroj kuris, baŭmis, kalcitris sur lia kalsono. Surekranaj fiŝetoj dancigis ilin laŭtakte. Fiŝetoj… Iom pli da zebroj… Fiŝetoj… Ankoraŭ pli da zebroj… Fine, mi ne plu sciis, ĉu fiŝo aŭ ĉu zebrido ekprancis subite en mia propra kalsono !
          Peĉ ! Li rektiĝis kaj tiris sian pantalonon supren. Adiaŭ zebroj ! Preskaŭ samtempe malaperis de la ekrano la tuta fiŝetaro. Jen reklamo nun por poŝtbanka ŝparkaso… kaj ties rozkolora porketo. Porketo ja estas mi, mi pensis, dum mi sekvis perokule la deziratan postaĵon al ĵus liberigita giĉeto.  

          Nu, atendvicojn en poŝtejoj finfine mi ne malŝatas ! Nenie ajn eblas tiel mergiĝe fiŝkapti kaj samtempe safarumi. Ĉu ne ?    



 Sen plia komento...

13.4.14

Sondesploro : laŭlandaj plej bona (kaj plej malbona) amoranto.

          Ĉu vi estas jam preparantaj viajn venontajn somerferiojn ? Nu, legu unue tiun artikolon pri la laŭdiraj fikkapabloj de viroj laŭ landaj devenoj. Fakte, oni pridemandis 15 000 virinojn (jes, nur virinojn !) el 20 landoj, kun la celo listigi laŭlande la plej bonajn kaj la plej malbonajn amorantojn.

          Jen la rezulto por la 10 plej bonaj : hispanoj, brazilanoj, italoj, francoj, irlandanoj, sudafrikanoj, aŭstraloj, novzelandanoj, danoj, kanadanoj.
          Mi bedaŭras por vi, se vi estas el la 10 plej malbonaj : germanoj, angloj, svedoj, nederlandanoj, usonanoj, grekoj, kimroj, skotlandanoj, turkoj, rusoj
          Nu… mi finfine konsentas kun vi. Ĉar la francoj estas nur je la kvara loko en la vico de la plej bonaj, eblas ege dubi pri la praveco de tiu sondesploro, ĉu ne ?  
         



          Do, laŭ vi, karaj bloganoj, kiuj vojaĝas en Esperantio kaj aliien ? Ĉu eblus havi vian propran opinion ? 

12.4.14

10.4.14

Divenaĵo por ridi.


Ĉu vi konas la diferencojn inter kanguruo kaj ftiro ?

Ĉu vi rezignas ?

Kanguruo kapablas salti sur sia vosto.
Jam malfacile, ĉu ne ?

Nu, koncerne ftiron ?...
Ftiro kapablus salti sur vian !


9.4.14

Gluo, spektinda filmo.

            « Glue », Gluo en Esperanto, estas filmo enscenigita de Alexis Dos Santos en 2006. Ĝi ricevis multajn premiojn, inter ili de la GLAT-festivalo de San Francisko en 2007.
            En urbo de Patagonio, la dekses-jara Lukao, kies gepatroj separiĝas senĉese, interesiĝas nur pri du aferoj : la ŝanĝiĝoj de sia korpo kaj muziko. Kun lia amiko Naĉo, li ludas en rokgrupo, bicikladas kaj… babiladas pri fikado. Iun tagon, antaŭ porna filmo, ili ambaŭ ekesploras siajn korpojn…
            Belega filmo pri adoleskeco. Nepre spektinda !


Jen la reklamfilmeto kun anglaj subtitoloj :

video



8.4.14

Por ne lavi la vazaron...


... sin kaŝi sub la tablo. 
Nu... Mi konsentas lavi la vazaron, se mi ankaŭ rajtos subtabliĝi kun li poste. 
Ĉu bona afero, laŭ vi ?

5.4.14

La tubo de l’plumbisto.

            En la franca estas esprimo por kiam oni lasas fali nevole tion, kion oni tenas. Tiam francoj diras « havi merdon enmane ». Mi ne scias, ĉu ankaŭ vi havas ion similan en via propra lingvo (mi ja kontentus ĝin koni), sed koncerne min, ĉi-matene, ĉio glitis senkiale de miaj manoj. Unue, la bovlo kafoplena, hop piĵamen ! Iom poste, la buterita panpeco, hop surtablen ! Kompreneble sur la ŝmiritan flankon, samkiel kutime. Mi ne scias, ĉu ankaŭ vi ŝmiras panpecojn por matenmanĝi kaj lasas ilin fali, sed almenaŭ ĉe mi, ja mistere ili falas ĉiam ĉebuteren. Nu, ne gravas !... Des pli ke la afero daŭris ĝis en la banĉambro. Ĉar dum mi duŝis min, dufoje mi faligis mian tualetsapon. Tio pensigis al mi, hm… se mi estus en malliberejo… 
             
          Aĥ, se mi estus en malliberejo !
   
            Paroli pri banĉambro rememorigas al mi rakonton, kiun mi iam aŭdis. Ĉu vere vera okazaĵo ? Nu… Kial ne ?...
            Temas pri juna plumbisto. Kompreneble, mi imagas lin alta, svelta kaj lindvizaĝa, kun nigraj haroj kaj verdaj okuloj. Mi ja rajtas, ĉu ne ? Sur mia blogo mi faras laŭplaĉe. Mi verkas, kaj vi legas !
            Do, tiu juna plumbisto (mi nomos lin Ervano por faciligi la rakonton) estis fakte tubriparisto, kiu iris laŭ klientaj alvokoj de loĝejo al loĝejo por tie ŝanĝi kranan junton, aliie reluti tubeton. Necesas diri, ke la belulo havis se ne koramikon, almenaŭ fikaminon. Tiu ĉi (mi nomos lin Benjo) estis belpuga studento, avelokula kaj kaŝtanhara, kiu tute ne dormigus min en la bankuvo se li kuŝus en mia lito.
            Iun tagon, paneo de hejtilo venigis Ervanon en domego, tute proksima al la loĝejeto de lia amoranto. Ĉar ĉeklienta deĵoro ebligas kelkfoje iom da libertempo, tial ekde lia riparo farita, li rapidegis ĝis la kvina etaĝo de najbara konstruaĵo, kie li trovis Bejon dronantan en porekzamena restudado. Tiu ĉi ŝategis, kiam Ervano surhavis la laboran ŝelkpantalonon. Tio vere ekscitis lin, mi eĉ diru kactuŝis lin, same kiel pro aliaj okazoj oni povas esti kortuŝita. Nu, eĉ horkvaronon de plezuro oni neniukaze maltrafu. Ambaŭ pugnude ili saltis liten.
            Kiam finiĝis tiu afereto, eĉ antaŭ ol resalti en sian kalsonon, Ervano iris sin lavi kacon kaj manojn ĉe la lavabo. Tiam li konstatis, ke pro ŝtopita sifono, la lavabo malbone malpleniĝis. Se vi iam konis studentajn loĝetojn, vi scias, ke tio ofte okazas ! Nu, por ista isto, des pli kun sia ilarkesto, malŝtopi sifonon estas nura bagatelo. Ervano malfermis la sublavaban ŝranketon, surgenuiĝis por pasi la kapon enen.
- Bejo ! li kriis, ĉu vi povas doni al mi la boltilon el mia ilarujo ?
            Momento poste, Benjo jam malfermis la pordon de la banĉambro kun la petata ilo enmane.
            Ho, mi forgesis diri ion al vi. Antaŭ du semajnoj, Benjo konsentis adopti rufan katidon. Tiu ĉarma besteto estis, samkiel ĉiu katido, petolema kaj ludema. Pro ties koloro, Benjo nomis ĝin Nicole Kidman, kvankam li tute ne certis pri la ineco de la feliso. Ĉiel ajn, la kato profitis de la malfermita pordo por enŝteliĝi en la banĉambron.
            Dum Ervano baraktis sublavabe surgenue por malŝraŭbi la sifonon, la katido ekrimarkis pilketojn kaj kolbason pendolantajn inter la kruroj de la plumbisto. Pro natura emo, nereteneble ĝi saltis tuj kaninprete krifetakre sur la allogan ludilon.
            Vi certe komprenis jam la sekvaĵon. Pro doloro la kompatinda plumbisto frakasis sian kapon kontraŭ la lavabo kaj perdis la konscion, tamen tenante permane siajn sangantajn kojonojn.
          Nu, kiel ekspliki al ĉiuj la tutan situacion ? Kiamaniere klarigi, ke li retroviĝis nuda kaj senkonscia en nekonata studĉambro, kun la sekso dolore vundita ?  Ne facile, ĉu ne ? Tial, kiam oni petis de li la kaŭzon de la laborakcidento, tiam li firme respondis : Nicole Kidman kulpas !  




2.4.14

Kiam knabo petas helpon…

          Gaetano, unu el miaj amikoj, kaj krome eksamanto (samkiel multaj el ili) rakontis al mi antaŭ nelge ion, kion mi nepre al vi transdonu.
          Gaetano laboras kun sia kunulo Marteno sur bazaroj, en la ĉirkaŭaĵo de la bretona urbo Reno, estiel vendisto de porviraj vestaĵoj. Legante « kunulo », vi komprenu ĝin kaj enlabora, kaj enlita. Ĝinzoj, kaj puloveroj, ŝtrumpetoj kaj kalsonoj, ĉio laŭsezone, kiu malnudigas junulojn, troveblas sur ilia montrotablo.
          Ho jes, vi ja antaŭvidis… En la provadbudo kaŝita malantaŭ pendantaj ĝinzoj, dum surprovadoj multaj pantalonoj restas ne fermitaj pro mezuroj netaŭgaj, lasante oscedantan fendon sur apenaŭ kovritaj pubharoj. Fakte jeŝ, kelkaj knabegoj provas ne nur vestaĵojn en tiu budeto. Ĉar al Gaetano, malgraŭ jam kvardek printempoj, ne mankas seksallogo. Ne malofte tiuj bubegoj  provas, ke li krome altendu helpeman manon… enpantalonen. Precipe kaj prefere kiam  Marteno ne ĉeestas !
          Gaetano eĉ konfesis al mi, ke kelkfoje, kiam junulo eksterkutime priindas, kvankam  pro higienaj kialoj kalsonojn kaj bankalsonojn oni ne rajtas surprovadi, li konsentas, same eksterkutime, eĉ proponas mem provan surmetadon. Tiuokaze, nepras kontroli la taŭgecon de la zona elasto ĉekokse, transpasigante unu fingron, du, tri… Kaze de konvena akceptado kaj reago knabflanke, fine ĉiuj fingroj transpasos la limon. Se ne la dekunua ! 
          Sed ni lasu lin mem daŭrigi…



          « Unu el la bazaroj, kie mi laboras, estas la tutan semajnreston aŭtoparkejo. Funde de tiu parkejo troviĝas subteraj necesejoj, malfermitaj nur por la bazartagoj, kaj kies porvira parto entenas vicon da pordoj unuflanke, kaj vicon da pisujoj aliflanke. Ja oportuna loko, kredu min, kiam oni restas dum horoj surloke, des pli kiam oni kutimas trinki multe da kafo por revarmiĝi dumvintre, kaj bierojn por refreŝiĝi dumsomere. La rezulto estas ofta pisado…
          Do, ĝuste okaze de tia vizito al necesejoj, mi rimarkis knabegon starantan iom obligve antaŭ pisujo. Rigardante pli atenteme, mi konstatis, ke unu el liaj kruroj kaj brakoj estis engipsigitaj. Plie, li tenis sin per lambastonoj. Almenaŭ li provis stari, ĉar li tiris surflanke sian sportpantalonon kaj kalsonon, kaj tenis samtempe sian kacon fingropinĉe. Ĉio per unu mano en proksimuma ekvilibro ! Ĉio antaŭ mia miro, tute senĝene. Li pisadis, pisadis... Ŝajne de longtempe li detenis sin. Mi estis foriranta, kiam li alparolis min.
- Pardonon, sinjoro, ĉu vi povus helpi min ?
- Jes ! Kiel mi povas helpi ?
- Mi timas fali, li klarigis.
          Fakte, jes, lia antaŭbrako lokita sur la apogilo de la lambastono malhelpis ĉiun movon sen danĝera ŝanceliĝo. Mi alproksimiĝis. Lia rekta rigardo flagretis. Iom da la aplombo, kiu videblas en rigardo de cervo antaŭ la mortofrapo. Kiom li aĝis ? Dek ses, dek sep ? Eble eĉ malpli. Mi lokis manon ĉe lia talio. Tiam, li apogis la lambastonon ĉemuren, antaŭ ol ekskui sian pisilon. Tiu ĉi havis longan prepucion, eksterkutime longegan, kiun li retroŝovis por aperigi sian glanon kaj ties lastan guton. Denove li rigardis min. Ruze petola rigardo, kiu ŝajnis diri : “bela ilo, ĉu ne ?”.
          Fakte, jes. Ne tro dika, sed bela, longa, el velura hela haŭto. Kun tia ekŝvelanta ilo mia tutproksima libera mano ja ludus tute plezure. Sed la juneco de la knabo, des pli en tiu publikejo, retenis ĝian almovon. Tial mi tiris senprokraste lian kalsonon supren.
- Ĉu bone ?
          Sen atendi respondon, mi tuj foriris.


          La sekvantan semajnon, la tuta okazaĵo, kvankam nekutima, estis (preskaŭ) for de mia kapo, kiam mi denove eniris la necesejojn. Apenaŭ mi ekpisis, tiam mi aŭdis bruon de lambastonoj. Ĉu vi kredas ? La kvarkrura knabo revenis ! Denove li instaliĝis antaŭ urinujo en la sama labila ekvilibro. Li tiris je unu gesto pantalonon kaj kalsonon, kaj kaptis per dufingra pinĉo la flankan haŭton de sia pisilo. Sed lia ŝprucigilo restis mute nesputema. Ŝajne, tiufoje, ne urĝa pisbezono venigis lin tien.
          Paŝbruo subite anoncis novan alvenanton. Mi reenpakigis tuj mian kraĉemuleton, butonis la fendon kaj lasis la knabon en la sama ekshibiciado, dum maljunulo, nenion rimarkante, malpezigis brue sian vezikon ĉe najbara ujo. » 
- Nu ? Ĉu nenion pli ? mi miris.
-  Kio fareblis ? Tiu knabo havis neniun ideon pri risko kaj danĝero ! Ĵero, mi estas konata sur la bazaro !...
- Do, ĉu finite ?
- Ho ne ! Horduono poste, kiam la klientoj svarme amasiĝis antaŭ niaj vendotabloj, li preterpasis. Lin mi ja rimarkis, sed li, tute al sia paŝado, ne vidis min. Nur kiam li estis ironte for, li kroĉis mian rigardon kaj haltis. Du minutoj poste, strange kaj subite li interesiĝis pri sportpantalonoj. Kaj fine, li petis tute nature, kvazaŭ ni neniel renkontiĝis, ke mi helpu lin surprovi unu el.
- Ĉu vi konsentis ?
- Ĉu mi rajtis rifuzi ? Kliento estas kliento, ĉu ne ? Krome, helpi handikapulon estas nepra devo, des pli en komerco !
- Via helpemo kaj ĝentileco de ĉiam mirigis min, mi lin moketis. Kaj do ?...
- Pro la homsvarmo, tamen mi sciigis al Marteno, ke mi estos okupata de handikapulo, sen plia sennecesa detalo. Li mem, en negoco kun tuta familio, eble eĉ ne atentis pri miaj diroj. Ĉiel ajn, mi forfuĝis malantaŭen kun mia bela lamulo. Tiu ĉi hundido, ekde kiam ni kune enbudiĝis, tuj svingis la voston pro kontento, kaj de mi li postulis (la vorto ne troigas) tujan midzadon.
- Ja persistema knabo !
- Ho jes. Sed bedaŭrinde por li, kaj ankaŭ por mi, ni ĵus komencis la ludadon, kiam Marteno jam alvenis malantaŭ la kuteno, petante la permeson eniri. Li estis kun knabeto kaj ties patrino, kun brakpleno da vestaĵoj.
- Momenton, mi petas ! mi diris, por ke li flankentiru tro frue la kurtenon.
          « Dum vi viŝis miajn lipojn, la paŭtanta knabo tiris sian longan prepucion por reeningi sian glanon kaj remeti la tuton enkalsonen.
- Pardonon, li diris pelante nin por eliri.
- La pantalono ne taŭgas. Pro la bandaĵo ! mi sentis la neceson klarigi al Marteno, kvankam fakte, tiu pantalono ne forlasis mian ŝultron.
          Marteno kuntiris la brovojn pasante antaŭ mi. Ne tiom kredema li finfine estas !... »
- Ĉu la knabo foriris ?
- Ho jes ! Mi eĉ ne revidis lin !
- Kapricema li ŝajne estis, ĉu ne ? Estas eble pli bone por vi, ke tio finiĝis tiele, sen plia problemo.
- Eble jes. Tamen mi ŝatus fini mian aferon, ridis Gaetano, lekante siajn lipojn. Nu, ĉu vi deziras koni la finon de la rakonto ?
- Ĉu ĝi ne jam finiĝis ? mi miris.
          « He ne ! Fine de la bazartempo, kiam ni malmuntis la standon, vizitis min Alano, kolego kiu vendas ĝinzojn surbazare. Marteno tute ne ŝatas lin, pro iamaj seksumaĵoj, afero de facilpuga knabo, kiun li prezentis al mi. Nu… nenio grava ! Gajhumore li alparolis min.
- Kia la hodiaŭa negoco, li demandis ?
- Sufiĉe bona !
- Ankaŭ por mi, li respondis. Ĉu vi kredas ? Mi plenigis la kason, kaj plie, mi samtempe malplenigis miajn kojonojn.
- Ĉu ?
- Jes. Belmuzela blonduleto kun gipsobandaĵo ĉe kruro kaj brako petis mian helpon por surprovi ĝinzan ŝorton. Ni ambaŭ iris funde de mia kamiono, kaj, fakte, li tute fajfis pri ŝorto. Kiam li tiris sian pantalonon, ne eblis maltrafi ke tuberon li havis en kalsono.  
- Tuberon ? Ĉu ne oston ?
          Li ridis.
- Jes ! Kaj tiu ĉi ne estis rompita ! Post suĉado reciproka li senprokraste turnis sin.
- Ĉu vi bugris la kokidon ?
- Jes ! Ho, iom tro rapide, komprenble. Mi ne emis riski komercan maltrafon. Almenaŭ ne tro. Des pli ke fine, mi donacis al li la ŝorton.
          Mi ridetis.
- Nu, eble hodiaŭ mi ne malŝarĝis miajn saketojn, sed almenaŭ mi ŝparis ŝorton, mi ŝercis.
          Alan miris.

- Kial ?»