plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

29.3.14

28.3.14

Kiso de la semajno 13 - 2014


La unua kiso de viro estas same kiel la unua kukumeto eltirita de bokalo. La cetero venas mem. 
                                                                                            Laŭ Mark Twain, kiu fakte parolis pri kiso de virino. 

27.3.14

Tro junaj… Ĉu vi diris tro junaj ?

          Antaŭ kelkaj semajnoj, post sendo da invitiloj al selektita adresaro por ke ili vizitu tiun ĉi blogon, el inter dankmesaĝoj, mi ricevis kelkajn, kiuj krome diris al mi la jenon : « plejparto de la surbildaj uloj estas tro junaj laŭ mia gusto ».
          Nu, konsentite. De nun mi ŝanĝos la stilon…


          Hehe ! Mi ŝercas ! 
          Uf ! Ĉu ne ?

Ĉu pli bone ?

          Ho, mi pardonpetu ! Mi intencas moki nek tiujn oldajn dikventrulojn (ankaŭ mi espereble estos iam maljuna, kaj eĉ eble biergraveda), nek ties ŝatantojn (ili ja rajtas : malplaĉas nenio, se taksas pasio).
          Fakte jes, ekde la komenco, la temo de tiu ĉi blogo estis samseksemo kaj junaĝo. Ĉu tion vi rimarkis ? Eĉ se, iom post iom, la enhavo riĉiĝis je pli diversaj artikoloj, tamen la precipa temo restis sama. Tio por la sufiĉa kialo, ke mi mem, de ĉiam, estas ŝatanto de knabegoj. Jam dektrijara mi revis pri dekokjaruloj. Poste, dekokjara, mi plu sentis emon al samaĝuloj. Kaj nun, daŭre mi inklinas al samaj junuloj pli-malpli dekokjaraj.
          Tion dirite, knabego estas knabego, ne knabeto. Ĉu necesas aldoni, ke mi tute ne sentas seksallogon al senpubharaj buboj. Se devas esti kriterio, ĝuste estas ĝi la kreskado de tiuj superkacaj haroj. Nu, kiam ververe ? Ĉu tuj ekde la dekoka naskiĝdato ? Des pli, ke la modo forrazi sin kaŭzas iom pli de konfuzo tiuflanke…
          Laŭ mia vidpunkto, du aferoj gravas koncerne seksajn rilatojn. Unue la enlanda leĝaro pri seksa majoritato, ĉar al leĝoj oni submetiĝu. Due la plena konsento de la partnero, sen ia ajn psika premo aŭ impono.
          Do, ĉu tamen tio vere simplas ? En Francujo estas malpermesite vendi alkoholon kaj tabakon al junuloj malpli ol dekokjaraj. Jen la leĝo ! Ĉu vi ofte vidas dekokjarulojn ? Kelkaj aspektas dekkvinjare, aliaj dudekdujare… Eblas eĉ trovi multajn, kiuj ja aspektas dekokjare, sed ĉu ĵus antaŭ ol tuj post la naskĝdato ? Ĉar la inversa konsuma limdato ne videblas surfrunte ! Krome, ĉu nura tabakvendisto rajtas peti legitimilon ? Jen bona demando, ĉu ne ? Des pli kiam havi sur si legitimilon ne estas deviga laŭleĝe !
          Tion por diri, ke junulemo povas esti danĝera sporto.


           Ĉio ĉi memorigas al mi ion, kio al mi okazis antaŭ kelkaj jaroj.       
           Pro profesiaj kialoj, mi devis tiam veturi al urbeto de Bretonio, kies nomo estas Rohano. Surloke, rendevuoj devigis min atendadi iom longtempe. Tial mi promenadis tra la urbeto ĝis parketo, kie mi intencis trompi mian enuon per legado sur benko.
          Apenaŭ mi eksidis sub arba ombro, de aliflanke venis al mi knabo sur biciklo. Ne ordinara biciklo, sed malalta, por akrobataĵoj. La knabo, brunhaŭta kun sufiĉe longaj nigraj haroj, portis nur ŝorton sub nuda brusto. Rigardante min insisteme kaj petoleme, li pasis kaj repasis antaŭ mia benko. Iam li rajdis sur unu rado, aliiam li akrobatumis per bremsadoj, senmova ekvilibro kaj ceteraj cirkaĵoj. Lin mi taksis ne pli ol dekkvinjara. Tial mi provis ne reciproki lian atentemon, afektante enprofundiĝon en libro.
          Vane ! La sovaĝulo fine haltis fronte al mi, radon kontraŭbenken.  Sovaĝulo, la vorto ja taŭgas, ĉar li perfekte ludus la rolon de Maŭglio en filmo pri la Libroj de Ĝangalo.  
- Kion vi legas ? li demandis rekte.
          Mi montris al li la kovrilon, senparole.
- Ĉu bona libro ?
- Sufiĉe, jeŝ.
          Li daŭre frapetis per pneŭo la benkan randon, dum li retroglitis iom post iom sur sia malalta selo. Evidentis, ke ion li havis por montri interkrure. Mi provis legi sed nenion kapablis enkapigi. Mi sentis lian rigardon.
- Vi ne estas Rohanano ? li demandis post tempeto.
- Kie vi loĝas ?
- Ĉu en Parizo ?
           Mi fine fiksis lin miavice. En liaj avelkoloraj okuloj flagris miksaĵo de fiera firmeco kaj ardanta scivolo, kiu kvazaŭ transpasis miajn vestaĵojn kaj trarigardis mian animon.
- En Reno, mi venkite konfesis.
- Mi havas onklinon en Reno.
          Dirante tion, li ambaŭmane tiris supren la krurumojn de sia nigra ŝorto, malkovrante pli helan haŭton. Nereteneble, mia rigardo fulmrapidis suben. Tuj, io sur liaj lipoj montris, ke li rimarkis la moveton. Fakte jes, lia kalsono estas blanka.
- Kial vi venis tien ĉi ?
- Kial vi venis tien ĉi ? Diru !
- Ĉu sekreto ?
          Li frapetis pli forte la benkon perrade. Denove, mute mi fiksis lin. Denove, malkovarde senhonte li tiris supren sian ŝorton. Ĉifoje, nedubeblis. Lian puberecon li senvualigis. Malhelaĵo ĉekojone.
          Konfuzite, mi stariĝis kaj foriris rapidpaŝe.    
  


          Post monato, profitante okazon mi haltis denove en la urbeto. Miaj paŝoj kondukis min reen en la parketo. Ĉu vi kredas ? La bubego estis tie. Sen biciklo, sed kun granda ĉashundo.  Li venis rekte al mi.
- Vi ne legas hodiaŭ ?
- Vi estas stranga knabo, ege scivolema, mi respondis.
          Li ŝultrumis paŭteme.
          Sur la razeno antaŭ mi, li sidiĝis, kaj kvazaŭ li ignoris min, li ekludis kun sia kvarpieda amiko. Kapriolojn, transkapiĝojn, ĉifoje nenion alian mi havis por rigardi. Des pli ke la knabo daŭre ne atentis pri mia ĉeesto. Almenaŭ ŝajne. Ĉar rapide evidentiĝis dumlude, ke lia subŝorta kalsono estis nek blanka, nek blua, nek ruĝa… Fakte subveston li tute ne havis, sed rameto, kies kapeto emis transpasi libere.
          Mi forfuĝis.



          Kvar aŭ kvin jaroj poste, mi renkontis junulon en Vano, urbo ne malproksima de Rohano.  Alta, svelta, kun bronzkolora haŭto kaj nigraj haroj, tuj mi rimarkis lin. En tiu loko ĉe la haveno, je tiu nokta horo, knabo tia ne vagadas por nura sendormemo. Mi preterpasis lin en mallumo. Niaj rigardoj renkontiĝis. Mi plu iris malproksimen. Li sekvis min.
- Bonan vesperon !
- Je la dua horo, « bonan nokton » pli taŭgas, mi ŝercis.
          Dek minutoj poste, ni veturis kune liahejmen.
          Li luis loĝejeton en la ĉirkaŭurbo kaj laboris en banko. Ho, ni ne nur parolis, kredu min ! Ja linda kaj varmpuga ulo, jam lerta en ĉiuj fikludoj, li montriĝis. Je tagiĝo, dum konversacio mi lin demandis :
- Kiom vi aĝas ?
- Dudek, li respondis.
          Poste, antaŭ kafo, subite mi aŭdis lin :
- Ĉu vi konas Rohanon ?
- Nu… la urbeto ?
- Jes !
- Be… mi konas, jes !
- Ĉu vi iam vizitis ĝin ?
- Ho, kelkfoje… Kial ?
          Li ridetis, mistermiene.
- Ĉu iam, knabon kun hundo vi renkontis tie ?
          Fulmo trafis mian menson.
- Ĉu vi ?
- Do, mi ne eraris, li ridis. Vin mi ja rekonis !
          Dum la interparolado, kiu sekvis, li rakontis ke fikaventurojn li ja serĉadis en tiu parko. Kaj ne ĉiam vane…
- Feliĉe por mi, li aldonis. Ĉar ĉu vi scias ? Vi ege malkontentigis min pro via malkonsento. Precipe la duan fojon !
- Sed, kiom vi aĝis tiam ? mi demandis poste.
          Li cerbumis iomete.
- Nu, dekkvin, kompreneble !... Kial ?           

24.3.14

23.3.14

Frandaĵo por kiso...

Ĉu vi memoras la Disnejan filmon "Belulino kaj Trampulo" ?
Almenaŭ la scenon de la spageto vi konas...


Ĉu ne ?
Jen pli geja versio por vi :



21.3.14

21a de Marto, tutmonda tago de l’arbaroj.

Hodiaŭ estas la tutmonda tago de la arbaroj. Ĉu vi sciis ? 
Kiam mi ekvidis la francan afiŝon, mi dekomence vidis nur buntan pugaron... Se, tute ne ! Temas pri korformaj arboj.
Mi dubas, ĉu la arbarajn koboldojn oni informis.


Ĉu prie ili festis ? Mi ja ŝatus partopreni...


Kiso de la semajno 12-2014


Kisi estas la plej bela maniero silenti kaj samtempe ĉion diri.
                                                                                                  Guy de Maupassant

20.3.14

Uf ! Printempo !...

Juneco estas printempo de l’vivo.
Por mi, kiu someraĝas,
La verda edeno de senzorga tempo,
La fonto de ĉiuj belaj memoraĵoj.


Kiam printempas ĉi norde,
Ni ne forgesu, ke jam aŭtunas
Alihemisfere…



19.3.14

Jen kvar mil vizitoj !

Unu, du, tri, kvar mil !...
Ĉu vere plaĉas al vi la blogo ? 
Ne tro parolemaj kaj komentemaj vi estas. Tamen... dankon !
Ĵero.


Bildfilmeto pri geja vivo kaj sekura seksumado.


Jen ĉarma bildfilmeto konsilanta pri sekura seksumado por junaj gejoj, fare de Aides-Francujo.
La lasta frazo diras la jenan :
"Vivu longtempe por trovi la taŭgan. Protektu vin !"

17.3.14

Gejpara fideleco : kia la diferenco ?


          Laŭ la troveblaj raportoj, statistikoj kaj studaĵoj, respondi la simplan demandon « ĉu gejaj paroj tiom fidelas, kiom la aliseksemaj ? » fakte ja malfacilas.
          Ŝajnas jam ke por viroj, seksaj aferoj pli senafekte alireblas. Ĉar je la vorto geja, ni komprenu tie nur interviran samseksemecon. Ne lesbaninan. Ĉiuj ambaŭseksemuloj tutcerte ne kontraŭdiros : enlitigi ulon postulas kutime malpli da manovroj kaj prokrastoj ol enlitigi ulinon… Tial, eblas supozi ke eksterpara aventureto pli facilas por gejoj.
          Alia kialo, kiu povas ekspliki pli liberan moron, tenas en la vivmaniero de gejaj paroj, kompare kun aliseksemaj. Sen infano, geja paro povas daŭre amuziĝi, festumi kaj noktumi kvazaŭ senretene. Des pli ke plejofte, eĉ se tio denelge ekŝanĝiĝas, gejoj preferas la anonimecon de grandaj urboj por vivi pli libere ol en kamparaj vilaĝetoj. Grandaj urboj, kiuj kompreneble multobligas ĉiujn fikeblecojn.
          Tiu libera vivmaniero estas eĉ kelkfoje la fundamenta regulo de gejpara vivo. Ĉiu el ambaŭ agu laŭvole eksterhejme kaj korpe. Sed hejme, ĉiu domaĝu proaman kunecon. Kaj fakte, tio ŝajnas funkcii glate kaj daŭre por multaj. Nu, kial ne ?
          Fine, mi parolu pri tiuj gejaj paroj, kies amcemento, efika kuracilo kontraŭ amora rutino estas sporadaj triangulaj seksrilatoj.
          Aliflanke, eblas trovi ankaŭ studaĵojn, kiuj raportas pri la malo : gejaj paroj, laŭ ili, estus paro samkiel la aliaj. En multaj landoj, pli kaj pli, pro normaliĝo, gejaj paroj kopias la parecon de panjo kaj paĉjo. Tiukaze, se malfideleco enŝoviĝas, tio estas same hipokrite kaj kaŝeme kiel ĉe aliseksemuloj. Nu, pri tio mi emas konsenti. Kaj kredi ke koncerne malfidelecon, gealiseksemuloj havas nenion por lerni de gejoj.  


          Kion aldoni ? Atendante viajn komentojn, mi rediru mian preferon pri senligiteco. Tiel por mi, eblas ĉiam senzorge kaj senmensoge fariĝi portempe la dua aŭ tria angulo de volupta geometrio. 

14.3.14

Fiŝkaptado

Mi provas fiŝkapti viajn komentojn. Sed ĝis nun, ve ! 
Nenia surhoka fiŝeto.
Ĉu vi venos ?...



Krome, oni rajtas sin demandi kial sireno nepre estu nur ina, ĉu ne ?

11.3.14

Spektinda : De laatste zomer (La lasta somero), belga (flandra) filmo de Joost Wynant (2007).


          Geknaboj dum somero en belga vilaĝo. Inter enuego kaj petolaĵoj, libereco kaj devigoj, amikeco kaj amo, jen la universala temo de l’adoleskeco, majstre traktita dank’ al bonegaj rolantoj.
          Trovebla kun diverslingvaj subtitoloj.  




10.3.14

Ĉu vi blogumas ?

Ĉu vi dormas ?

          De du jaroj, mi multe evoluigis tiun blogon. Unue, mi deziris nur publikigi miajn gejajn erotikaĵojn. Nun, de kelkaj monatoj, mi provas ne nur plu eldoni tiajn tekstojn, sed ankaŭ komunigi kun la Esperanta geja komunumo retejon, kie troveblas informojn diversajn, kiel pri libroj, filmoj kaj filmetoj. Sed ĉiam en tiu sama etoso pli malseriozema ol serioza.
          La fakto ke, de tiam, en nia kompatinda malgranda rondeto (kvankam internacia) de nur viraj samseksemaj Esperantoparolantoj, la blogo ricevas proksimume 700 vizitojn monate el ĉiukontinentaj landoj, tio kredigas al mi ke ĝi interesas multajn, kaj havas ian valoron almenaŭ por kelkaj.  
          Tion dirite, tamen mi min demandas kial, male al la kutimaj blogumantoj (mi mem vizitas multajn) preskaŭ neniam vi reagis per komentoj aŭ retmesaĝoj. Nur tri surblogaj komentoj en du jaroj !... Ho jes, mi ricevis dudekon da retmesaĝoj, kaj mi profitas de tiu okazo, por danki ĉiujn, kiuj sendis al mi tiujn kuraĝigilojn. Sed normale, blogo estas multe pli vigle partopreniva. Kutime, komento de unu reagigas la aliajn. Eĉ pri nura bildo !
          Tial, por revivigi nian aferon, mi proponas :
1- ke ĉiu komentu kaj montru, ke tiu blogo ja vivas,
2- ke ĉiu, kiu dezirus proponi tekston, artikolon, bildon, libron, ktp, sendu ĝin al mi per retmesaĝo. Se ĝi kongruas laŭstile kaj laŭetose kun mia blogo, mi publikigos ĝin je (krom)nomo de tiu persono.
3- ke ĉiu partoprenu en elekto de via plej ŝatata poemeto el inter :
          - Apuddoma knabo (Marto 2013)
          - Aperaĵo (Marto 2013)
          - Al ne forgesitaj amorantoj de l’knabaĝo (Decembro 2013)
          - Soneto por legantoj (Januaro 2014)
          - Imagpovo (Januaro 2014)
          - Vintra maloftaĵo (Januaro 2014)
          - Pafo (Februaro 2014)
          - Alsalto (Marto 2014)
Por partopreni, skribu komenton sub la teksto, aŭ sendu mesaĝeton al mia yahoo adreso.    

          Krome, se vi mem verkas Esperantan blogon, kiu rilatus pli-malpli kun nia temo, bonvolu sciigi tion, por ke mi aldonu ligilon.

          Bona blogumado al ĉiuj !

 Partoprenu !


Linda hundido de la semajno 11-2014

Ĉu vi deziras, ke mi aranĝu por vi rendevuon ?


7.3.14

Al trovita kalsono oni ne rigardas la kacon.


          De nun, vi probable ekkonas min. Tial vi certe rimarkis, ke pariĝemulo mi tute ne estas. Tamen, se simii aliseksemulojn, gejedziĝi kaj ĵuri poreternan fidelecon tute ne taŭgas al mi, tamen pri tio, neniun mi intencas mallogi. Mi eĉ pretas batali por ke ĉiuj, kiuj tion deziras havu la samajn rajtojn.
          Nu, korekto tamen endas ! Pri pariĝo fakte mi konsentas. Sed por nura nokto, posttagmezo… Kaze de eksterkutima eventualeco, eĉ por eta semajno. Sed ne pli. Ankaŭ revarmigi iaman supon eblus. Se ĝi vere bongustis…
          Kial mi priparolas tion ? Ho, jes ja ! Ĉar mi volis klarigi kial, pro unuopeca ĉiutageco, pro laboro, hejma mastrumado, butikumado, blogado kaj ktp, nu… mi ne zorgas mem pri lavado de mia vestaro. Lavmaŝinon mi ne havas. Vi fajfas pri tio ? Vi ja pravas. Sed tio eksplikas la sekvaĵon.
          Mi kutimas porti mian tutan malpuran vestaĵaron al asocia butiko, de kie mi reprenas ĝin prete puran kaj gladitan.
          Antaŭ kelkaj monatoj, mi trovis, meze de mia kalsonaro, nekonatan, fremdan kalsonon, turkisbluan, kun blanka zono. Ŝajne bonkvalita, preskaŭ nova. Kvankam je mia mezuro, tutcerte ĝi ne estis mia. Ankaŭ tutcerte, laŭstile, ĝi ne apartenis al maljunulo. Al pugeto knaba ĝi certe mankas. Ĝin mi reportos venontfoje, mi min diris.  
          Kiam mi alvenis en la butiko, la sekvantan semajnon, junulo jam estis babilanta kun la juna deĵorantino. Sed ne france. Ŝajne hispane. Tutcerte li estas hispana studento, mi konkludis mense. Ĝentile mi atendis, iom aparte. La knabego, ja belpuga, kun ĉarma vizaĝo, gestadis gracie dum parolado. Dudekjara, ne pli, li surportis elegantajn vestojn, kiuj distingis lin tuj de la kutima junulaĉaro. Tamen ne vojeraru, ankaŭ senbridan sovaĝecon mi kapablas aprezi ĉe junuloj. Krome (ĉu ankaŭ vi estas tia ?) de ĉiam fremdeco allogis min. El du uloj samgrade allogaj, ĉiukaze mi elektos la eksterlandan. Ensorbis min la penso, kiom plezure estus fingrumadi delikate tra tiaj vestaĵoj, kiam tiam mi konsciis, ke la ulino min alparolis.
- Sinjoro ? Ĉu eblas vin servi ?
- Ho jes, mi balbutis. Mi estis lulata de via bela Cervanta lingvo.
- Ha, ne ! respondis la knabo ridete. Ne la hispanan ni parolis, sed la katalunan.
          Lia akĉento, lia ĝisokula rideto, ĉio igis lin ankoraŭ pli amindumindan. 
- Mi petas pardonon ! Nek la unuan, nek la ceteran mi konas.
- Ne pardoninde. Ne eblas ĉion koni, ĉu ne ?
- Ĉu lavendaĵoj ? demandis la ulino, ekvidante mian sakon.
- Jes. La purajn vestaĵojn mi ankaŭ reprenos, mi diris prezentante la kuponon.
          Kiam ŝi revenis de malantaŭe kun mia pakaĵo, mi elpoŝigis saketon kaj aldonis plej diskrete :
- Tion mi trovis lastan fojon meze de mia pura vestaĵo. Al mi tio certe ne apartenas. 
          La ulino malfermis la saketon kaj duone eligis la kalsonon. Tiam, neatendite  ŝi turnis sin ridmiene al la linda kataluno :
- Ŝajne vi jam retrovis ĝin, ŝi diris. Ĉu mi pravas ?
          La junulo alproksimiĝis por rigardi en la sakon.
- Trafe ! Ja la mia. Mi dankegas vin, li diris direkte al mi.
- La sinjoro ĵus diris, ke li ne retrovis ĝin.
- Fakte, ne indas klarigi, sed tiu kalsono havas por mi sentimentalan valoron.
- Tiukaze, mi respondis, mi ĝojas, ke vi retrovis ĝin !



          Rehejmenirante mi plu pensadis pri la okazaĵo.
- Fek ! Almenaŭ li povus rekompenci min. Al li mi ja ŝatus ŝovi ĝin surpugen. Por la nura plezuro deŝovi ĝin poste, mi revis…

          Konklude, se al donita ĉevalo oni ne rigardas la dentojn, ŝajnas ke al trovita kalsono oni nek rigardu, nek enmanigu la kacon !

6.3.14

Ĉu zipo danĝereblas ?

Jen ĉi-sube uzkonsiloj de la fabrikanto :



Esperante : Tiu zipo povas vundi vian penison. Zipu singardeme !
Dankon pro la konsilo...
Uf ! Mi preferas butonadon. Kaj eĉ malbutonadon !  

5.3.14

Alsalto



Klabo knaba sur ventra veluro
Lango langvore likvoron voras
Ŝmaca ŝmiro ĉe lipoj amataj
Liaokulen nun mi saltu




4.3.14

Leginda romano : En finir avec Eddy Bellegueule de Edouard Louis.

          Ĵus eldonita unua romano en la franca, grandparte aŭtobiografia, de 21-jara verkisto. Ĝia titolo tradukeblus jene : Por liberiĝi de Eddy Belmuzelo.



          Eddy Bellegueule (Eddy Belmuzelo) estis la vera nomo de la aŭtoro mem, kiu rakontas kiel li sukcesis eskapi, eĉ fuĝi, el la ĉiutaga perforto de kampara malriĉa medio, suferita pro lia samseksemo kaj diferenco. 

Borde de naĝejo

Suno, blua akvo, bela knabo...



2.3.14

Spektinda filmo : El sexo de los àngeles (La sekso de l’anĝeloj).


Filmo de Xavier Villaverde hispana-brazila de 2012.
Kiam samseksemo enŝoviĝas kore de aliseksema paro…


Kiam policistoj diligentas...


Ĉu komentoj ?...

Miriga naturo !

Ne ĉiuj sekretoj de Naturo ni konas, sed kelkaj el la jam konataj estas tutsimple mirigaj.

Mi certe jam konas la pugkokoso, ĉu ne ? 


Elvokiva formo, nekontesteble... Sed ĉu vi vidis iam ĝian floron ? Jen por vi :


Nu... se papilio mi estus...
Fakte, se mi estus papilio, tutcerte manĝus min la peniso-serpento.



Prefere mi estus vespo sur prunoj...


Aĥ ! Kia homaro, tia naturo !