plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

31.1.14

Geja filmeto : Ŝanĝiĝo

Jen tre mallonga filmeto senparola, kiun mi esperas, vi spektos plezure.
Antaŭdankon pro viaj komentoj !



27.1.14

Vintra maloftaĵo


Homaro dumvintre sin mufas
Muzelo vidiĝas subĉape
Okulojn frostego piketas
Geuloj pingvenumas pufe

Grizaĉa nebulo, neĝofal’
Encerba, enorela vato
Tutkorpe mi sopiras nur al
Koloroj, flirtema zumado

Travitra vidaĵo de etaĝ’
Ĉekole sange ruĝa skarpo
De knabo montriĝas la vizaĝ’
Feliĉo subitas en sparko

Por meti tornistron
Sur apudan benkon
La ŝultrojn li levas stilzbirde
Super kalsona zon’
Li malkovras haŭton
Hela stri’ stampita mensbilde 

21.1.14

Imagpovo

Ĉu bildo vekita el elvoka teksto
En nia imago pli trafe efikas
Ol tutsimpla vido de knabega sekso ?

Ĉu birdo pakita en kalsonteksaĵo
Aŭ sportpantalono fine nin prancigas
Multe pli efekte ol nuda pendaĵo ?


Jen la demando !


20.1.14

Filmeto : 情人间的嫉妒 : Ĵaluzo inter amantoj.

Cele al tamena internacieco pro manko de esperanteco ĉitema, jen ĉarma filmeto en la ĉina : kiel varbi amanton pere de malgeja flirtado ! 
 Ĝuu la spektadon !


18.1.14

Leginda romano : En maltaŭga epoko (Alain Claude Sulzer).

Jen nova rubriko ! Bonvolu sendi al mi viajn proprajn kontribuaĵojn pri gejtemaj romanoj, kiujn vi ŝatus diskonigi. Dankon !


          Romano de la jam fama svisgermana aŭtoro Alain Claude Sulzer, « Zur falschen Zeit », esperante : « En maltaŭga epoko » aperis en 2010. La franca traduko « Une autre époque » estis publikigata en 2011.
          Rigardante  atenteme la solan foton de sia patro, kiu mortigis sin ĵus post lia propra naskiĝo en 1954, adoleskanto ekdeziris scii pli pri tiu nekonata patro kaj ties brakhorloĝo. Li malkovris la nomon kaj la parizan adreson de la fotisto je la alia flanko de la bildo. Tiam li decidis fuĝi de Svislndo Parizen sur la spuroj de la patra pasinteco. Tiu timema knabo spertis unue liberecon kaj memfido en la Parizo de la sepdekaj jaroj, antaŭ ol senvualigi iom post iom la sekretan samseksemon de lia patro, kaj ties konsekvencojn.  
          En tiu romano, la aŭtoro priskribas majstre kaj sen troa sentimentaleco la teruran epokon, kiam Eŭropo traktis samseksemulojn kiel psike malsanajn perversulojn.

          Bedaŭrinde ŝajne legebla nur en la germana kaj la franca… 

17.1.14

Ni ridu ga(e)je : Ve maltrafe !


            En sportejo, sur benko fronte al granda spegulo, junulo laboris. Krom laŭmoda nigra ŝorto, lia ŝvitanta korpo estis tute senvesta. Kubuton sur la genuo, li levis halteron, ŝveligante siajn brakajn kaj brustajn muskolojn. Je ĉiu movo, li plezure rigardis sin : jen la rezulto de longdaŭraj suferoj kaj seniĝoj ! Li haltis por viŝi sian frunton.
            Tiam, neatendite, alvenis alia juna sportulo. Same vestita, same mukuloza. Kvazaŭ klono.
- Saluton !
- Saluton !
            Ankaŭ tiu-ĉi sidiĝis sur benko kaj komencis sian antaŭspegulan trejnadon. Kubuton sur genuo, halteron enmane : Unu, du ! unu, du !...
            Kvankam li jam multe laboris, la unua daŭrigis ree siajn strebadojn.
            Horon ili laboradis tiel. Diligente. Unu apud la alia. Krom rigardoj flanken al la spegulo, ili ne parolis, nur brue anhelis de tempo al tempo.
- Fu ! Sufiĉas por hodiaŭ, diris fine la unua.
- Aĥ, ! Ankaŭ por mi sufiĉas, respondis la dua.
            … kaj kune ili stariĝis kaj iris direkte al la vestejo.
            Survoje, ambaŭ komparis reciproke, kvankam plej diskrete, sian muskolaron. Kaj, ĉar estas ja konate, tiaj sportemuloj, legantoj de kulturismaj magazinoj kun plenpaĝaj Herkuloj en strikta ŝnurkalsoneto emas paroli nur pri muskoloj, tuj ili ekbabilis prie : de kiam, kian reĝimon, kiajn ŝveligaĵojn, ktp…
            Post ŝvitado, duŝo nepras. Nu, ankaŭ kune, ek al la komuna duŝejo !   
            Fakte, ĉu eblis diri, kiu el ambaŭ estas la plei muskulhava ? Unu havas sendube pli larĝajn ŝultrojn, sed la alia pli dikajn brakojn. Unu eble estas pli belpuga, sed la alia, peĉ ! Kiaj masivaj  liaj femuroj ! Dum akvo kaj sapo fluis sur la lacaj korpoj, dum la manoj karesfrotis la oleitan haŭton, unu la alian ili envie ŝtelrigaris. Tiel ke fine, por ambaŭ samtempe, ekŝvelis la nura korpparto, kiu laŭ Jean Cocteau, ne kapablas mensogi ĉe viroj.
- Ĉu vi estas geja, demandis scivole la unua ?
- Tute ne ! Geja mi ne estas, respondis la dua. Kaj vi ?
- Ve ! Ankaŭ mi ne estas, bedaŭrinde…
- Jes, ja bedaŭrinde !   



14.1.14

Ne ĉiam proverbo pravas !


Franca proverbo diras :
« longa beko : longa vosto, granda nazo : granda kaco »
          Ja kompreneblas, ke Naturo celas ekvilibron. Precipe kiam temas pri birdo kaŭranta sur branĉo. Sed tamen, kvankam pri birdoj mi ne estas fakulo, evidentas ke, kiel ofte, ne ĉiam proverbo pravas. Se bezone, gvatemalanoj ne kontraŭdiros min, kies landa simbolo estas la bela kvecalo. 

Kvecalo, la sankta birdo de Aztekoj.

Des pli ke, laŭdire, loĝantoj de Gvatemalo havas averaĝe kaj kompare mallongan nazon, sed…
          Nu, vi konas mian scieman sciencan konsciencon, ĉu ne ? Tial, de longtempe, mi esploris plej serioze la aferon. Almenaŭ ĉe la vira flanko por komenci.
          Ĉar jes, mi jam diris, ornitologio, ĝis nun, ne estis mia specialistaĵo. La nura birdeto, kiun mi studadis (ĉu eblas diri ĝisoste ?) nestas en kalsono, kreskas en mano, kaj estas pli harhava ol plumhava !

          Konklude, post longa esplorado mi povas certigi, ke inter ambaŭ organoj rilato tute ne ekzistas. Konsekvence, mi ne mensogos, asertante ke Pinokjo estas bona enlita afero nur ĉar el ligno lia estas. 

12.1.14

Kvartalaj knaboj : Kamelo kun ĝibo… en kalsoneto.


Ĉifoje, mi rakontos denove pri epoko jam konata de vi, kiam mi ankoraŭ loĝis ĉe mia patrino. Nu, tio ŝajnas al mi ja nelge… Tamen tiu tempo, kvankam ne dinosaŭra, estis tiam preskaŭ senpoŝtelefona, kaj interreto apenaŭ balbutis.  Ĉu kredeble ?
Multaj el la knabegoj de mia kvartalo, bubegoj samaĝaj kiel mi, estis, laŭ mia gusto, senhezite fikindaj. Jeŝ, sed ve ! Eĉ ŝovi manon enpantalonen montriĝis plejofte nur utopia revo. Sed feliĉe, la esceptoj estis tamen sufiĉe multnombraj, des pli kiam la afero nepre restu sekreta parentezo. Tial mi gvatis de mia balkono al la tielnomata « parko », kie junularo, kutime knaba, umaĉis enue dum longaj posttagmezoj. Legante umaĉi, vi komprenu knabumi, tio estas fumadi kaj trinki bierojn laŭeble, ludi pilkon, alfajfi pasantajn knabinojn, kvereli serioze aŭ ŝerce, kaj fari nenion. Fakte, precipe fari nenion.
Vi konas min, knabaĉo tia mi ne estis. Kaj uloj tiaj mi ne frekventis. Almenaŭ ne grupe. Mia gvatado utilis nur por du celoj. Unue por fantasmi kaj riĉigi miajn masturbadojn pere de fantaziaĵoj el veraj fontoj. Due por trovi kaj elekti, el tiu bubegaro, po unu alireblan kaj fikeblan. Tamen nepre po unu !
Sed en tiu tuta kacularo, Kamelon, la knabon pri kiu mi rakontos, neniam antaŭe mi ekvidis en la kvartalo, eĉ de malproksime.
Lian malĝojan mieneton mi rimarkis unuafoje en la ŝtupara kaĝo de la hejma domego. Mi rapidegis laŭkutime poduŝtupe malsupren, dum la knabo supreniris kun pezaj sakegoj en ambaŭ manoj. Kvankam mi provis bremsi mian alvalon, mi sukcesis nur moderigi la kolizion. Sed neatendite, li petis mian pardonon, puŝante sin flanken eĉ antaŭ ol mi kapablis elbuŝigi ekskuzvorton, lasante respekteme al mi la vojon. Li staris antaŭ mi same kiel batita hundido, apenaŭ aŭdacante levi la rigardon.  
 Je la vido de hundido, vi ja scias, mia koro fandiĝas. Tial, montrinte mian plej belan rideton, mi pliproponis sincere miajn humilajn pardonpetojn. Tio ŝajne senerigis lin. Mi tendis mian manon.
- Mi nomiĝas Ĵeromo, kaj vi ?
- Kamelo, li respondis.
Poste mi eksciis iom pli pri li, almenaŭ laŭdire, ke pro la morto de lia patro kaj mensmalsaniĝo de lia patrino, li retroviĝis kun la postnaskita fratineto ĉe la patrina frato. Nu, se vere, mi ja konis liajn kuzojn. Tute ne anĝeloj ili estis ! Tial mi povis kompreni kial, je ĉiu hazarda renkonto, la kompatindulo aspektis malgaje.
Malgaja, ja certe, kaj krome, tion mi tuj rimarkis, tute ne laŭmode vestita. Kaj liakaze, videble ne pro neglektemo. Kvankam malnovajn, trivitajn kaj trolozajn, siajn vestojn li ŝajne kunaranĝis laŭeble plej bele. Do, eblis facile kompreni, ke lia vivo ĉe lia onklo ne estis paradiza. Koncerne sinvestadon, aparte atentema mi ĉiam estas, ĉar mi mem, vi probable memoras, sekvas la modon same fidele kiel miaj kojonoj mian kacon.
Semajnoj pasis. Probable pro mia labora horaro mi ne plu rekontis lin. Ĝis iu dimanĉo, kiam mi troviĝis en nia kelo por ĝin ranĝi. Fakte mi diru ke tiam, mi ekplanis trovi mian propran loĝejon, kaj tial panjo postulis de mi, ke mi unue malplenigu la kelon de mia propra kartonaro. Ludiloj, libroj, sed precipe vestaĵoj plenigis fatrase skatolojn. Kaj mi agnosku, ke miajn havaĵojn mi tute ne emas forĵeti. Des pli kiam ili estas kvazaŭ novaj. Ĉar dum la tempo de metilernado, mi ne nur estis aĉetema, mi krome estis tiam kreskema adoleskanto. Noĉoj datitaj ĉe la framo de la kuireja pordo daŭre montras la rapidecon de mia pligrandiĝo. Nu, vere korŝire, mi malfaldis mojosajn ĝinzojn, puloverojn, rigardis ilin bedaŭre, ne kapablante rezignacii la forlason, kiam Kamelo preterpasis la malfermitan pordon.
Timeman rigardon li ĵetis, sed eĉ ne kapsignis aŭ salutis.
-Hej ! mi kriis.
Mi alsaltis la malhelan koridoron. La knabo daŭrigis sian iradon.
- Kamelo !       
Li turnis sin al mi, ĝuste sub la kruda lumo de pendanta ampolo.
- Kamelo, ĉu vi ne salutas min ?
Liaj lipoj ekdesegnis rideton, apenaŭan mutan rideton. Li portis kartonon da malplenaj bokaloj, kiun li preskaŭ faligis por premi al mi la manon. 
- Saluton, li diris.
- Portu vian kartonon, mi diris, kaj revenu tuj en mian kelon. Vi venos ? Ĉu ?
- Jes, mi venos.
Fakte, laŭ lia mieno, mi tute ne certis. Tamen, ĉar ideo jam ĝermis en mia kapo, mi rapide elektis el mia fatraso t-ĉemizojn, puloverojn, ĝinzojn je lia mezuro… nu, ĉu 16jara ? Ne pli, ĉar la knabo certe ne estas dikega. Jen ĉemizetoj. Kial ne ! Kalsonoj ? Kvazaŭ neŭzitaj  ili estas, kaj ege bunte belaj. Sed ne. Eble ne…
Post mallonga tempo nazeto montriĝis ĉe la pordo.
- Eniru, mi diris.
Li metis nur unu paŝon enen.
- Kamelo, mi estas forĵetonta tiujn vestaĵojn, kvankam kvazaŭ novaj ili estas. Al mi ili ne plu taŭgas, bedaŭrinde, sed al vi tute certe. Ĉu vi volas ilin ?
La knabo hezitis…
- Mi ne povas. Ne, ne eblas.
Liaj okuloj montris panikiĝon. Jam li ekforiris.
- Kamelo ! Ne !
Mi postkuris lin kaj kaptis lian ŝultron. Li ne kontraŭstaris. Liajn pojnojn mi prenis. Milde molaj kaj varmetaj pojnetoj. Li staris fronte al mi, humila same kiel ŝafido, obeema kaj malĝoja. Ŝajne mi povus bati lin, li ne kontraŭstarus. Mi povus premi liajn kojonojn, li probable ankaŭ ne kontraŭstarus.
- Kamelo, mi diris. Via amiko mi estas, ĉu ne ? Mi volas nek ĝeni vin, nek trudi vian konsenton. Sed mi tute ne komprenas vin. Mi donas ilin al vi… Mi donas tute bonkore !  
- Jes, dankon ! Sed ne nun, li balbutis. Nun mi devas foriri.
- Ne nun ? Kiam ?
- Poste…
- Poste kiam ?
- Mi diros al vi.
- Vi diros ? Ĉu ? Nu, diru al mi unue, kia estas via mezuro ?
- Mia mezuro ? Kia mezuro ?
- Via mezuro por vestoj !
- Be… Mi ne scias.
- Vi ne scias ? Atendu !
Mi maltenis liajn manartikojn por kapti unu el la ĝinzoj, kiujn mi apartigis. Ĝin mi prezentis aŭtaŭ lia tajlo. Perfekte !
- Nu, deksesjara. Jen via mezuro. Kiom vi aĝas ? Ĉu same ?
- Mi estos dek ok post unu semajno.
- Ĉu ? Do, jen frua donaco por via naskiĝdato. Prenu !
- Mi pardonpetas, sed ne nun. Poste. Bonvolu ! Poste…



   Mi agnosku, ke mi dubis pri sekveblecoj. Tamen mi enkartonigis aparte pantalonojn, sportŝortojn, sveterojn kaj aliajn vestojn. Kiu scias ?... 
Tempo pasis denove, eble pli ol unu monato, ĝis pluva dimanĉo, kiam mi denove renkontis lin en la ŝtuparkaĝo.
- Kamelo ! Mi ĝojas revidi vin. Kiam vi prenos la vestaĵojn ? Ĉu eblas nun ?
Lia rigardo iris supren malsupren, kvazaŭ li kontrolis, ĉu neniu vidis nin kune.
- Ĉi-posttagmeze, li flustris, mi iros kelen.
- Je la kioma ?
- Ĉu la tria ?
- Konsentite !
Li alvenis malfrue, preskaŭ je la duono. Sed tamen, li alvenis.
- Mi fermas la pordon, li diris mallaŭte. Ĉu vi povas ŝlosi ?
- Vi volas ke mi ŝlosu ? Kial ? Ĉu vi timas, ke mi forfuĝu, mi ŝercis ?
- Mi preferas esti ne vidata…
Mi ne scias kial, sed ŝlosante la feran pordon de la kelo, mi eksentis tikladon funde de mia kalsono. Kamelo staris antaŭ mi, lian trikotĉemizon duone ŝovitan en tro loza sportpantalono, kies zonon li rulis ĉekokse por ne perdi ĝin. Ŝajne li ne aŭdacis moviĝi, eĉ rigardi min rekte.
- Jen t-ĉemizoj, mi diris. Surprovu almenaŭ unu por kontroli la mezuron.
Li prenis ĝin kaj turnis sin pudore al la muro por demeti sian ĉemizon antaŭ ol surmeti la alian. Peĉ ! Kia magreco ! Vertebroj kaj ripoj vidiĝis trahaŭte.
- Montru, mi petis. Jeŝ ! Belege !
La knabo ruĝiĝis iomete kaj ridetis.
- Redonu nun, ke mi faldu ĝin. Jen naŭ pliaj por vi. Samezuraj.
Li rigardis min nekredeme.
- Ĉu vere ?
- Be ! Kion vi opiniis ? Ne ! Ne !... Ne remetu vian ĉemizon. Ĝinzon provu nun unue !
Li prenis unu el kaj rigardis ĝin atenteme.
- Ĝi estas tute nova ?
- Ho, preskaŭ nova, jes, sed tamen ne tute. Mi metis iam mian pugon enen, antaŭ ol vi metu vian, mi ridis. Hop ! Surmetu ĝin !
Ŝovante malsupren sian pantalonon, li rigardis min de sube. Tial mi mem okulis diskrete oblikve. Bedaŭrinde por li, li ne demetis antaŭe siajn sportŝuojn, tiel ke provante transpasigi la unuan krurumon starante sur unu gambo, li ŝanceliĝis, provis apogi sin, sed ĉe malfirmaj kartonstakoj. Mi kaptis lin antaŭ la falo. Ni ridis. Mi helpis ĝin por demeti liajn ŝuojn, kaj dume, mi profitis por ŝtelrigardi lian kalsoneton. Ne tro eksmoda la kalsoneto, sed trivita kaj ankaŭ tro granda. Tial sendube li refaldis ekstere la zonon. Nigra krispa hartufo eliris super la alloga ĝibeto, kies flankenmetita formo kaj karnodikeco videbliĝis tra la eluzita teksaĵo.
La unua ĝinzo montriĝis tro malgranda, almenaŭ tro strika por ĝin butoni.
- Eble la ŝtofo kuntiriĝis. Tio ofte okazas post lavado la longa neuzo.
Mi prenis la zonon ambaŭflanke de lia kokso kaj tiris supren. La knabo estis tiom malpeza, ke mi levis lin samtempe. Ni ridegis denove. Mi provis denove butoni la fendon kaj la zonon. Fakte, taktoplene kaj plej diskrete mi fingrumis samokaze kaj delikate la plenplenan kalsonan ĝibon. Kamelo ne montris malkonsenton. Ankaŭ lia pisilo.
- Fakte, ĝi ne taŭgos ! Vi provu alian, mi diris.
Kaj ne atendante pli, per milda sed firma puŝo, mi ekŝovis malsupren la tro striktan pantalonon. La loza kalsoneto glitis samtempe. Ĝin Kamelo rekaptis fulmrapide kaj sufiĉe frue por kaŝi ĝian probablan senmufecon. Sed nur ĝin…
La dua ĝinzo havis taŭgan mezuron, same kiel la tria kaj la ceteraj. Sed Kamelo ne plu lasis sin helpi en butonado kaj malbutonado, kaj krome ne konsentis preni pli ol kartoneton plenigitan de du ĝinzoj, sveteroj kaj t-ĉemizoj.
- Kial vi ne prenas pli ? Mi forĵetos la restaĵon, vi scias ?   
- Pardonu min…
- Sed kial ? Mi ne komprenas. Ĉu mia konduto iel ofendis vin ? Se jes, mi vere bedaŭras.  
- Ne ! Pri tio, mi ja komprenis dekomence. Sed jam malsimplas mia vivo, Ĵero. Tial mi petas, ne provu revidi min.
Li brakumis min ege forte, korppreme, dum longaj minutoj. Mi pensis : eble li ŝanĝos sian decidon. Sed ve ! Fine li kisis min sur vangon, kaj foriris kun sia kartono subbrake.
- Dankegon ! li diris.



Kelkaj semajnoj poste, mi translokiĝis en mian propran loĝejon, tiel ke pasis pli ol jaro, eĉ eble pli, kiam mi rekonis lin tute hazarde, ne en la patrina kvartalo, sed en bazaro. Li laboris estiel legomvendisto. Lia mieno aspektis pli gaje, kvankam lia rigardo konservis ian melankolion.
Ne vidate de li, mi alproksimiĝis kaj atendis mian vicon.
- Jes sinjoro ? Kion vi dez… Ĵero ! Saluton !
Ĝojo kaj tristeco miksiĝis subite sur lia vizaĝo.
- Saluton Kamelo ! Vinberojn, po unu kilogramo, bonvolu.
Li ensakigis flavajn grapolojn, kaj ne pesinte ilin, li kliniĝis super la montrotablo por flustri al mia orelo.

- Donaceto por vi, Ĵero. Mi edziĝontas. Forgesu min, mi petas.  

Persona vidpunkto


9.1.14

Filmeto : Unu sur unu.

Jen nova spektinda filmeto en la usona, bedaŭrinde sen esperanta subtitolado.
Unu sur unu (angle : one on one). Nu... malfacilas konjekti, kiu estos sur la alia !



8.1.14

Besta vivo !


Vidante tian bildon, kelkfoje mi ŝatus esti hundido...


aŭ kato...


aŭ, kial ne, eĉ rajdata ĉevalo !



6.1.14

Ni ridu ga(e)je : Buŝ-al-buŝo.


Incendio en domego. Fajrobrigasdistoj, post longa batalo, preskaŭ estingis la flamegojn, sed la tuta konstruaĵo tiam minacis disfali. Tial la ĉefo elirigis urĝe ĉiujn siajn soldatojn kaj nombris ilin. Ve ! Du el ili mankis !
Deveme, spite danĝeron, la ĉefo tiam decidis reeniri sole la fumantan domegon por savi siajn taĉmentanojn. Post serĉado tra etaĝoj, ilin ambaŭ li fine trovis sur planko de apartamento : unu pugfikis la alian.
- Kion vi faraĉas, demandis mire la ĉefo ?
- Nu, li svenis, probable pro toksaj fumoj, respondis la bugranto.
- Tiukaze, buŝ-al-buŝe oni traktas homon !
- Jes ja, sed kiel vi kredas, ke ĉio tio komencis, respondis la dua ?            



4.1.14

Donaceto


Por la nova jaro, kaj ankaŭ por ke vi pacience atendu la venontan novan rakonton pri kvartalaj knabegoj, mi donacas al vi tiun ekranpurigilon. Bedaŭrinde, ĝi (laŭdire) pli utilus deekstere ol deinterne...


1.1.14

Soneto por legantoj


Kelkfoje laŭ vojo trame laborejen
Venas miakapen figuro de vi mem
Jes de vi, amikoj, kuŝantaj sur lito
Por mojosa paŭzo antaŭ kompulilo

Kuras surklavare via dekstra mano
Kaj tiel vi legas de sur la ekrano
Prancigajn rakontojn de iu bubego
Perkace lertega, glutema per pugo

De la verda lingvo lulas vin la vortoj
Dum enmense sparkas erotikaj bildoj :
Ĵero forportis vin trafe siamonden

Mi ja imagas vin, karegaj amikoj
Ĉinaj, rusaj, ĉeĥaj, eĉ el Amerikoj :
Via liva mano ŝoviĝas kalsonen 


Bondeziroj 2014