plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

28.12.13

Statistikoj pri kaclongeco...


            Karaj amikoj, jen mapo, kiu montras la averaĝan centimetran longecon de kacoj en la eŭropaj landoj. Nu, se la komparo malĝojigas vin, eblas konsoliĝi : diru vin ke tio ne vere gravas… Ĉu ne ?
            Tamen, mi rimarkigos al vi, ke franca mi ja estas, eĉ se duone belga. Nenio perfektas en tiu mondo ! Krome, mi ekprojektas nun vizitadon de Hungario…
            Se eŭropano vi ne estas, eble vi malbonŝancas ! Nur brazilanoj (16.1) kaj kolombianoj (17.3) superas la eŭropan nivelon. Por la aliaj, jen la listo : kanadanoj 13.9, usonanoj 12.9, aŭstralianoj 13.3 kaj meksikanoj 15.1.

            Mi pardonpetas al ĉiuj miaj legantoj de Azio kaj Afriko, sed de tie mi ricevis neniujn fidindajn statikistojn. Plie, almenaŭ laŭdire, pri afrikanoj ni ne kredu ĉion disfamigitan. Tamen, esplorekskurso ankaŭ tien endus… 



Vi sciu, knabegoj, ke ne pro naciec’
Estas certigita longeco kaj dikec’
Certe pli valoras leterco en amor’
Pli taŭgas esti en ol ekster koridor’


Vi sciu, knabegoj, ke ne pro antikvec’…



16.12.13

Al neforgesitaj amorantoj de l’ knabaĝo


Kiom da knabegoj mi faligis fojnen
Funde de garbejo en lerneja tempo
Kiom da kalsonoj mi tiris malsupren
Kiom da mi ŝiris sur batalokampo

Nun edzoj kaj patroj, ĉu ili memoras
Pri svingado vosta kaj kornemuzado
«Pri tio silentu, kaj se vi bonvolas
Ĝis venontmerkrede* por plua ludado»


* merkredo estas la libertago por la lernantoj de Francujo


15.12.13

Duŝejo ja speciala.


  Nu, finfine, tie ĉi mi starigos mian tendon. Tie, kie tufarbustoj ombras la razenon, kie alta heĝo ŝirmas kontraŭ marvento. Bona loko… Eĉ bonega ! Des pli, ke najbaras jam iu tendeto. Ho, ja tute normala tendo, igloforma, blua, kun flava subtendo, sed kies ŝnuro ligita al apuda arbo portas promeson : sekiĝantan bankalsoneton. Nigran, solan, kaj precipe… knabegan  


Kie mi veturis kaccele suden…

Kiam mi alvenis posttagmeze sur la kampadejon kun mia tornistro surŝultre, la akceptejistino demandis :
- Ĉu sola ?
- Jes !
- Kia veturilo ?
- Piedoj.
            Ridante, ŝi respondis :
- Do, sekvu la vojon maldekstren ĝis la limo de la kampadejo. Poste dekstren, kaj vi transiru ponteton maldekstren. Tie vi trovos kampeton por piedirantoj kaj biciklantoj.
            Kvankam Aŭgusto finiĝis, la kampadejo ankoraŭ plenis. Karavanojn kaj dometojn precipe priloĝis geemeritoj kun genepoj, kiuj tiel profitis la lastajn semajnojn de la somero.
            Nu… Ankaŭ mi decidis profiti. Antaŭ du semajnoj mi umadis sencele en la najbaraĵo de mia loĝkvartalo. Sencele, nu, ne vere veras; pli trafe mi diru kaccele au pugcele. Sed celo ne ĉiufoje atingeblas, des pli en tia feritempo aŭgusta, kiam plejparto el la fikindaj bubegoj banadas sin en oceanaj ondoj. Devige mi feriis. Panjo laboregis. Kion diri ? Ke mi enuegis, tutsimple…
La feria semajno en Bretonio kun Niko, antaŭ nura monato, enŝteliĝis en mian kapon, kaj fine inspiris min. Bedaŭrinde, Niko estis for. Sed aventuremo jam sieĝis mian menson. Baldaŭ mi cerbumis nur pri tio : kien kaj kiel ?
Kien ? Al novaj horizontoj, suden.
Kiel ? Kial ne petveture ?
Mi kontrolis la nivelon de mia kaso. Ĝi ja kongruis kun aĉeto de tendeto, kaj por la tuta cetera elspezaro.Eĉ la plezuriga. Restis nur la tasko konviki panjon. Fu ! Bagatelaĵo !...
            Pri la vojaĝo kaj la petveturaj okazintaĵoj, mi parolos ne ĉi-foje. Mi dediĉos baldaŭ al la ir-reiraj travivaĵoj tutan rakonton. Vi vidos, tio ja valoras plenan ĉapitron !...


Kie Pinokjo montriĝis ne tre mensogema…

            Por munti mian tendon, mian tutnovan, modernan, igluforman tendon, fakte, mi iom hontas agnoski, ke bezonis mi helpon. Post unuhora baraktado da vanaj provoj, la helpo venis mem, tute nature, de la kontraŭa flanko de la kampo. Tiu helpo havis krome formon, kiu tute ne bedaŭrigis min pro mia plena mallerteco koncerne kampadejajn aferojn : muskuloza korpo en sunbrunigite bronzkolora haŭto, longa nigra hararo, kreskanta barbo sur ĉarma ridentanta vizaĝo. La tuto « enpakigita » en nura donaca rubando de strikta bankalsoneto, kies plenŝvelanta antaŭparto lasis eskapi hirtajn hartufojn.
            Post kvin minutoj, evidentiĝis ke la belulo ne spertis pli ol mi. Liaj manoj certe lertis por grati al si kapon aŭ kojonojn, kelkfoje eĉ ambaŭ samtempe, sed la afero ne multe progresis. Tiam alvenis de malantaŭe alia junulo, magra blondulo kun malseka taŭzita hararo, akveroj surŝultre, ŝampubotelo enmane, kaj mallonga tualettuko volvita ĉekokse.
            Kiam ili ambaŭ komencis interparoli, nur tiam mi konsciis, ke la unua junulo fakte alparolis min akĉente. Italoj ili estis. Dum lulis min la flua kantado de ilia dialogo pri tendmunta arto, ekĝermis en mia menso, ke la starigo de mia tendo fine ne tro gravas. Azilon mi ja petos ĉe ili, cele al eklernado de la itala lingvo. Des pli ke, kiam la blondulo kaŭriĝis por ordigi plej logike la diversajn pecojn de mia tendo, tiam montriĝis senpudore lia pinokjo, kies longiĝema nazo jam duone elingiĝis. Kvazaŭ invite.
            Koncerne la muntadon, mi neniom enkapigis. Liajn manojn ne sufiĉe mi atentis. Aliloken lokiĝis mia intereso… Sub la bantuko, je ĉiu femura movo, lia petola bubo metis kaj demetis sian ĉapon, por fine tute malaperigi sian kapeton sub dika kolumo. Pinokjo tiun tagon ne emis mensogi !...
Sed fiere pretis mia tendeto.
- Vi pagu nun vian bieron ! Ni iru al la trinkejo de la kampadejo, diris la longharulo.     
            Mi ŝovis mian sakon subtenden kaj sekvis ilin aliflanken, al ilia kampadloko, kie la blondulo tutcerte vestos sin. Irante mi konsciis, ke bedaŭrinde ne plu decos peti politikan azilon en Italujo. Ve ! Sed translokiĝo ankoraŭ eblos, ĉu ne ? Interpopola fratiĝo ne estu vana vorto ! Mi ja sentis en mi la kapablon mensogigi la filon de Ĝepeto…  
            Sub la branĉaro ombroplena de junaj pinarboj staris iom oblikve du belegaj motorcikloj. Same oblikve staris ankaŭ du grandaj tendoj, malnovaj, kies iama koloro delonge malaperis. Malplenaj boteloj, vestoj kaj aliaj rubaĵoj kuŝis dise sur la pinpingla tapiŝo.
            Apenaŭ li alvenis, tute senĝene la blondulo jam frotis sian hararon per la tualettuko, kiun li ĵus demetis de sia nuda kokso. Kombinte sin perfingre, li ŝovis siajn gambojn en bermuda ŝorto, tiel fermante la kurtenon de lia unumarioneta pupteatro. La cetera ulo revenis, butonante eluzitan ĝinzon. Neatendite tiu-ĉi ekkriis :
- Ni iras trinkejen ! Ĉu kune ?
            Inaj voĉoj respondis ĥore de malantaŭe :
- Iru sen ni ! Ni venos poste.
            Nur tiumomente mi ekvidis du mamzonojn, pendantajn subŝnure.   


 Kie antaŭ atestanto mi strangolis la unuokululon…

            Do, mi ja pagis mian bieron. Belgan kaj bongustan. Po unu, ĉar ili ne lasis pagi pli . Sed pomulte repagis miaj du festemaj kunuloj. Tial, kiam venis tempo de disiĝo pro alveno restoracien de du malsatulinoj, tiam mi reiris miatenden duonebria, ne sciante kiun akuzi, el inter la belga trinkaĵo kaj la latina parolfluego.
            Mi decidis malplenigi mian tornistron por aranĝi ĉion necesan por vespero kaj nokto. Sed soleco pezis kaj premis mian koron. Mi okulis al la najbara tendo : la nigra bankalsono, kvankam delonge seka, plu pendis. Malplena. La varman rondecon de gluteoj ĝi ne retrovis. Ankaŭ al mi same mankis la varmeco de amika voĉo, eĉ de nura ĉeesto. Fu !... Mi iru duŝejen !  
            Laŭ mia propra sperto, kiam ne bonfartas la kapo, restas nur tri rimedoj : dormaĉi, skui al si la nanon, aŭ duŝi sin varme kaj longtempe. La trian mi elektis. Almenaŭ komence…  
            La tualetejon mi trovis kaŝitan malantaŭ bosketo da tamarikoj. Temis pri longa konstruaĵo el ligno, ĉe kies ekstera muro viciĝis lavkuvoj. Mi laŭiris por trovi la ŝildan indikilon de porvira enirejo. Sed nek unuaflanke, nek aliflanke mi vidis iun. Tial, fine mi puŝis pordon hazarde.
            Maldekstre de la koridoro montriĝis nur malfermitaj pordoj de necesejoj, sed de aliflanke venis bruo de fluanta akvo kaj voĉoj. Mi ŝovis mian nazon. Fek ! Neniam ion tian mi vidis ! Krom lavaboj ĉe unu flanko, la tuta ĉambro estis nur granda duŝejo senvanda. Dum virino ŝampuis sin, ŝia edzo, tute nuda,  malsekigis apude la hararon de bubeto. Ili tri interparolis en ĝermana lingvo al mi nekomprenebla. Pli proksime, du knabinoj senvestiĝis babilante. Ĉe la fundo, olda dikventrulo nazbruis sub la varma ŝprucaĵo. Gea komuna duŝejo ! En nordaj landoj, mi sciis, tio ekzistas. Sed en suda Francujo ?!... Be, tro ĝenis min duŝiĝi meze de nekonatuloj. Precipe inaj. Do, mi iru aliflanken !
            Je unua vido, la aliflanka tualetejo ja samaspektis, sed anstataŭ granda komuna duŝejo, la ĉambro estis partigita en ses fermitajn kaj sufiĉe grandajn duŝejojn. Laŭ la bruo kaj la vaporo eliĝante supren, almenaŭ du el ili estis okupataj. Mi puŝis pordon kaj eniris. Senvestiĝante, mi rimarkis, ke kelkaj vandaj tabuloj estis neperfekte kunigitaj. Restis interspacoj ja sufiĉaj por spioni la aliflankajn najbarojn. Sed ve ! Najbarojn mi ĝuste ne havis ! Tamen, mi aŭdis de pli malproksime kantantan voĉon, nek tre melodian, nek muzike ĝustan, sed certe junviran.
Finfine, tiu ĉi duŝejo ne estas… sufiĉe pura ! Mi elektu alian.
            La alian mi ja preferis. Ja pli pura ! Dum mi demetis miaj vestojn, mi gvatis plej diskrete tra la interspacoj al la plu kantanta najbaro. Plej diskrete, jes, ĉar mi konsciis, ke ĉiu spiono povas esti spionata. Sed fakte, la nova rulantaŝtonulo daŭre ne trovis kontentigon, kvankam li provis, li provis, li provis… Tiom, ke li tute ne zorgis pri mi, montrante nur sian svingantan pugon, kies haŭto glimis pro sapakvo.
            Mi fluigis la duŝrozon kaj ŝovis min suben. La najbaro subite mallaŭtigis sian jelpadon. Sub la varma premo de la duŝo, mi plezure apogis mian dorson, lasante lacecon kaj morozecon forflui de mia korpo kune kun akvo. Post momento, mi konsciis, ke mia najbaro fine silentis. Duone mi malfermetis miajn okulojn. Fronte al mi, transinterspace flagris okulparo. Fiksa rigardo, kiun mi ne aŭdacis reciproki. Tiam, antaŭ reago cerebra, mia nano impulse respondis. Mano instinkte obeis la karesan postulon, ĝis strangolado de la petolema unuokululo. Kiam mia cerbo fine konektiĝis denove al realeco, jam malfruis !... Mi konsciis hontoplena, ke por la transvanda junulo la seksgapeja spektaklo komenciĝis. Kaj ĉe mi, honto ĉiam estas kemia katalizanto, kiu akcelas voluptemon. Plie, mi dubis, ĉu li sciis, ke mi mem sciis pri lia gvatado. Ekstravagance, ĉu ne ? Sed roli estiel naivulo pretervole spionata estas la plej supera lukso por subtila ĝuemulo.  


 Kie, postinvite, mi ŝovis fingron…

            Kun valizetoj sate malplenaj mi revenis miatenden. Tamen, se ĉurovoj bezonas elpumpadon por satiĝi, stomako postulas male plenigon por kontentiĝi. Kaj pri tio, mi tute ne antaŭzorgis. Feliĉe restis keksoj en mia tornistro. Sufiĉos !
            Mi ĵus sidiĝis antaŭ mia hejmeto, kiam mi ekvidis knabegon alproksimiĝantan kun bagaĝoj en ambaŭ manoj. Alta kaj fortika, li iris direkte al mi, decidpaŝe. Li surhavis blankan pantalonon, nebutonitan ĉemizon kaj malgrandan ĉapelon sur taŭzita hararo. Jen certe la pugo de la nigra kalsoneto, mi pensis. Prave ! Alveninte antaŭ la najbara tendo, li ĵetis sakojn kaj ĉapelon kaj, post spirego, ridetis al mi.
- Aĥ ! Ĉiam inoj bezonas multon, sed portas nenion !
            Nur tiam mi ekvidis knabinon, kiu sekvis lin de malproksime. Ankaŭ ŝi portis sakon surŝultre.   
            La knabego nomiĝis Kevino, kaj lia kunulino, Kristela. Ĉar ili ja paris, bedaŭrinde por mi ! Tamen, ili ambaŭ montriĝis tuj ege simpatiaj.
- Ĉu vi bonvolas kunmanĝi, demandis Kristela ? Ni aĉetis rostitan kokidon.
            Mi pensis : mi ja preferus, ke vi partigu vian kunkuŝantan kortbirdon. Tamen, kokidaĵon mi bonvolas, eĉ se flugilhavan.
- Se vi havas nenion por kontraŭdiri, ŝercis Kevino, mi demetos tuj la urbajn vestaĵojn. Mia haŭto priploras freŝan aeron.
            Kiam post momento li eltendiĝis, li surhavis nur blankan kalsonon ŝajne el silko, kiu aspektis (sed ve, nur aspektis) preskaŭ travideblan.
- Uf ! Mi sentas min kvazaŭ nova homo, nun, li diris ridete.
            Li duone sidis, duone kuŝis fronte al mi, sur granda tuko, sternita de Kristela apud ilia tendo. Ni manĝis, ni drinkis, ni parolis. Sed kia torturo por mi rigardi ilin rekte en okulojn ! Kelkfoje, plej diskrete, mia rigardo strabe deflankiĝis. Fulmrapide.
            Li havis boraĵon sublipe, kun globeto, kiun li manie ruladis inter fingroj, kaj eĉ kelkfoje de interne perlange. Ĝin mi devigis min fikse rigardi por regi mian allogon. Sed kiam Kristela foriris por lavi la vazaron, dum Kevino parolis pri lia sezona laboro en kuirejo de restoracio, pri la dutaga ripoztempo en la familio de la koramikino, pri pertrajna vojaĝo laciga, pri vetero, pri tio kaj la cetero, mia rigardo pretervole direktis sin al tute alia juvela speco, kies rondeco kaŝiĝis sub la randrefaldo de kalsona krurumo.   
- Ĉu mian kalsonon vi rigardas ?
            La demando stuporigis min. Sed tempon mi eĉ ne havis por trovi taŭgan respondon, ke jam li daŭrigis :
- El silko ĝi estas. Alian ŝtofon mi ne eltenas, eĉ kotonan. Des pli la sintezajn. Ili iritas mian haŭton. Mi havas delikatan kojonhaŭton ! li diris ridegante.
            Liaj okuloj flagris petole, tiom ke mi fine forlasis ilin, por aŭdace direkti la miajn al la temo de nia konversacio.
- Silko estas ege agrabla. Ĉu vi volas provi ? Tuŝu, li proponis, disigante la gambojn.
            Tian inviton ne decas rifuzi. Mi ŝovis fingron, tamen ne tro profunden, kaj perpolekse karesis la teksaĵon.
- ‘Stas same milda kaj freŝa, kiel beba haŭto, mi diris.
- Ĉu ? Miaj kojonoj ? li mirŝajnigis, kaj ridegis denove
            Tiam revenis Kristela.
- Pri kio vi ridas ? Ĉu eblas kunridegi ?
- Nu, pri nenio. Nuraj knabegaĵoj !
-  Jeŝ ! Fakte, mi vidas…

            Nur malfrue mi vekiĝis la morgaŭan matenon. Nu, kiam mi eligis mian kapon, mi konstatis bedaŭre, ke najbara tendo jam estas malplena, same kiel la nigra bankalsoneto sur sia ŝnuro.


Kie mi serĉis taŭgan najbarecon…

            Male al miaj supozoj, la plaĝo etendiĝis tute ne malproksime de la tedumejo, longa, bela plaĝo el blonda sablo, kiu kaŝiĝis malantaŭ herboza dunaro. Mi alpaŝis ĝin kun plaĝtuko surŝultre, serpumante inter sunumantaj korpoj kaj pilkludantaj gejunuloj. Ĉu necesas precizigi, ke duono de la tiea kuiranta viando tute ne allogis mian apetiton ? Ne gravas ĉu kun aŭ ĉu sen mamzono. Enfokusigis mi multe pli frandeme la interkrurajn koksrostrojn, kies dormetantaj figuroj travideblis sub muaraj banteksaĵoj.
            Ju pli mi antaŭenpaŝis, des pli mi ne kapablis elekti taŭgan lokon por etendi mian bantukon. De la vorto « taŭga », vi komprenu « inda je plej proksima najbareco ». Sed vi ja scias, malfacile ni estas kontentemaj. Same kiel ni kutimas kredi pli verda la kampon najbaran, pli bongusta el alies telero, same ĉiam ni ne kapablas satfeliĉi de tio, kio troviĝas rekte sub nia nazo. Tial mi plu travadis la varman sablon subsune, haltis momenton, rigardis, hezitis… Ĝis kiam mi alvenis preskaŭ je la ekstremo de la plaĝo. Tiam, ŝajne mi transpasis limon nevideblan, kvazaŭ Alican spegulon, kiu faligis min en ian mirlandon : antaŭ miaj okuloj, kacoj, pugoj, kojonoj, sed ankaŭ ĉiĉoj kaj cicoj montriĝis senvuale. Nudista plaĝo ! Fek ! Mi staris meze de nudista plaĝo !
            Unu afero estas senkalsoniĝi kun amiko samkiel Niko sur malgranda kreko, tute alia estas troviĝi sola en sia kalsoneto, meze de tutnuda aro da familioj kaj grupoj pli-malpli subsunombrele dismetitaj. Tial mi rapidigis mian paŝadon antaŭen, sen elpakigi mian ilaron.
            Tute strange, iom post iom malaperis kaj piĉoj kaj familia etoso, dum viciĝis harozaj pugoj kaj tute specimenaro da kacoj, diversaj laŭ formo, koloro kaj dimensio. Krome, la sinteno, la rigardmaniero de la tieaj kaculoj lasis neniun dubon : ne nur nudista estas la loko, sed ankaŭ geja !
            De la duna flanko alvenis, kvazaŭ kure, blonda junulo en motorcikla leda ŝirmvesto, kun kasko subbrake. Li surgenuiĝis en sablo kelkajn paŝojn antaŭ mi, etendis sian bantukon kaj malzipis malmilde sian nigran kirason. Kiam li sidis por demeti siajn botojn, tiam li konsciis pri mi, gapanta tute maldiskrete antaŭ li.
- Ĉu mi konas vin ? li diris kuntirante siajn brovojn.
- Nu… ne ! mi balbutis.
- Ĉu ? Do, eblas ripari tuj la aferon, li aplombis ridetante per sia tuta dentaro.
            Liaj okuloj faldiĝis ĉineske, kaj de tiam, mi havis nur unu emon : etendi mian tukon plej proksime al tiu blondulo, kiu similis al Luke Skywalker en Star Wars.
            Damiano estis lia nomo. Ankau li laboris ferisezone en restoracia kuirejo. Peĉ ! Ĉu ĉiuj lokaj bugrinduloj sammetias ? Ĉar ve ! Nur malmulte ili libertempas… Nu, ni ne malŝparu ties raran tempon ! Senprokraste, post nur iom da konversaciaj petolaĵoj pugnude-subsune, li proponis al mi vizitadon de la « malantaŭplaĝa ĉasejo ».
-  Ĉu ni lasu la vestaĵojn surstrande ?
- Vi ne zorgu prie ! Tute ne en fremdejo ni troviĝas. Pli ol duonon el la sursablaj pugoj mi jam bugris.
- Nur duonon, mi ŝercis ?
- Aĥ ! Se koncerne la ceteran duonon, jes ja, mi aludu la aliflankajn ilojn, iam suĉitajn, aliiam rajditajn…


Kie oni vizitigis al mi la ĉasejon…

            La ĉi-supre menciitan ĉasejon mi do vizitadis. Unuafoje kun Damiano, kiu samokaze ĉiĉeronis por mi al sia postaĵa ĝardeneto kaj ties internan korton. Mi agnosku, ke mi ne bedaŭris la sperton, kiun mi ja konsilas al vi, se la afero sin prezentos…
            Transirinte la ĉeplaĝajn dunojn, ni paŝis soben ĝis malgranda parkejo alirebla nur de duraduloj. De tie, padoj serpentume perdiĝis tra densaj bosketoj kaj marĉoj. Multnombraj postalasaĵoj, nazpaperaj kaj kondomaj, perfidis ĉiuangule ian homan aktivecon, ankaŭ ja videblan pro la intensa trafiko de pugnudaj kaculoj. Jen por ĉiu gusto : junuloj kaj kavuloj, magruloj kaj dikventruloj… Kelkaj spionvagis avidokule predpretaj. Aliaj atendis kuŝe, fikprete, sur unu flanko aŭ la alia. La ceteraj jam koitadis arde, ĉu diskrete duope, ĉu varbeme amasope, laŭ ĉiuj kamasutraj pozicioj kaj artaj teknikoj.
            Ĉu necesas diri, ke Damianon mi ne revidis ? Sed lian ĉasejon mi elektis kiel mian, senretene. Junuloj sufiĉe multnombraj kaj fikindaj vagadis surloke. Ili parte estis ankaŭ anoj de la nudisma apuda plaĝo, kie ili sunumis dise-grupe de mateno ĝis vespero. Jam sursable eblis tiel gvate elekti, kaŝe okulumi, prepari la terenon kaj la finan spadopikon. Oni tamen nepre atentu pri la ĵaluza ofendiĝemo de gejaj paruloj (se ne par-anoj !), kies terura eksplodemo povis kaŭzi damaĝojn. 
            Tute alispecaj estis tiuj kaculoj, kiuj vizitis la ĉasejon kaŝe diskrete, sen montri sin surstrande. Laŭdire, ili estas plejofte heteroseksuloj aŭ almenaŭ hontemuloj. Sed dum rajdado, ne plu estas diferenco. Manoj kaj buŝoj samlerte premas, kacoj kaj pugoj samarde prenas.
            Mi ĉeestis krome iam nekutiman okazaĵon. Knabo, eble nur deksesjara, venis ŝovi scivoleme sian muzelon, unue sur la strando, poste sur la duna deklivo borde de nia fama fikejo. Kompreneble, bubo tia, svelta, delikata, tuj allogas efebamantojn same efike kiel konfitaĵo vespojn. Tial, apenaŭ li sidiĝis sub arbetoj, jam kovris lin esamenon. Manoj palpis, fingroj ŝoviĝis : for la kalsono ! La knabo, pugnuda, trovis ŝajne la plezuron celitan meze de sovaĝa sed diligenta melkantaro. Ĝis kiam alvenis viro supre de la dunoj. Stari tie kun longa ŝorto surpuge, jam tio ne kutimas ! Manon viziere sur brovoj, li ĉirkaŭrigardis dum momento, haltis, kuris subite malsupren ŝajne kolere al la grupeto, kie la nesunumita blanka postaĵo koksumadis sub karesoj. Dispuŝinte abrupte la viraron, li tiris la brakon de la knabo kaj, pif ! paf ! Li vangofrapis iro-reire la kompatidulon, tiom forte ke mi mem kvazaŭ sentis la doloron. La patro (ĉar tutŝajne temis pri lia patro) kriis minace al la forfluganta ĉeestantaro. Sed ankaŭ al la filo, kiu ŝirmis sin perbrake kontraŭ plia draŝado. Tiu-ĉi fine saltis kalsonen kaj postkuris la patron mutpaŭte.
            Fu ! Mi patrorfiĝis jam antaŭnaskiĝe, sed finfine, tion ne bedaŭras !

                        
Kie Kevino refraŭliĝis…

            Mi revenis malfrue, lacega kaj kun malŝargita enkalsonaĵo, la unuan vesperon. Mi iris duŝejen kaj elektis la finan banĉelon de la tualetejo, ĉar ĉifoje, mi tute ne deziris strangoli al mi la nanon antaŭ vandfendoj. Kiam mi premis la puŝkranon por funkciigi la duŝon, el la ĉemura tubaro aperis tute neatendite fortaj ŝprucadoj desube-supren. Truoj en tuboj, mi pensis. Sed tio ne tro ĝenis min, ĉar ne malsekigis miajn vestaĵojn. Mi plu duŝis min senzorge. Sed kiam mi malfermis la pordon por eliri, ĵus alvenis fronte al mi Kevino.
- Saluton, li diris ĝoje. Ĉu plezuriga la duŝo ?
            Li okulsignis al mi.
- Jes… bonege, mi respondis iom surprizite.
            Kiam li revenis al sia tendo, mi atendis lin, sidanta antaŭ la mia. Li etendis sian tualettukon sur la ŝnuro, apud la bankalsoneto. Li rigardis min deflanke, ridetanta.
- Kie estas Kristela ?
            Mi diris tion, nur por ekparoli. Jes ja mi ne vidis ŝin, sed pri tio mi ja fajfis.
- Hm… Kristela ?
            Li kaŭrigis tute proksime al mi. Liaj okuloj flagris bizare, des pli tra nokta mallumo.
- Ĉu vi interesiĝas pri Kristela ?
- Nu… ne !
- Bone. Tion mi antaŭsentis.
            Li movigis sian nazpinton, same kiel hundo, kaj ridetis denove.
- Ŝi estas for. Por la tuta semajno. Ĉu vi komprenas, kion tio signifas, amiko mia ?
            Mi respondis per muta dubema rigardo. Tiam, kliniĝante, li flustris en mian orelon :
- Mi fraŭlas, ulĉjo ! Mi fraŭlas libere…    
            Lia vizaĝo preskaŭ tuŝis la mian. Mi ne sciis kien rigardi, kion pensi. Ekbolis en mia menso. Eĉ ekardis en mia kalsono, malgraŭ la kojona elĉerpiĝo. Ŝajnas, ke ilaro tia daŭre konservas ian risortefikon nesupozeblan. Nu, la risortpremon mi ja eksentis… Ĉefemure.
- Ĉu vi jam manĝis, li demandis ?
- Jes, revenante de la plaĝo, mi haltis ĉe fritejo.
- Ankaŭ mi manĝis. Laboreje… Ĉu bieron vi deziras ?
            Sen atendi mian respondon, li stariĝis kaj eniris sian tendon. Post minuto, li eliris kun du boteletoj enmane. Sed lia ŝortegon li ne plu surhavis. Nur kalsonon, silkan kaj nigran. Sterninte tapiŝeton antaŭ mia tendo, li kuŝiĝis kaj senkapsuligis ambaŭ bieriojn.
- Nu… kia la plaĝo ? Ne tro lacige ?
            Li okulis ironie, kvazaŭ li legis en mi. Li movigis sian sublipan globeton dum lia rigardo sondis mian menson. Mi kapitulacis.
- Lacige, jes.
- Do, mi deziras al vi ripozigan nokton. Dormu milde, li diris.
            Kaj tute neatendite, li kisetis min sur lipojn kaj stariĝinte li foriris.   


Kie mi ĝuis noktmezan kunbananan kunbanadon…                                 

            La morgaŭon, mi restis multe pli aktive modera. Ho, mi ja iris sur la plaĝon, babiladis, flirtadis, konatiĝis kun multaj, dum multaj samokaze palpadis mian pughaŭton, mane aŭ okule. Sed la dunojn nur unufoje mi transiris. Mi sekvis malgrandan junulon, kies gluteoj ŝajnis perkulerege mulditaj same perfekte kiel farme tradicia fromaĝo kaj postaĵo de nigrulo.  Mi atingis lin en bosko. Li montriĝis nek timema, nek sensperta, des pli kiam alvenis pliaj manoj de malantaŭe. Du, kvar, ses… Nu, kiel diras la proverbo, kiam kuŝas dek fingroj surpuge, ĉiam staras la dekunua proksime ! Kaj deksesbraka polpo estas bestego, kiu enuon neniel konas, ĉu ne ?
            Fakte, baldaŭ sufiĉis ! Ion alian mi havis enmense…
            La pasintan nokton post la foriro de Kevino, kvankam pro lacego mi baldaŭ endormiĝis, tamen mi cerbumis pri la ĵusaj okazaĵoj kaj lia sinteno. Kio pri lia kiso, pri lia demando rilate al la plaĝo, kaj kio pri lia alia demando koncerne la duŝon ? Mi falis en dormadon kaj vekiĝis matene sen respondo kontentiga. Tial mi decidis atendi lian vesperan revenon. Des pli ke… hm… « mi fraŭlas libere… », lia frazo karuselumis en mia kapo. Kiamaniere kompreni ĝin ? Ĉu invite ?   
            Reveninte de la plaĝo, mi haltis ĉe la fritejo por aĉeti sandviĉon, kaj sidis antaŭ mia tendo por manĝi, strabante al la malplena bankalsoneto daŭre pendanta subŝnure. Mi revis… pri ties enhavo. Mi revis kaj atendis. Longtempe. Mi preskaŭ ekdormis, kiam fine li alvenis.
- Hej, Ĵero ! Vi atendas min ? Ĉu por noktomeza banado ?
- Spit ! mi respondis revigligite.
- Ĉu vere ? Konsentite ?
- Kial ne ?
            Tiel ni retroviĝis en mallumo surplaĝe. La ondoj lekis kviete la sablon. Je ĉiu spirado susuris fosforeske la maro. En malproksimo vidiĝis lumetoj. Kevino sidiĝis, tiris supren sian t-ĉemizon kaj turnis sin al mi.
- Ĉu vi intencas bani vin vestite ? Ek ! Pugnude !
            Li surdorsiĝis por malbutoni sian pantaloneton, kiun li formetis kune kun la kalsono. Li stariĝis antaŭ mi. Lia korpo briletis obtuze. Rapide mi senvestiĝis, kaj sekvis lin en la maron.
            La unuan fojon mi baniĝis dumnokte. Ĉu vi jam spertis tion ? Estas iom strange, eĉ fantazieske, kvazaŭ oni flosus en spaco. Kevino venis naĝe fronte al mi. Li metis siajn manojn sur miajn ŝultrojn kaj alproksimiĝis.
- Ĉu bone, li diris ridante ?
- Ege bone, mi respondis.
            Lian korpon mi sentis kontraŭ mia, lian sekson kontraŭ la mia, lian rigardon en miajn okulojn, dum ni ŝvebis en la ondara dancado. Senparole. Tiam mi sentis ke tiu subventra frotado ekefikis. Unue miaflanke, sed baldaŭ, ankaŭ liaflanke. Li fine brakumis min. Bananan glitadon mi sentis surventre, kaj subite, li kisis min arde, langovore.
            Mi konfidencu al vi, Kevino havis ilon aparte grandan. Jes ja ! Kaj fidu min, eĉ se ne ofte mi frekventis vestejojn de piedpilkaj teamoj, multajn kacojn mi vidis, ĉiuspecajn : dikajn, longajn, kurtajn, kurbajn, senmufajn kaj ĉapelitajn, pigrajn kaj maltimemajn, blankajn, malhelbrunajn kaj eĉ ruĝnazajn.  Sed iun tiom belstaturan kaj karnoriĉan, ĝis tiam mi ankoraŭ ne vidis.     
            Kaj ne nur vidis. Ĉar se Kevino emis frandzi (Kristela estis ja vere lia koramikino), ankaŭ midzadon li ŝatis. Midzadon, bugradon, ĉiuspecajn kacludojn… Al mi li eĉ pruvis plurfoje sian lertecon en geja amorarto. Ne nur li kontentiĝis per lia ilo nekontesteble konvena, li plie montriĝis kompetenta laboristo.
            Kompreneble, ni ne nur fikadis. Ni ankaŭ parolis. Postfika babilado estas kutime homa aktiveco. Tiele, iom post iom, mi komprenis, ke la aludo pri la plaĝo tute ne estis senintenca. Kevino antaŭsentis mian emon al flutludado, kaj provis sukcese la aludon kiel rivelilon. Koncerne duŝon, laŭ li plezurigan, mi komprenis nur poste mian miskomprenon. Certe plezuriga povas esti duŝo post tuttaga ŝvitado subsuna kaj surdorsa, eĉ se surdorse oni ne ĉiukaze fleksas dise supren la gambojn. Sed probable li jam trovis (kaj eĉ eble profitis) la kroman eblecon de la tieaj duŝejoj : ŝtelume vidi kaj esti vidata. Tion mi kredis, ĝis kiam, post sufiĉe malavara kaj tuttaga ĉuro-disdonado ŝparante la rezervujajn lastajn gutojn por dumvesperaj kunkevinaj kaprioloj,  mi denove elektis trankvilcele tiun vicfinan duŝejon, kie ni renkontiĝis. Fakte, ĝuste tiu ĉelo estis tute aparta, pli ampleksa kaj ĝisplafone masonita. Nek fendeto, nek trueto por gvati ! Mi lavis min en la vasta ŝprucigejo, kvazaŭ en fontano de la Versajla kastelparko, cerbumante pri la signifo de lia aludo. Nur dubema ŝerco venis miakapen, « al ŝprucigejo / alŝpruci gejon ». La vortludo ridetigis min interne. 
            Nu, finfine mi pridemandis lin iun vesperon.
- Ne diru, ke vi ne komprenis la kialon de tiu tratubara ĉefverko ? Ĉu ?
            Mi rigardis lin, kuspante la malsupran lipon.
- Ĉu vere ?
- Be… jeŝ !
- Ni iru tuj ! Ek !

                       
Kie ŝprucado fikefikis…
                         
            Feliĉe, danke al malfrua horo, la tualetejo estis senhoma. Ni eniris la finan ĉelon kaj kune senvestiĝis.
- Ĉu vi pretas, demandis Kevino ?
            Post puŝkrana premado, akvo ŝprucis de ĉie, suben de duŝilo, komprenble, sed ankaŭ de la tubaro, oblikve supren. Post momenta atendo, cele al taŭga varmeco, Kevino pelis min subduŝen. Akvo fluis sur mian kapon. Mi fermis la okulojn. Tiam, per vigla manpremo li klinigis min iomete antaŭen kaj puŝis min retropaŝe flanken al la tubara ŝprucado. Agrabla sputado sorgrimpis min interfemure, kaj fine trafis moltuŝe kaj ankaŭ pintvipe miajn anuson kaj skroton. Surprizite, mi jelpis samkiel hundido. Volupto invadis mian korpon. Fakte, la diversaj ŝpructuŝoj estis malsamaj. Centra flupremo, tenera sed firma, frapetis mian anuson samkiel rondece milda ramo. Ĉie ĉirkaŭe, kromsputoj vipe tiklis, karese piketis, delikate tuŝetis mian pugon, mian perineon kaj miajn kojonojn.  Pro plezuro, mia pendanta pisilo ekŝvelis kaj longiĝis, tiel ke petola ŝpruceto trafis mian balanrefaldon. Ĝuo kulminis. Koksumante, mi direktis la pafadon supren suben de mia glano al la pugo kaj retroire. Je ĉiu subglana tuŝo mi atingis dancante limon apenaŭ elteneblan, kaj sukcesis ne transiri ĝin.
- Lasu min la lokon, petis Kevino.
            Paŝinte flanken, mi konstatis, ke mia kaco erektiĝis laŭ kurbo inversa al la kutima. Mia kackapo, ruĝa, rigardis banane teren anstataŭ kobre umbiliken. Kaj, kvazaŭ juke, mi sentis nur iun bezonon : reloki mian postaĵon kontraŭ la ŝprucaĵo.
            Mi puŝis Kevinon per ĝentila koksopremo. Kio taŭgas por unu, tio ja sufiĉeblos por du, ĉu ne ? Voluptocele ni kune vermumis, svingante tviste nian pugon, prokrastante kiel eble plej longtempe la paroksiman elĵetadon.



Kie venas tempo por provi mem…     

            Ĉu ion similan vi jam spertis ? Ne ?
            Ekde la paĝo 211, ĉapitro 23 de la leginda “Manlibro pri masturbado”, ĉiuj trejnekzercoj rilatas al akvo-ludoj. La aŭtoro, kompreneble, konsilas al la legantoj praktikadojn, precipe perdumanajn, tial ke eblas sin demandi, ĉu la elektita vorto « manlibro » vere taŭgas. Krome, vi trovos ene krokizon detaloplenan por bori en tubaro ie ajn, lerte kaj profitdone, uzindan porpugan ŝprucigilon. Ŝajne, iu jam sekvis la indikojn.      

            Nu, ekde kiam mi estis revene ĉe mia patrino, mi ŝoviĝis subduŝen. Mi konsilas al vi, provu ! La rezulto certe dependos de la akvopremo kaj ankaŭ de via duŝilo. Probable ĝi ne tiel trafe kaj tuje perfektos, kiel en la tubaro de la kampadeja tualetejo. Tamen vi ne bedaŭros…  Kredu min !        

12.11.13

Kontraŭŝtelilo en kalsoneto.


- Pli proksime al la heĝo… Jes… Turnu ĝin ! Ne, aliflanken !...
          Niko paŝis al mi, iom kaŭboje pro la longa biciklado. Memcerte, li prenis de miaj manoj la enan parton de la tendo. Ĝin li glitigis surherbe.
- Tien ĉi, li diris. La enirejo heĝflanke kaj la kapo pli altaj ol la piedoj.
          Lia mieno aspektis multe tro serioza. Subite, li faligis sin sur la tendan ŝtofon, brakojn en kruco kaj ridon ĉe dentoj.
         
          Ĉu vi memoras Nikolaon ? Ne ? Do, vi relegu la ĉapitron « la ŝlosilringo ».
          Ĉu farite ? Nu, mi rakontos al vi, kio okazis la sekvantan someron post nia reamikiĝo.

          Deksepjaraj ni estis tiam. Kovis Niko projekton por la venonta somera feriado : kune foriri bicikle por tutsemajna tendumado. Mia patrino konsentis. Por ni ambaŭ, tio odoris ja aventure : kampado, kaj kuna libereco. Ĉu vi imagas ?
          La gepatroj de Niko tamen postulis, ke ni restadu ĉe iuj familianoj, farmbistoj en suda Bretonio, ne malproksime de maro kaj plaĝoj. Eblos tie tendumi sur kampo sekure kaj senpage, kaj aĉeti laŭdire bonan lakton kaj fromaĝon de la farmo.
          Fine alvenis, post du semajnoj da atendado kruele longaj, la feliĉa mateno de nia foriro. La suno ŝajne maltrafis la rendevuon, sed tio ne tro malplaĉis al ni, ĉar pli ol okdek kilometroj da biciklado atendis nin…

***  ***  ***  ***  ***  ***
         
          Nu… Ni ĵus alvenis, lacegaj kaj ebriaj pro senlima libereco, pro somera venteto kaj la tede longa rubando de la vojo. Krome, ankaŭ fieraj pro nia sukceso.
          La farmbieno estis malgranda kaj ege malnova, sed la gefarmistoj estis afablaj. Ili sendis nin iom malproksimen, sur kampon apud malnova garbejo furaĝoplena.
- Se pluvos, vi havos almenaŭ ŝirmejon, ili diris. Sed vi nepre ne fumu ene !
          Nek Niko, nek mi fumis. Krome, ni tute ne intencis loĝi en garbejo, ĉar tendumi ege antaŭgojigis nin !
          Inter rubusaj heĝoj, kies beroj apenaŭ ruĝiĝis, la mallarĝa herbejo deklivis ĝis arbareto, kie staris la kadukiĝanta fojnejo. Dekstraflanke, la kampara vojeto daŭre laŭiris malsupren por vanui en veproj, dum rojo alflanke lirlis inter avelarbustoj kaj sambukoj. Lekantoj kaj ranunkoloj alte levis siajn kapoj inter sovaĝaj gramineroj. Ŝajne nek bovoj nek ŝafoj de lontempe paŝtiĝis tie.
          Al ni la loko tuj plaĉis. Mi proponis munti nian tendon sub la ombro de unu el la pomarboj starantaj meze de la kampo.
- Be… ne, respondis Niko ridetante.
- Ne ?...
- Ĉu vi neniam priaŭdis la danĝeron de fulmotondro sub arboj, li miris ?   
          Mi agnosku, ke Nikolao estis pli sperta tendumanto ol mi. Tial mi lasis lin elektis la plej taŭgan lokon.
- Kuŝiĝu apud mi, li petis. Ni kontrolu, ĉu la grundo estas sufiĉe glata kaj horizontala…
          La teksaĵo de la ena tendo estis silkece milda. Resti honrizontale estis agrable ripoziga por niaj lacegaj dorsoj kaj pugoj.
- Nu… Escepte se vi preferas, ke mi ruliĝu sur vin dumnokte. Aŭ eĉ antaŭe.
          Niko turniĝis, kaj premis sian tutan korpon kontraŭ mian. Lia petola vizaĝo pendis tute proksime al mia nazo. Mi sentis ĉe mia femuro ion malmolan, kiu pensigis al mi, ke al Niko restis ankoraŭ iom da vigleco. Ion, kiu krome aŭguris mojosan postvesperan subtendiĝon.     

***  ***  ***  ***  ***

          Ekde la unua matenmanĝo ni ricevis vizitanton. Ĉu la farmista kuzo ? Tute ne ! Nek lia edzino…
          Bruno estis lia nomo. Trafe nomita estis tiu knabego, ĉar ja bruna li estis, harare same kiel haŭte. Kun lentugoj surnaze.    
          Li alvenis mopedveture, vestita de nigra mallonga ŝorto malnovmoda, kaj de ruĝa T-ĉemizo. Kvankam ni kredis lin pli juna ol ni, tamen li jam aĝis dek naŭ. Fakte, ĉion pri li ni baldaŭ sciis, ĉar tuj li montris sin ege babilema. Li perdis siajn gepatrojn bebaĝe en trafikakcidento, kaj de tiam loĝis ĉe sia avino. Li laboris kiel kultivista tagulo, kaj ne ŝatis lernejon.
          Pri nia alveno li eksciis dekomence, dank’al la farmista kuzo, kiu kelkfoje dungas lin. Ege scivolema, li deziris koni ĉion pri ni. Sed ludaĉe, ni preferis moŝtadi en rolo de sekretemaj urbanoj, rilate tian kamparan krudulon iom naivan. Tio des pli spronis lian sciavidon, kaj eĉ eble vekis dubojn koncerne nin. Ekzemple, ekvidante antaŭ nia tendo libron de Niko, li demandis :
- Kies ?
- De ambaŭ, mensogis Niko.
- Mi malŝatas legadon, li arogis. Taŭgas nur por inoj… Aŭ por gejaĉoj !
          Ĉiaokaze, jam vespere li revenis. Kun bieroj. Tutan pakon. Mi provis paroligi lin pri knabinoj. Niko ridetis kaŝe. Sed Bruno ĉiufoje kaj lerte evitis la temon, devojirante senescepte al fiŝkaptado, ĉasado, bredado kaj… al ni. De kiam ni amikiĝis ? Kial ni amikiĝis ? Kion kutime ni kunfaradas, kaj kion ni kunfaris ĝuste hodiaŭ ? Kaj kiel ?…
          Niaj tro svagaj respondoj tute ne kontentigis lin. Tial, fine, iom koleriĝanta kontraŭ ni, li foriris kun ŝajna bedaŭro.
- Kunfiku bone, li ĵetis ! 

***  ***  ***  ***  ***
         
          Lian konsilon ni plenumis. Senretene.
          Mi agnosku, ke Niko kaj mi plene akordiĝis, amike kaj sekse. Tamen nur tiele. Neniel ni enamiĝis unu la alian, kaj tio garantiis la firmecon de nia rilato. Mi ŝatis lian haŭton, lian bugrindan pugon. Li ŝategis miajn karesojn kaj mian rajdindan poreon. Jen, ĉio en ordo ! Kaj se necese, ni ambaŭ havis ion por ŝtopi la faŭkon de klaĉemuloj. Ili venu. Unuope aŭ multope… Se indas ili, kompreneble…
          Bruno revenis, neatendite je kikerike frua mateno. Senaverte kaj senĝene, li malzipis la tendon kaj eniris, blekante :
- Ek gliridoj ! Vekiĝu ! Elsakiĝu, alttajdas !
          Agrabla malsatveka odoro de ĵusbakitaj bulkoj trafis niajn naztruojn, dum ni ŝovis nian taŭzitan kapon el niaj dormosakoj. Plurale la dormosakoj, jes ja, po unu por ĉiu.
- Jen kafo ! aldonis Bruno, montrante termoson. Ellitiĝu tuj !
          Niko eksidis, montrante sian nudan bruston. Sed nenion pli. Nu… mi sufiĉe konas lin por scii, ke tutprobable, li havis la saman problemon kiel mian : surventran rigidecon vekiĝotempan.
- Ĉu senpiĵame vi dormas ? miris Bruno.
          Ŝajne por li, tio estis ververa nekredeblaĵo…
- Jam sufiĉe varmas en dormosako, respondis mi en oscedo, streĉante samtempe mian tutan korpon.     
          Klinante sin antaŭen, Niko provis atingi plej diskrete sian kalsonon, kiu kuŝis niapiede, en la fatraso de niaj vestaĵoj, ĉe la enirejo de la tendo. Tie, kie kaŭris ankaŭ Bruno. Tiam, ĉu pro la ekvido de niaj subvestaĵoj, ĉu pro nia sinteno, precipe tiu de Niko, kiu tenis firme sian dormosakon ĉebruste dum li kliniĝis, ŝajnas ke Bruno ekkomprenis la situacion. Li saltis subite sur Nikon kaj tuj ektiklis lin.
- Ek ! Elsakiĝu, elsakiĝu tujtuje !
          Kvankam malalta, la bubego montriĝis vigle forta. Tial Niko ja malfacile baraktis kontraŭ armeo da fingroj avidaj, kiuj knedis, premis, tiris kaj subŝoviĝis malice. Liaj fortoj baldaŭ elĉerpiĝis. Li ne plu kapablis alfronti samtempe la manon tiklantan, kaj la alian, tirantan la kovraĵon, kiu preskaŭ jam nudigis sian ventron. Li provis la strategion enfermiĝi en sia dormosako, kaptante enen kaj firme la tenilon de la zipa movpeco. Sed Bruno tiradis, tiregis. Videble, la fortreso ne rezistos longtempe. Decidante eniri la batalon mi enkalsoniĝis, kaj elsaltis por helpi mian kamaradon.
          Tuj kiam mi ekpalpis Brunon subripe, kiel buĉonta porkido li blekadis. Vermumante, li turnis sin defende fronte al mi. Niko profitis la okazon por eliri, kaj kaptis liajn brakojn de malantaŭe. Pro sufokiĝo, Bruno perdis baldaŭ sian tutan forton, kaj dum mi ŝovis miajn fingrojn sub lian subĉemizon, nur mole li baraktis kaj ĝemis obtuzajn konfuzaĵojn.
          Niko kapsignis al mi, celante la ŝvelaĵon, kiu substreĉis la nigran ŝorton.
          Sed kiam mi ektrotigis miajn fingrojn al la faŭkantaj krurumoj, kie balkonis ronda kojonujo de helruĝa kalsoneto, Bruno, je sovaĝa muĝo subite liberis sin, kaj saltis ranlerte ekster la tendon.
- Nu ! Matenmanĝen !

***  ***  ***  ***  ***

          Post kafumado ni proponis al Bruno, ke li sekvu nin mopede ĝis la marbordo, kie Niko kaj mi planis surplaĝiĝon kaj banadon. Li respondis, ke ambaŭ li ne ŝatas. Sed iom da bedaŭro transaŭdiĝis de lia voĉo. Fakte, liaj ĉiutagaj taskoj atendis lin en la najbaraj farmoj.
          Rea surseliĝo vekis la doloron de niaj kompatindaj sidvangoj, kiuj apenaŭ havis tempon por ripozi. Sed post kelkaj kilometroj, ĉio ja glatis…Dank’ al Niko, kiu jam feriis tiuregione kun siaj gepatroj, ni malkovris malgrandan strandon en kreketo. Ni sternis nian bantukon piede de rokoza klifa angulo. Tie, ŝirmite de ies ajn okuloj, Niko inicis min al nudismo.
          Kia plezuro senti la kareson de sunradia varmo sur sia pughaŭto, sperti liberan ŝvebadon de siaj kojonoj en mara ondaro, ĝui refreŝigan bloveton tra pubharoj. Dum Niko dormetis kun libro surkape, mi okuladis lian glutean kurbon, belan, eĉ perfektan dezirvekan linion el mielkolora alabastro. Spasme, laŭ takto de marondoj, sango alfluis miakacen. Kreskis mia asparago kaj kurbiĝis umbiliken. Volupto alttajdis en mia menso.
- Jen masto sur la plaĝo, mi flustris en la orelon de Niko.
          Duondorme, li turnis sian mustelan nazon al mi.
- Masto ? Ĉu ?...
          Per petola okulsigno, mi direktis senparole lian rigardon al mia laborpreta levbumo. La frandemulo vigliĝis tuj kaj lekis siajn lipojn, rampis senprokraste, kaj gluteme enbuŝigis sian suĉindaĵon.
          Mi lasis min fali surdorsen kaj disentendis la krurojn. Jeŝ, jeŝ, Niko estas ja lerta midzanto ! Per lipoj kaj langopinto, li kapablas lifti vin paradizen. Salivo fluis sur miajn ĉurovojn. Brave, delikate, sed tamen diligente, ludante sakŝalmon samspertule kiel virtuoza kiltportanto, li pafigis min finale varman plenbuŝon da maskla kremo. Dum li viŝis siajn lipojn, malantaŭ li mi ekvidis silueton inter la rokegoj. Viro gvatis nin, mezaĝulo ŝajne kontentigita, kiu signis ke ni trankviliĝu. Kompreninte ke nia porna spektaklo finiĝis, li salutis nin danke kaj malaperis for.
          Ni multe ridadis !...     

***  ***  ***  ***  ***

          Vespere, Bruno ne venis. Tio ja mirigis nin ! Tial, kun certeco ni atendis lin la morgaŭan matenon. Kun kalsono surpuge. Batalopretaj. Sed vane !... nur la taglumo vekis nin.
          Pro vetero nuba, anstataŭ plaĝumi ni decidis bicikladi laŭlonge de la marbordo, tra fiŝkaptistaj havenetoj kaj megalitkampoj. Ĉu vi jam vidis megalitkampojn ? Nu, la vido de tiom da starantaj ŝtonegoj, kvazaŭ falusoj vicigitaj de pratempoj, ŝajne stimulis mian fantasmemon. Tial, kiam iom poste, meze de sovaĝa pinarabaro sekvante Nikon en la senluma koridoro mallarĝa de dolmeno mi ŝovis fingron, por ne perdi lin, trans la elastaĵo de lia ŝortzono, tiam mi sentis nereteneblan deziregon esplori pli, kaj palpadi aliflanken. Niko turnis sin al mi, dum komuniiĝe mi surgenuiĝis por engluti religie lian kukumon. Ĝissuke.
          La spektaklon tamen neniu ĉifoje ĉeestis. Krom eble la animoj voluptavidaj de la iamaj prahistoriaj konstruintoj, aŭ tiuj de la ge- kaj gej-amantoj, kiuj viciĝis tra jarmiloj en tiu (kac)inga galerio.
          Reveninte « hejmen », sur nia kampadejo, ni preparis vespermanĝaĵon. Sed videble, ni ambaŭ iel ĉagreniĝis.
- Ĉu li malamikiĝis, laŭ vi?
- Laŭ mi ? Li probable ne scias kiun cerbon obei, respondis Nikolaon magistrotone.
- Ĉu dekstran, ĉu maldekstran ?
Li ridegis, fiera pro sia ŝerco.
- Ĉiu viro havas du cerbojn : unu en kapo, unu en kalsono !…

***  ***  ***  ***  ***

          Bruno probable ne intencis reveni, sed tute hazarde ni retrovis lin. Li riparis kampan palisaron vojflanke. Kiam ni alvenis proksime, li ŝajnigis indiferantecon, kvazaŭ li neniel konis nin.  
- Nu, gojo mia, ĉu vi paŭtas ?
- Ne, ne… Nur multe tro da laboro, li balbutis.
- Do… Ĉu tamen vi venos ĉi vespere ? Ni aĉetos friskajn bierojn el la vilaĝa ĉiovendejo.
- Ĉu ?
          Larĝa rideto radiis sur lia vizaĝo. Denove.   
- Ne rifuzeblas bona biero kun amikoj, li konkludis.     

          Li alvenis sufiĉe frue, kiam ni apenaŭ finmanĝis. Ni partigis kun li la deserton : kremaĵon kaj biskvitojn.
          Ankoraŭfoje, li montriĝis ege scivolema pri ni. Ekzemple, ege interesis lin, kion ni faris dum la lastaj du tagoj.
- Ĉu vi ne preferus scii, kion ni faris dum la du lastaj noktoj ? Kiu bugris la alian ? Ne ?...
          Bruno ruĝiĝis. Rigardante sian ŝuojn li murmuris :
- Via pugo vias…
          Niko daŭrigis laŭ la sama petola tono :
- Fakte ni iris plaĝen. Sed ne iun ajn plaĝon. Ni iris al la nudista plaĝo.
- Ba ! Mi ne kredas vin ! li rikanis…
- Nu, ĉu vi ne scias, ke tia plaĝo ekzistas ne malproksime ?
- Jes ja, mi aŭdis pri ĝi. Sed mi ne kredas, ke tien vi iris.
- Vi ne kredas ? Bone ! Ĵero, montru vian pugon. Vi vidos, amiketo mia, ke la sunradioj kolorigis lian blankan postaĵeton de kuniklo.
          Fakte li pravis. Tutposttagmeza sunumado lasis ja spurojn sur miaj sidvangoj.
          La zonon de mia kalsono mi sobtiris antaŭ la nazo de Bruno.  
- Tuŝado pagendas, mi ŝercis.
- Jen pugo, kiu emociegis Holivudon, emfazis Nikolao, dum dancpaŝe li malkaŝis grandan parton de lia luna rideto kuprokolora.   
- Mi ne kredas, ripetadis li…
- Vi ne kredas ? Laŭ vi, kie bruniĝis nia pughaŭto ? Ĉu en cidrokeloj ? 
- Kial ne kompari kun vian ? mi proponis malicete.
          Mi faligis lin surdorsen, sed tuj defendoprete li buliĝis, same kiel erinaco.
- Vi kviraĉoj ! li sputis.
          Per perfidaj tikladoj, ni fine sukcesis fortiri sian subĉemizon. Kaj tio multe ridegis nin, ĉar lia subvesta haŭto montriĝis preskaŭ tia blanka, kia lia T-ĉemizo. Fakte, brustnuda, ŝajnis ke li ankoraŭ surhavis sian T-ĉemizon, pro diferenco de haŭtkoloro ĉe kolo kaj brakoj.
- Jen sunbrunigo perfekte agrikultura, mokis Niko.
          Sed la sarkasmo ridigis eĉ Brunon, tro kontenta, ke ni ne plu alsturmis liajn restantajn vestaĵojn kaj ties enhavon.
          Nian (duon)-mensogon pri naturista plaĝo li finfine ekkredis. Sciavide kaj envie, la tutan vesperon li pridemandis nin, dum ni improvizis fantaziajn respondojn, kiuj nutris kontentige lian fantasmon.
- Akompanu nin morgaŭ, vi ja vidos, mi proponis, eĉ forgesante, ke fakte fabelumis ni.  
- Jes, venu kun ni, insistis Niko. Sed vi jam konu la paspermisilon : for la kaĝo de via birdeto !       
  
***  ***  ***  ***  ***

          Fakte, li venis… Ĉu vi miras ?
          Li venis matene kiam ni ankoraŭ matenmanĝis.
- Nu… Ĉu vi pretas ellasi vian birdon subsune ?
          Bruno ridetis, sed malvole.
- Mi devas labori, li diris. Tasko ne atendas !
- Ĉu neniam vi ripozas ?
- Jes ja, sed ĵaŭde, neniam.
- Tamen postmorgaŭ ni estos for, gojo mia. Ni rehejmeniru…
- Ĉu jam ? Do feliĉe, ke mi venis por inviti vin por kunmanĝi rostaĵojn ĉi-vespere. Konsentite ?
          Niko rigardis nin demande.
- Konsentite, mi diris. Bierojn ni kunportos.  

          Kvankam ni revenis frue de nia plaĝumado, Bruno jam atendis nin, tajlore sidanta antaŭ nia tendo. Kaj kiel ĉiufoje, liaj femuroj dise malfermitaj lasis preterpasi ĉekrurume rondaĵon enkalsonan. Verdan kalsonon.
- Ĉu ni iru, li proponis, kvazaŭ ordone ?        
- Kien ?
- Vi nur sekvu, li respondis.
          Lin ni sekvis, aŭ pli ĝuste, tenante ambaŭflanke la glacikofron ligitan sur la pakaĵportilo de lia mopedo, ni sagis bicikle sur serpumantaj vojetoj. Sesrada transportilo kun trikapa frenezularo ! Post kilometroj da ralio tra pinarbaroj, ni alvenis ĉe riverbordo, apud kadukaj konstruaĵoj.
          Bruno vizitigis nin :
- Antaŭ du jaroj estis kajakklubo tie ĉi. Homoj svarmis tiam, sed nun, neniu plu venas.
- Tamen, mi diris, ĉu la rivero estas sufiĉe granda por kajaki ?
- Tio ne estas vera rivero, korektis Bruno, ĉar ĝi ne havas fonton.
- Vi rakontas stultaĵojn. Ĝian fluon oni ja vidas !
- Jes ja ! Sed temas pri la mara alfluo.
          Ni malsupreniris sur larĝa betona deklivo. Sabla strandeto laŭis la akvon maldekstre. La tutan aliflankan bordon kaŝis alta kanaro. Ni demetis la ŝuojn por enpaŝi la varmetan fluon.
- Ĉu vere estas sala akvo, mi miris ?
- Duone sala, jeŝ. Longa marbrako tia, kvazaŭ rivero, oni nomiĝas rio ĉi tie.
- Se mi bone komprenis, de tie la kajakantoj remis al la maro, ĉu ne ?
- Trafe ! Pli precize, en la golfon.
- Nu, kial la klubo fermiĝis ?
- Tion, mi ne scias. Pro problemo de normoj, verŝajne.
          Birdoblekoj aŭdiĝis el la flustranta kanaro. La kvieteco de la loko ravis nin.
- Bone, diris Bruno, ĉu ni preparos la manĝon ?
          Ni prenis de la mopedo la glacikofron, portis ĝin apud rostilon el brikoj starantan borde de la strando. Bruno eligis el liaj pendsakoj lignokarbon kaj… bierojn.
- Ankaŭ ni portis bierojn, diris Niko, tirante botelpakon el pendsako de mia biciklo !
- Nu, bone ! Hodiaŭ estas feeeeeesto ! kriegis Bruno, saltante kiel rabia kanguruo.
- Kion vi volas festi, demandis mi ?
- Ĉu ni bezonu kialon, amikoj ? Ni festu ĉar ni festu ! Tutsimple ! Kaj unue, ni tintingu la botelojn kaj drinku !
          Bruno ŝiris la pakon kaj tiris tri botelojn, kiujn li disdonis. Sed kiam ni senkapsuligis ilin, ŝaŭmo ŝprucis sur nin ĉiuflanken. Ni jelpis, ni ridegis, ni provis enbuŝigi la nereteneblan fluon, sed ve ! Plene malsekaj ni estis…
- Fek ! Stultuloj ni estas ! Tro skuitaj estas la bieroj, ridis Niko.
- Same kiel niaj pugoj !
- Sed viaj pugoj ne surŝprucigas ŝercis Bruno…
- Putin’ ! Povas okazi, mi replikis !
          Ĉiaokaze, ĉu pro varmo, ĉu pro stinkaj vestoj, fortrinkinte po du botelojn, ni retroviĝis en nura kalsono. Tiel ni konstatis, ke la verda kalsoneto de Bruno fakte havis blankan zonon.
-  Iru akven dum mi purigas la kradon kaj preparas la fajron, li proponis.
- Sekaj estas niaj kalsonoj, respondis Niko, ilin ni ne malsekiĝu !
- Ba ! Laŭdire vi estas nudistoj, ĉu ne ? Vi iru ! Neniu venos ĉiflanken je tiu ĉi horo !  
- Nu, jeŝ ! Sed… ni atendos vin, sin defendis Niko.
          Fakte, ni ne volis lasi lin prepari sen nia helpo…
          Pro alumetoj biere baptitaj, nur malfacile ni ekbruligis la sekajn branĉetojn sub la karbo. Sed fine, la bona odoro de rostanta viando gajekscitis niajn nazojn kaj vekis nian apetiton.
          Post du aŭ tri pliaj bieroj, nu… pretis kolbasoj kaj budenoj. Ili pretis enŝoviĝi inter niaj lipoj. Kaj vi jam antaŭvidas la komentojn, ĉu ne ? La budeno precipe, dank’al sia nigra brila haŭto, enkapigis en nia menso la faman temon de nigrulaj kacegoj. Kaj Niko, kiu neniam perdas okazon por spici la aferon, rakontis, ke la nigruloj laŭdire renkontitaj sur la naturista plaĝo, havis pendaĵojn almenaŭ duoble pli longajn, ol la blankulajn. Do… ne nura legendo ! Tion mi devis atesti plej serioze kiel eble.  
          Kiam postfestene plenis niaj ventroj, Bruno denove ekpikis nin. Fakte, li daŭre mokis pro la fakto, ke ni ne baniĝis pugnude en la mara brako.
- Bordel’ ! Mensoguloj ! Ja nuraj fanfaronuloj vi estas, li rikanis. Sur naturista plaĝo vi eble neniam estis ! Pri tio, nun mi dubas...
          Ve, tro daŭris la sarkasmoj… Kaj tro ĉiam estas tro, ĉu ne ? Tial Niko iam ekpaŭtis. Li diris nenion sed direktis sin al niaj bicikloj. Li revenis post momento, tenante en manoj malfermitan biciklan kontraŭŝtelilon el kablo. Bruno ne vidis lin reveni. Li sidis flanke de la betona deklivo, ridante, iom ebria, kun biero enmane. Kiam Niko staris ĉe lia dorso, li signis al mi, fingron surbuŝe, kaj gestis ke mi alproksimiĝu kaj kaptu Brunon. Mi ne komprenis, kion li planis, sed tamen, obeeme mi alpaŝis lin. Tiu ĉi levis la kapon kaj demandis min per idiota rigardo. Kiam li levis fine la manon por reenbuŝigi sian bieron, tiam mi kaptis liajn brakojn kaj premis. La bierbotelo falis el lia mano. Instinkte li levis sian postaĵon por repreni ĝin, sed tempon li ne havis, ĉar subite, de malantaŭe, Niko tiris la elastaĵon de lia kalsoneta zono kaj enirigis trae ekstremaĵon de la kabla kontraŭŝtelilo. Pro surprizo Bruno refalis surpuge, provis barakti kaj liberigi siajn brakojn, jelpante :
- Fek’ ! Vi bugruloj !...
            Dume, levante feran rigon pendantan ĉe flanko de la betona deklivo, ĝuste sub la sidloko de Bruno, Niko pasigis enen la alian ekstremaĵon de la kontraŭŝtelilo kaj hop ! …fermis ĝin.
- Gruntu nun tiom laŭte, kiom vi volas, li mokis ! Koncerne nin, ni feste drinkos je via sano, ĉu ne, Ĵero ?   
          Fakte, Bruno ja gruntadis. Kvankam iomete « laca », li rapide konsciis, ke, de nun, se stariĝi ankoraŭ eblis, tio estis nur lasante la kalsoneton sur la genuoj, je la alteco de la ringo. Tial, plu sidante, li cerbumis, provante solvi la nesolveblan problemon !
-  Vin konsolu, mi diris ! Vi estas bonŝanculo : neeblas ŝteli nun vian belan kalsoneton !...
          Ni sidis sursablen, fronte al la kompatinda mokata mokinto.
- Ĉu plaĉus al vi iom naĝadi, demandis Niko ?
- Kial ne ? Des pli, ke ni konas iun, kiu prizorgos ĝentile niajn pugvestojn, mi substrekis.
          Post lerta elkalsoniĝo, ni ambaŭ kovris la kapon de Bruno per niaj ŝtofaj demetitaĵoj.  
          Aĥ ! Dia putin’ ! Mi certigas al vi, naĝado kaclibere en duona mallumo, sub ruĝa ĉielo  sunsubira, en la kvietaj akvoj de tiu stranga marbrako, tio estis ja ege fantazia. Des pli ke bieroj kaj nia ĵusa ŝerco tenis nin en gajega humoro…
          Kiam ni revenis (pri tio ni eĉ ne pensis), Bruno jam vestis sin. Fakte, li profitis de nia foriro kaj de noktiĝo por sin liberiĝi. Sed tamen, li devis lasi sian kalsoneton ŝlosita al la ringo. Nu, la vido de tiu verda kalsoneto katenita same kiel boato al tiu ringo ege ridigis nin, kaj senrankore, ridigis ankaŭ sian posedanton. Mi ja proponis lasi ĝin surloke, kiel memoraĵon de niaj petolaĵoj, sed al Bruno la ideo ne plaĉis. Krome, Niko ne konsentis forlasi sian biciklan kontraŭŝtelilon. Do, post ceremonia liberigo, Bruno ŝovis ĝin sur sian kapon, kiel trofean kaskon, kaj ni veturis tendumejen, bojigante ĉiujn hundojn tra la kampara nokto.               
 
***  ***  ***  ***  ***

          Bedaŭrinde, ne daŭras bona tempo !... Tial alvenis la lasta vespero. Morgaŭ ni estos for, kaj ni ankoraŭ ne sciis, ĉu geumas nia kamparuleto, aŭ ĉu li preferus gejumi.
          Nur post vespermanĝo li aperis. Kun bieroj… Por ne morozigi pli nian lastan kuneston, ni alpaŝis la plej gajajn temojn, interalie paroligi Brunon pri liaj flirtaj-fikaj rilatoj kun la tieaj knabinoj. Nu… fanfaronadoj kaj konfuzaĵoj instigis nin hoktiri plu la fiŝon, sed tiu ĉi drivis ja lerte, kaj ni parolis finfine pri… feriadoj.   
          La temo montriĝis tamen fruktodona. Fakte, Bruno neniam vojaĝis, kaj kompreneble, ankaŭ neniam tendumis. Tial, sincere bonkoraj, ni ĝentile, eĉ amikeme, invitis lin kundormi tiun lastan nokton en nia tendo.  Li hezitis…
- Mi ne havas dormosakon.
- Ne gravas. Eblas malzipi kaj malfaldi niajn. Unu sube kaj unu supre ja sufiĉos por ni tri. Des pli ke ne malvarmas !
- Be… Mi ne havas piĵamon.
- Vi fajfu pri piĵamo, bordel’ !
          Iom poste :
- Fek ! Mia avino certe maltrankviliĝos…
          Finfine li foriris, promesante tuj reveni. Tion ni tute ne kredis, kaj ni bedaŭris jam lian foriron. Malprave. Ĉar li ja revenis. Kun piĵamo.
          Kiam venis la tempo de enlitiĝo, Niko kaj mi aranĝis la dormosakojn, senvestiĝis krom de kalsono, kaj kuŝiĝante, lasis inter ni spacon por nia gasto. Tiu ĉi dume alivestis sin ekstere, antaŭ ol eniri en striita nokta kostumo, pri kiu, pro nura bonkoreco, mi preferas ne klaĉi.

***  ***  ***  ***  ***

          Nu, sciavidaj vi estas nun pri la cetero, ĉu ne ?
          Fakte, solene ni ĵuris prisilenti la okazintaĵojn. Amikon ni ne emas perfidi.
          Tamen, alproksimiĝu ! Pli proksimen ! Ankoraŭ pli ! Sekreton, vi ja scias, oni diras nur mallaŭte, kaj pounue… 
          Do, aŭskultu : Ĝis malfrue nia triopo ripozis. Jam dealte ludis la sunradioj sur la pelmelo de la tenda enirejo. Tie kuŝis kun tri ŝuparoj du kalsonoj, unu striita piĵamo kaj… unu kalsoneto. Flava. Kun blanka zono.