plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

11.8.12

Kvartalaj knaboj : tria parto : enlitigindaj knaboj, sed neenlitigeblaj.



Ja kompreneble, estiel fikema kaj midzama gejo, mia memoro plenplenas je bugrindaj, sed tute ne tuŝeblaj junuloj, kiujn, de lerneja tempo ĝis adoltiĝo malmoligis vane mian pisilon.  Bedaŭrinde vane, jes, sed tamem kelkfoje ankaŭ mane, sed nur miamane ! Ĉu ankaŭ vi tion spertis ?
          Ie ajn mi renkontis kaj plu renkontas tiajn knabĉjojn : sur lernejaj kortoj, en naĝejoj, en urboj, sur plaĝoj kaj eĉ en ĉiovendejegoj, kiam mi helpis panjo en la semajnfina aĉetumado. Bukla hararo, fripona okulparo, frandema buŝo, dezirveka pugeto, tuberŝvela patalonzipo… Ĉien tien mi ŝategus ŝovi fingron, nazon, langon, glanon, …se eblus.
          La sorĉo des pli efikas, kiam la belulo ne nur preterpasas, lasante efemeran spuron, sed vole-nevole aperigas intimajn haŭtpecojn, ion kutime neniel publike videblan. Tiam gravuriĝas enmense kaj neforviŝeble la mirakla iama vidaĵo.  
          Io tia okazis en mia lernejtempo, kiam somere, kune kun pli aĝaj bubegoj de la domega kvartalo, ni biciklis sekrete al nia sovaĝa naĝejo kromnomita « la banano ». Tio estis longa bananforma akvo-kolektujo, kiu troviĝis kelkajn kilometrojn for de la urbo, inter la rivero kaj la aŭtovojo. Apuda rivero plenigis ĝin dum la vintraj altaj akvoj, kaj somere, la najbaraj legomistoj pumpis el ĝi akvon bezonatan por akvumado. Kompreneble, pro danĝero, la tuta loko estis nepermese alirebla, sed la klabuloj nur malofte venis nin forpeli. La tuta sovaĝejo estis reĝolando nia : granda plaĝo el blonda sablo, tuta reto da tradornaj padoj, kiuj serpentumis al kaŝitaj strandetoj.
          Se subkompreniĝas, ke malmultaj knabinoj tien sin riskis, nu, ĉiukaze, venis ili nur duope (komprenu ne ine duope, sed ja gee duope), kaj kredu min, utilis tiam la surŝultraj bantukoj nek por sunumado, nek por postnaĝado, sed ĉefe por tute alispeca okupiĝo. Do, sur nia granda plaĝo, la etoso plejofte montriĝis virece knabaĉa, kaj tio tute ne malplaĉis al la dekkelkjara bubo, kiu tiam mi estis… Ĉar la konversacioj de la « frategoj » (t.e. deksepjaruloj maksimume) preskaŭ senmanke iam-tiam priis inojn, mamojn, pugojn… franzadon kaj midzadon… ĉiĉojn kaj kacojn… Tial, videbliĝis ofte subŝtofa streĉado kalsona, kaj sekve, plej diskrete aliflankeniĝis surventren la konfuzita kompatindulo. Nu, se plu ruĝiĝis ties oreloj, neniel kulpigu la sunradiojn !
          El inter tiuj frategoj, almenaŭ du okulfrapis min. Ambaŭ estis nigruloj. Tial mi ne kapablas percepti klare, ĉu allogis min ili pro ties afableco fremdece nekutima, aŭ pro la ĉokoladeco kaj miriga delikateco de iliaj trajtoj.  Kvankam ankaŭ alia kialo eblas, io fantasma, pri kio nigruloj famas kaj almenaŭ fanfaronemas… Krom malrapidaj sed ĉiam elegantaj gestoj, ambaŭ emis ridegi plengorĝe pro ajna kialo. Kaj ilia komunikiĝema gajeco ridigis ankaŭ nin, sen plia kialo. 
          Mi konas kelkajn, kiuj surgenuiĝus frandeme sub la testikoj de laŭmikelanĝela Davido. Pliajn, kiuj kvazaŭ svenus ĉe la lipoj de Antinoo. Kaj eĉ aliajn, kiu preĝus, pli sage ol saĝe, antaŭ la surpentraĵa brusto de Sankta Sebastiano. Koncerne min, porĉiame, la mirakla vidaĵo plu estos la mil kaj sep scintilantaj akveroj, kiuj fluis ĉe la korpoj de Sedino kaj Mamaduo, kiam ili ambaŭ revenis, ridegante, de sia impeta naĝado. Krome, ĉar plejofte ni ĉiuj ne kunportis banvestojn, iliaj ĉiutagaj kalsonoj, blankaj kaj malsekaj, travidebligis kolore kaj reliefe tion, kion ili kutime vualis.
          Eĉ okazis iam, ke dum ŝercega naĝbatalo, Mamaduo petole senkalsonigis Sedinon. Ja kompreneble, ankaŭ Sedino baldaŭ svingis superkape sian trofeon, t.e. la kalsono de Mamaduo. De la strando, kie ni frenezule kuraĝigis ambaŭ luktantojn, ni spektis plezure artan flugadon de subvestoj, tiel ke fine, unu kalsono sinkperdiĝis. Kies ? Negrave ! De tiam la nura afero fariĝis : kiu el ambaŭ ne sukcesos eskapi kun la pugujo, kaj devos elbanigi sin « en Adama vesto ». La suspenso ne tro daŭris. Unue disŝirata pro sovaĝa atako, la dua ŝtofaĵo fine malaperis funden. Tial ni (sed precipe mi, ja konsentite) ĝuis du Adamojn por sama prezo. Du Adamojn ebonkolorajn, ĝislarme ridegantajn, kiuj profitis tiun okazon por montri al ni, kio estas afrikaj dancoj. Ŝajne temis pri « grenrikolta dancado », ĉar la draŝiloj jam pretis, batadis laŭtakte, hipnotige, neforgeseble…


          Mi agnosku, ĉu simple duopajn, ĉu eĉe multopajn, enlitajn voluptojn mi tute ne prifajfas. Nek enfojnajn, nek enboskajn (nokte staranta funde de publikaj kaj mallumaj parkoj). Vi kredu min, sinjoroj : fikadon mi ŝategas ! Tamen volas mi omaĝi tie ĉi al ĉiuj knabegoj kaj junviroj, kiuj nevole-nekonscie beligis kaj plu beligos, pere de nuraj nudigitaj haŭtopecetoj, nian ĉiutagan povran vivon. Dank’al simpla rigardotuŝeto, senmane, senbuŝe, senkace, tiaj donacetoj stampiĝas en nia memoro, kelkfoje pli daŭre ol plenkorpa oferdono, ol ĝisosta anusfajriga bugrado.   
          Dankon al tiu juna patro, longhara blondulo, kiu kaŭriĝante, ĉi-matene, por surbrakigi sian bebon, montris al mi malavare sian lindan pugfaldon kaj blankajn gluteojn. Dankon al tiu sportisto, kiu forviŝante surfrontan ŝviton pere de sia t-ĉemizo, senvualigis por mi ĝispube sian muskolozan ventron. Specialan dankegon mi ankaŭ ŝuldas al ia germana knabego. Antaŭ multaj jaroj, mi veturis Belgion kun mia patrino por somera enfamilia feriado, kiam ŝi haltis frumatene sur aŭtovoja ripozejo por trinki kafon. Mi plu dormetis sur la malantaŭa seĝo, kiam parkiĝis, tute apude, granda aŭto de germana familio. Patro, patrino kaj filineto eliris, kaj laŭtvoĉe foriris restoracien. Silento denove. Mi komencis reendormiĝi, kiam vekis min knarado de aŭtopordo. Nu, ankaŭ filon ili havis, altan bubegon proksimume deksesjaran, kun duone fermitaj okuloj sub distaŭzita hararo. Streĉante sian tutan korpon, li brue oscedis. Tiam sango ekpulsis subite en miajn tempiojn : lia tro strikta piĵamĉemizo glitis supren, dudek centimetrojn kontraŭ mia nazo, nudigante lian blankan ventron, kaj vidigante, sub helblonda pubhara linio, piĵaman pantalonon ĝislime streĉitan de matena erekto. Eĉ spiri mi ne aŭdacis. Sed la knabo, duone dormanta, ne rimarkis min. Post minutoj de senmoveco, kiuj al mi ŝajnis eterneco (sed tamen malinfera eterneco), la junulo neantaŭvideble ŝovis manon subelasten, liberigis kaj enmanigis sian ilon, kaj fine, post proprancaj ŝprucetoj, pisadis senretene inter ambaŭ veturiloj. Tanĝantaj sunradioj brilis ludeme tra la oreca fluo, dum flirtis same orece kelkaj krispaj kojonharetoj, kuspitaj de frumatena bloveto. Jen bona aŭguro por ĵus komencantaj somerferioj, ĉu ne ?