plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

19.3.12

Surdorse de l’besto…



Finfine, mi elektis Sedrikon estiel harzorganton. Ni antaŭaranĝis, ke po posttagmezo ĉiumonate, ni rendevuos en lia loĝejeto. Unue, mi proponis al li pagon, des pli ke li estas tre lerta frizisto. Sed tuj kaj firme li rifuzis, aldonante en rideto, ke li ja preferas esti pagata « surdorse de l’ besto »…
Nu… mi komprenis dekomence, ke la besto estos mi, kaj ke per rajdado sur dorso mia, li papigos al mi sian laboron. Ja konsentite ! Ambaŭmaniere li kontentigos min. Kvamkam estiel bugrito mi ankoraŭ ne estis spertulo, mi povis senti ĝisoste, ke estiel bugranto almenaŭ li ja spertis.

Alveninte en lia hejmo, la sekvantan monaton, ĉiu el ni ambaŭ ludis strangan rolon. Li, same kiel mi, afektis tutan forgeson de ĉio okazinta la pasintan fojon. Tamen mi senvestigis min, sed ne ĉiujn miajn vestojn mi formetis, konservante surpuge la kalsonon. Sedriko formetis nur sian ĉemizon, kaj konservis sian pantaloneton. Tiel komike, ni komencis nian aferon super la lavŝtono, babilante pri io ajn kaj la vetero dum la ŝampuado. Sed iom post iom, li emis froti ne nur mian hararon, kaj kuraĝige, mi sekvigis bonvene al mia  pugo la premmovojn de lia kokso. Fine, post envolvado de mia kapo per granda tualettuko, li lasis min surloke, tute blinda. Nu, mi eksekigis mian hararon ambaŭmane... ĝis kiam mi eksentis trian manon, kiu enŝteliĝis de malantaŭe en mian kalsonon, glitis suben laŭ la pugfaldo, survoje tiklis anusen, por fine kapti miajn ĉurovojn en freneziga kareso.
            Sob kaj for la kalsono…
            Dis la gamboj…
            Jam de minutoj li paŝtumis en mia ĝardeneto, kiam aŭdiĝis frapado ĉe la enirpordo. Sedriko restariĝis, kaj tra la ĉirkaŭkapa tualettuko, li flustris ĉe mia orelo :
-       Atendu momenton…
… aldonante promesplenan mordetkison sur mia ŝultro.

Mi atendis… Tra la dika teksaĵo mi aŭdis virajn voĉojn el la malproksima salono, kaj, iom poste, silenton. Ĉu vere silenton ? Ŝajne aŭdis mi flustradojn, paŝsusuradojn, pordknaretojn… Eĉ havis mi la strangan impreson, ke… iu gvatis min. Tiam mi konsciis, ke mi staris pugnude, kun la kojonoj prolange malsekaj kaj la kaco glorplene pendanta. Dum sekundoj mi ne sciis kion fari. La ideo, ke Sedriko povus kaŝe enkonduki iun, por ke tiu ĝuu la spektaklon de mia nudeco, flagris en mia kapo kiel nekredebla kaj samtempe kredebla, terura kaj samtempe baŭmiga ebleco. Ju pli mi provis aŭskulti, des pli la sango alfluis batbrue al miaj tempioj. Milda trabloveto pasis inter miaj gamboj, karesante miajn kojonharojn… Subite mi provis formeti de mia kapo la volvitan tualettukon. Sed tiom mallerte, tiom malfacile, ke kiam ĝi falis fine sur mian kokson, mi aŭdis tiam nur la bruan fermadon de la enirpordo, kaj la surplankan paŝadon de Sedriko, kiu revenis. 

Ĉiufoje, kvazaŭ rite, samis nia rendevuo. Post kuntrinkado, mi unue nudigis min por la subkrana ŝampuado. Plejofte, je tiu etapo, pro la korpaj tuŝoj neeviteblaj, okazis tikladojn, ridegojn, kacmalmoliĝon kaj sekve… fikadon.
Koncerne la hararan tondadon kaj aranĝon mem, Sedriko sidigis min ĉiam meze de la dormoĉambro, sur alta trinkeja sidilo. Tiumaniere li povis rondiri ĉirkaŭ mi, kaj krome je taŭga alteco. Aldonindas ke mi restis tute nuda dum la hararanĝo, ĉar fakte, li prizorgis ne nur mian kapan hararon, sed ankaŭ mian kacan, tio estas linda aranĝo de miaj pubharoj kaj laŭmoda razado de miaj kojonharoj.  

Iam, kiam li estis tiel finfleganta mian tutan generilon, frapado aŭdiĝis ĉe lia pordo. Fakte, tio sufiĉe ofte okazis, ĉar lia loĝejo, centre de la urbo, faciligis ĉiajn vizitojn. Feliĉe, la dormoĉambro troviĝis aliflanke de la enirejo, tial la vizitantojn mi neniam vidis, aŭ pli ĝuste, ili ne vidis min. Sed tiufoje, post momento, la voĉoj alproksimiĝis, ĝis la apuda kuirejo. Subite senatende, la pordo malfermiĝis, kaj Sedriko enirigis grizharan maljunulon kun knabo. Apenaŭ havis mi la tempon por kovri per tualettuko mian pubon.  
            Tute senĝene, kvazaŭ la situacio estus tute normala, Sedriko, kiu surhavis nuran kalsoneton, prezentis al mi la duopon.
            Mi jam diris dekomence, ke mi ŝategas la rigardojn de viroj al mia postaĵo. Sed, ĉifoje, mia postaĵo estis senkalsona, kaj mi, same kiel menaĝeria besto, tronis meze de la ĉambro. Dum kvazaŭ dumreve mi aŭdis Sedrikon, kiu klarigis babileme kaj ja senpudore al ili, ke li ĵus fortondis mian ĉurujan vilon kaj beligis mian pubhararon, mi ja sentis kvar okulojn celi scivoleme la tukan ŝirmileton, kaj provi vidi trae… la rezulton.
            Fakte, nur tiam mi komprenis la rilaton inter la maljunulo kaj ties « nepo », kiam tiu unua diris, ke « lia kara Vincento » ne ankoraŭ bezonas tian razadon, kaj krome, pro azia duondeveno, eble eĉ neniam bezonos. Li substrekis sian klarigon per malĉasta karespremo ĉe la subventro de la knabnjo. Tiu-ĉi, laŭ mi ne pli ol dekkvinjara, eble eĉ malpli, ridetis stultece kaj kisis la « avon ».
            El inter ambaŭ, kies rigardo tiam pli ĝenis min ? Ĉu la oldula, kiu ja montris seksavidon ? Ĉu la knaba, kies troa juneco kaj jama malĉasteco respegulis eble miajn proprajn ? Mi ne povus diri. Sed kiam Sedriko finparolante diris al mi :
-  Nu, Ĵeromo, bonvolu montri al Sinjoro M.
… ŝajnis al mi, ke la grundo malfermiĝis sub miaj piedoj kaj falis muroj sur min.
            Sed tempon mi ne havis, nek por fuĝi, nek por pripensi. Jam senaverte Sedriko formetis tire la tukon, senvualigante tiel mian tutan privatejon. Tiam mi ne plus aŭdacis rekaŝi permane la ilaron. Samtempe mi sentis ruĝan tajdon invadi miajn vangojn, kaj nerezisteblan, neelteneblan ŝveliĝon de mia pisilo, dum larmetoj de hontego alfluis okulranden.
            Kvankam mi ĵus antaŭe malplenigis ĝisfunde miajn testikojn, kial do mi ne kapablis obeigi mian fikilon ? Ĉu eblas, ke ni viroj havas du cerbojn, po unu en ĉiu kapo, kiuj funkcias tiel malsamcele ?
            Sed fakte, ĉar la spektaklo plaĉis ja videble al la ĉeestantoj, nura volupto iom post iom anstataŭis fine la honton. Pro la scivolaj petoj, mi lasis viziti obeeme la ceteron ankaŭ palpe, por certigi per fingra kareso far ĉiu, ke la razado tute ne raspigas la kojonhaŭton. Tute ne, eĉ subkojone. Ja glatas, ĝis la pugtruo, vi kontrolu Sinjoro…
            Ankaŭ Sedriko, tiel montrante subkomprenitan intimecon kun la oldulo, sobŝovis senpudore sian pugveston por montri « alian manieron aranĝi la pubharon », tio estas, liakaze, nura harstreko, kvazaŭ hitleraj lipharoj supre de longa nazego. Kvankam ŝvelanta, lia penisa nazo plu pendis planken, dum la mia senhelpe plu baŭmis plafonen.
            La oldulo tial proponis afable sian spertan manon estiel deĵoranto por deviga senŝarĝigo. Sed Sedriko puŝis ĝentile la jam laborantan manon.
-  Lin melki estas tasko mia, li diris.

Post tiu afero, dubo jam enŝteliĝis miakapen pri la senso de la frazo far Sedriko : « mi preferas esti pagata surdorse de l’ besto ».  

Sed plian fojon mi falis en lian kaptilon.
Tiufoje, li mem venigis min, proponante flegadon de mia vizaĝo per miksaĵo de argilo kaj plantoj, kaj samtempan zorgadon de la tuta korpo per esencaj oleoj. Bela programo, ĉu ne ? Kaj ĉar la someraj sunradioj ĵus sekigis iomete mian haŭton, mi ne povis malakcepti tian afablan proponon. Krome, li pli-malpli klarigis, ke li bezonas min por eksperimenti la aferon. Se mi tro junas, por doni jam mian korpon al Scienco, mi konsentas meti ĝin en la manojn de artistoj. Alidirite, mi ne malkuraĝigu la artistojn, des pli kiam ili estas amikemaj kaj servopretaj. Kaj se, por tion fari, mi fariĝu iel speco de kobajo, nu, konsentite, mi do kobaju.

Post duŝo, li kuŝigis min sur tablon, meze de la salono.
- La tablo de la kuirejo tro malgrandas, li klarigis.
            Kaj sternante tukon sur ĝin, li aldonis :
- Vi unue surventriĝu…
            La masaĝo estis vere agrabla kaj bonodora. Post longa knedado de mia dorso, liaj manoj kuris ĝis la piedoj, kaj de tie, per spertaj premoj, revenis flegi miajn gluteojn. Mi apenaŭ komencis reagi al la koksa premo kontraŭ la tablo, kiam : tok tok tok !
- Ho, ve ! Ne malfermu, mi petis…
            Sed Sedriko direktis sin tuj al la apuda koridoro. Enirantaj voĉoj aŭdiĝis de malantaŭ la nur puŝita pordo. Panikiĝo ! Urĝas trovi ion por kovri… Tro malfrue ! Dum mi relokis apogpreme mian ventron sur la malmoman tabulon de la tablo, mi spektis ŝtonmirege la eniron en la ĉambro de unu, du… tri oldaj viroj.
            Tri maljunuloj ĉirkaŭ la tablo, tio estas ses grizruzaj okuloj celante frandeme mian senŝirman postaĵon. Mi sentis min tiam, kvazaŭ mi estus manĝonta kokidaĵo daŭre fumanta en fornplado, kies femuraĵoj karnoriĉaj jam salivigas la ĉetabliĝantojn.
            Post rapida prezentado, mi pensis ke tiuj tri olduloj, el kiuj mi rekonis Sinjoron M., lasos nin trankvilaj. Tute ne ! Eĉ Vincento, la knabineca « nepo » fine alvenis malfrue, aldonante tuj siajn du avidajn okulsagetojn al mia pugfaldo.    
- Nu… Bonvolu senkulpigi min, diris Sedriko, sed mi komencis taskon, kiun nun mi devas fini.
… kaj li rakontis detale kaj teknike la kialon kaj la kielon, la aromon kaj la oleon, eĉ invitante la ĉeestantaron provi la silkecan kvaliton de mia ĵus flegita haŭto pere de longa kareso. Longa kareso de dikaj manoj maljunaj kaj kalaj, kiuj emis pigri ĉepuge por disigi ambaŭ gluteojn. Pli malpezaj fingroj interfemure kurantaj supren ĝis delikata tuŝeto ĉe kojonoj. Mi havis nenion por diri, tial mi diris nenion. Sed mi sentis ĉeventre, ke mia kaco tute ne intencis silenti…

            Kompreneble, ja tiam Sedriko postulis de mi surdorsiĝon. Aliflankiĝo, kaze de krespo en pato, ja tute normalus. Sed ĉifoje ne platas la patkuko. Ŝajne vermaĉo nestis en la pomo.
- Ne, ne tuj, mi diris…
- Kial, ne tuj ? Mi devas nun ŝmirflegi vian vizaĝon. Ek ! Surdorsen !
- Ne, mi ne povas, diris mi fine, ruĝiĝante ĝis la oreloj…
            La respondo eksplodis en ridegoj.
- Kvietiĝu, diris unu. Jam de multaj aliaj ni vidis la angilon, kaj ni vetu kaj esperu, ke pliajn ni ankoraŭ vidos.
- Jes, aldonis Sedriko, ne afektu prudemon. Des pli ke duono de la ĉeestantaro jam vidis vian jesueton.
            Lia voĉtono tiam forviŝis ĉiujn dubojn. La afero ja estis aranĝita. Tute verŝajne li pagigis por spektaklo, kies ĉefaĵo mi estas. Nu, tiel prezentite, tio fine ne ĝenas min. Sed mi volis tamen iel suferigi lin.
- Ne, mi ne volas, mi paŭtmienis.
            Fifine, ĉar li proponis, ke ankaŭ li mem senvestiĝu, kaj nur kiam mi vidis lin pugnuda, tiam mi konsentis montri al ĉiuj la kaŝitan flankon de Luno.

Dum la perargila ŝirmado de mia vizaĝo, Vincento, kvankam ne tre parolema, klarigis ke li mem spertas en masaĝoj, pro la tajlanda deveno de la patrino. Li do proponis senprokrastan elmontradon de sia arto, tio estos sur mia korpo.
            Tio videble ne plaĉis al Sedriko. Sed, ĉar la ĉeestantaro insistis persiste, li fine konsentis.
            Por ne riski makulojn sur la vestaĵoj, kaj por pli senĝene moviĝi, li unue formetis ĉion, krom blankan kalsoneton, kiu traŝtofe montris nedubeble, ke eĉ maldika aziananeto rajtas posedi taŭgan ilon.
            Piedojn, gambojn li majstre masaĝis, uzante subtile kaj manoj kaj brakoj en taktoplena miksaĵo de forto kaj mildeco. Poste, kiam Sedriko lasis la lokon ĉe mia kapo, li daŭrigis la aferon ĉe ŝultoj, brakoj kaj manoj, fleksante ĉiun fingron per delikata premo, kiu neatendite revekis mian ekdormantan penison pro volupto. Tial, kiam liaj varmaj manetoj fine atingis mian abdomenon, mia fikstango jam arkiĝis triumfe, kun kapo ĉe la umbiliko.
            Je ĉiu surventra rondmovo, liaj manoj devis puŝe pasi sub la arko, kiu respondis per ĝuplenaj tremetoj. Tiam videblis, ke je ĉiuj liaj movpremoj kontraŭ la tablo, lia plenŝvelanta glano multe streĉis la kalsonon, dum lia vizaĝo montris voluptan ekstazon. Pli kaj pli ekzalte li knedis min, ĝis kulmino kiam mi sentis varman maneton kaptpremi en forta skuo mian pafarkon, kiu senbride kraĉis sian kremon. Kiam finfine li ĉesigis sian melkadon kaj retropaŝis iomete, mi ja konstatis, pro ia larĝa makulo, ke ankaŭ li pafis. Enkalsonen.      
    

14.3.12

Sub la kranon la kapo, sur la lipoj la kaco.

            Pasintan someron, mi promenadis tra la urbo, celante elspezi mian poŝmonon en vestaj aŭ diskaj aĉetaĵoj. Mi ne laboris, kaj ĉar agrable sunis kaj varmis, mi surmetis mian novan helbrunan pantalonon kaj oranĝkoloran ĉemizon por pave paradi, kaj por senti rigardojn ĉe mia tuta koksaĵo. Mi konas nenion pli plezurigan ol senti virseksajn okulojn celi kaŝe al miaj ambaŭflankaj montrofenestroj. Tial mi surhavas ĉiam helajn mallozajn vestojn, kiujn valorigas la varan enhavon.

            Mi ĵus eliris el diskovendejo, kiam bremsis skotero proksime al mi. Pro la kasko, mi ne rekonis lin, sed eĉ sen kasko… ne tujtuj ! Jam de kelkaj jaroj ni ne plu renkontiĝis.
- Aĥ,... Sedriko ! Kiel vi fartas, oldulo mia ?

            Sedriko estas la frato de unu el miaj eksamikinoj, de kiam mi vizitadis la lernejon. Iliaj gepatroj tiam forlasis la urbon, kaj mi ne plu vidis nek ŝin, nek ties unuenaskitan fraton, kiu fariĝis detiam tiu belega, svelta, nigrhara kaj ridetanta knabego.
- Kion vi do faraĉas en Reno, mi al li demandis ?
- Ĉi-tie mi nun loĝas, li min respondis. Kia plezuro revidi vin ! Ĉu vi havas iom da tempo ? Mi invitas vin en mia loĝejo por trinki bieron. Estas nur en la apuda dua strato.
Kaj li senatende puŝis antauen sian skoteron.

            Kelkaj minutoj poste, mi suprengrimpis mallarĝan ŝtuparon, sekvante unuokule lian etan postaĵon, dum mi hipokrite petis novaĵojn de lia fratino.
- Ŝi plu studadas, en Puatiero, li diris.

            Li malŝlosis pordon. La apartamento estis mallarĝa kaj malluma, kiel ofte okazas en tiaj malnovaj kvartaloj. Sed Sedriko bele ĝin aranĝis.
- Ĉu vi vivas sole ĉi tie ? mi aŭdacis demandi, admirante afiŝon supre de kamentabulo. Estis blanka kaj nigra fotego, kiu prezentis nudan junan viron, brakotenante bebon.

            Ŝajne li ne aŭdis la demandon. Li denove eniris la ĉambron, surmetante silkan negliĝon nigran super nura kalsono ruĝa kaj nigra. Nur fulmrapide havis mi tempon por ekvidi lian sveltan kaj sunbrunigitan korpon, kun ŝajne figuro de promesoplena formo sub la puba harlinio.
- Dum tiaj varmaj tagoj, pli komfortas tiele, li pravigis lin. Kion vi deziras trinki ? Ĉu vi volas kafon, teon, limonadon, bieron ? Mi havas bonegajn belgajn bierojn, se vi ŝatas. Ĉu bieron, jes ?... Vi ne diris al mi, ĉu vi laboras nun, Ĵeromo ? Kion vi faras ?
- Mi estas panistlernanto. Mi laboras ĉe mastro, mi respondis.
- Ĉu tio ne estas tro laciga ? Vi do nokte laboras ?
- Jes, mi ĉiam laboras nokte, sed bonan mastron mi havas, kun simpatia laboristo. Kaj vi, kie vi laboras ?
- Mi laboras kiel frizisto, li diris. Tio estas la metio kiun mi eklernis, kaj kiun mi finfine ja ŝatas.
- Mi ja bezonus tondigi miajn harojn! Ĉu oni tondas la harojn ankaŭ de viroj, tie kie vi laboras, mi ridante demandis ?
- Kompreneble jes. Temas pri gea salono.
...kaj ekkaresante miajn harojn, li seriozmiene aldonis :
- Demetu  vian ĉemizon, ni tuj zorgos pri tio!
            Li pasigis siajn fingrojn sur mia kapo, al mi rigardante per ŝajne frandemaj kaj samtempe ruzemaj okuloj.
- Ĉu vi lasos min fari laŭ mia volo ?
            Mi ne kapablis respondi, ĉar mi tiam ĵus eksentis ekmalmoliĝon de kaco mia ĉe femuro. Fakte, pri kio li aludis ? “Fari laŭ lia volo…” Ĉu nur pri mia hararo ?
-Hej ! Vekiĝu ! Malbutonu vian ĉemizon, kaj sekvu min al la lavŝtono.


            La kuirejo estis sufiĉe larĝa kun ĉeangula duŝejeto. Li formetis malpurajn vazarojn el la lavŝtono kaj prenis la ŝampubotelon el bretaro.
- Klinu vin sub la kranon, li diris, suprenŝovante siajn manikojn.
            Varmeta akvo verŝiĝis sur mian kapon.
- Tro malvarme, mi kriis !

            Li do eklavis miajn harojn, ŝaumigante la ŝampuon. Post momento, li haltis.
- Mi malsekigas miajn manikojn, li diris. Kaj mi duonvidis lin senvestiĝi per miaj preskaŭ fermitaj okuloj. Nur kalsoneton li nun surhavis...      
Poste, mi sentis lian varman haŭton ĉe mia nuda flanko. Denove mi ekprancis.

            Nun, Sedriko ellavis mian kapon kaj akvo disŝprucis sur mian dorson.
- Malstreĉiĝu ! li diris al mi, ridante.
- Sed !... Mia pantalono ! Vi malsekigas mian pantalonon ! mi plendis. Ŝirmu ĝin, bonvolu…
- Nu, ne timu, li respondis. Atendu !
            Li lasis min sub la krano, kun oreloj kaj okuloj ŝaŭmoplenaj. Iom poste, mi sentis lin mallaĉi miajn ŝuojn.
-Hej ! Kion vi estas faronta ? mi maltrankviliĝis.
- Nur atendetu ! Mi nur zorgas pri via bela pantalono.
            Kaj povante nek ion diri, nek ion fari, mi tuj poste sentis lin disbuki mian zonon kaj malsuprenŝovi mian pantalonon. Kiam li surgenuiĝis por demeti la krurumojn, ĉu eblis ne rimarki la streĉitan teksaĵon kalsonan ?

            Duafoje li lavis miajn hararon, premfrotante dume sian kokson ĉe mia postaĵo. Eblis baldaŭ eksenti ion malmole flekseblan ĉe mia haŭto. Li fine ektralavis  mian kapon kiam, subite, li disverŝis akvon sur mian dorson, ridante kaj premante min ĉe la lavŝtono.
- Ne, ne ! mi kriis. Mi estos tute malseka... mia kalsono !...
- Ne timu pri via kalsono, li diris, mi ŝirmos ankaŭ ĝin tuj.
            ...kaj lerte, li malsuprenŝovis ĝin.
            Kompatinda knabo, kiu do tiam staris tute nuda, tute malseka, la kapo sub la krano, la pugo al la ĉielo kun la kaco tute rigida !

            Sedriko poste komencis min sekigi per dolĉa frotado de tualettuko. Dolĉa frotado, jes, sed ĉefe je elektitaj lokoj : de la pugo al ties sulko, poste de la kojonoj ĝis la... glano. Kaj denove de la glano ĝis la anuso. Sedriko nenion diris, sed perunuokule kontrolis mian reagon. Ĉu mia plenŝvela fikilo super la kojonoj ne estis jam bonega reago ! Miaj ĝemetoj, kiam li subite perfingre tuŝetis mian kojonhaŭton plu estis kuraĝiga reago...

            Li do fermis la kranon kaj envolvis pertuke mian kapon, tiel ke mi plu vidis nenion. Mi tiam sentis lian tutliberan peniskapon gliti inter miajn femurojn kaj frapeti kontraŭ miajn pilketojn. Liaj manoj kuradis sur mia tuta korpo, kaj poste lia lango malsuprenkuris laŭ la spino ĝis… mia anuso. La varma pinto puŝetadis al la truo, provante ĝin malfermeti en ekstaza tremeto. Mi volupteme disetendis miajn femurojn : la manĝema buŝo englutis miajn du vilozajn nuksojn. La krispaj haretoj tremis ĝue kiam lia lango lekis ilin, kaj mi preskaŭ elĵetis la ĉuron, kiam liaj lipoj enbuŝis mian tutan stangon.

Mi provis poste turni min, por pli aktive partopreni la ludon, sed li restariĝis tuj, kaj firme premis min denove ĉe la lavŝtono. Dum li komforte lokis sian streĉintan kacon en mian pugfendon, mi aŭdis ian ĉifado-bruon apud ni.  Tiam mi ekkomprenis, ke li surmetas kacingon, kaj krome konsciis pri kio li intencis fari kun mi tuj. Certe seksekscitita, mi tamen ekpanikiĝis : neniam ĝis nun mi estis bugrita. Kion mi faru ? Dum sekundo mi pensis forkuri, sed ne trovis la tempon. Unumane, Sedriko ŝmiris mian anuson per malvarma ĝelo. Per alia forta mano, li ordoneme trudis min kurbiĝi, dum unu el liaj fingroj ŝoviĝis en mian anuskaveton. Mi tremetis, sed kredeble la antaŭtimo ja pliigas la ekscitegon. Kiam lia kackapo dolĉe puŝetis la enirejon, mi denove preskaŭ ĉuris. Poste, malrapide, per etaj premoj, kvazaŭ ĝentile, lia dika glano penetris mian kaveton. La plezuro kaj la doloro miksiĝis en larmoj. Sedriko iom post iom pli rapide seksumis. Tiom profunde li nun eniris mian pugon, je ĉiu bato liaj pubharoj  tiklis mian postaĵon. Mi glitis unu el miaj manoj sub miajn kojonojn kaj kaptis liajn. Mi tiel tuŝis lian kacbazon, palpante la nekredeblan penetradon de lia dika kaco, kiu subite ankoraŭ plirapidiĝis. Sedriko ĝemadis malantaŭ mi, dum mi sentis lian varman kremon ŝveligi la preventilon. Li mankaptis mian stangon, kiu post rapida melkado ekkraĉis sian ĉuron en la lavŝtonon.

- Nu… Bonege, diris poste Sedriko. Ĉu finfine mi tondos viajn harojn?     
  

3.3.12

La ŝlosilringo.


            Delongtempe mi ne plu vidis Nikolaon. Antaŭe, dum la lernejaj jaroj, li estis mia plej intima kaj lojala amiko. Sed poste mi eklaboris nokte kiel panistlernanto, dum li daŭrigis la lernadon. Certe, komence, mi ja bedaŭris, ke li forgesis min tiamaniere. Fine, ĉar tro da tempo jam pasis, mi ne plu kuraĝis viziti lin. Mi ja komprenis, ke li spertis alian vivmanieron, kun novaj samklasanoj. Se li ne plu partoprenis en mia rondo, ĉu ne ankaŭ mi kreskis en mondo al li tute fremda ?   
            Sed, iun matenon, senaverte li alvenis hejmen. Liaj frapadoj kontraŭ la pordo min vekis. Estis nur la deka kaj duono, tial mi profunde dormis post nokta laboro. Tamen, mi tiom ĝojis revidi lin! Li daŭre havis saman aspekton de malgranda bubo, kun vizaĝeto kvazaŭ de foino, ridantajn okuletojn kaj ĉiam nekombitajn harojn.
- Niko ! Saluton !                                                                                                                               
- Saluton Ĵero. Ĉu vi ankoraŭ dormis, li embarasite aldonis ?
- Ne gravas ! Eniru...
- Ĉu via patrino forestis, li timeme diris ?
- Jes, ŝi laboras almenaŭ ĝis la kvina vespere. Mi estas tute sola...  Ĉu vi ŝatus kafon, mi proponis enirante la kuirejon ?
        Ni ambaŭ dum horoj paroladis. Ĉiu klarigis al la alia sian novan vivon, siajn novajn zorgojn. Ni ridegadis kiel frenezuloj, rakontante malnovajn memoraĵojn de la lernejo-tempo. Mi aŭskultigis al Niko mian ĵus aĉetitajn diskojn. Duvorte : ni reamikiĝis ! Forirante li min demandis:
- Kiam do ni denove kuniĝos ? Ĉu mi povos reviziti vin venontan merkredon ?
- Certe, oldulo mia, sed iomete pli malfrue ! Vi venu je la dekdua, kaj... ne kunportu kornbulkojn ! Tion mi faras mem...

            Li poste preskaŭ ĉiumerkrede revenis.
            Iam Nikolao min alparolis pri sia koramikino. Ĉar tiam estis li deksepjara kia mi, tial mi ne tro miris pri tio... Tamen, io tiklis min, ĉar mi jam plurfoje rimarkis, ke lia rigardo ŝajne emis fali pli ol hazarde trans mian duone malfermitan negliĝon ĝis mia dormkalsono, precipe kiam ambaŭ vidalvide ni trinkis kafon. Tio ekscitis mian scivolemon, des pli ke..., jeŝ, ja enlitigebla aspektis nun tiu knabego...

        En unu el tiuj posttagmezoj, dum ni ambaŭ aŭskultis muzikon en mia dormoĉambro, li trovis sur breto malnovan ŝlosilringon, kiu prezentas artikitan fikantan paron. Kuriozeme li movigis la aĵon, enirigante kaj elirigante senĉese la metalan kacon de la viro inter la same metalajn femurojn de la virino.
- Plaĉas al vi tio, ĉu ne ?
            Li ne respondis, tiom absorbite li estis de sia nova ludo.
- Vi povus ilin eterne fikigi, mi diras. La viro havas ŝtalan kacon, neniam remoliĝontan !
- Nu, same kiel mi, li ŝercis.
            Kaj montrante la ŝlosilringon :
- Ĉu ĝin al mi vi donacus ?
- Ne, ne ! Remetu tion, kie vi ĝin prenis !
- Bonvolu..., li  plendis. Donaceto al via malnova amiko...!
- Redonu ĝin tuj, mi ordonis, saltante el la lito.
            Tuj forkuris Nikolao el la dormĉambro.
- Revenu ĉi tien, mi kriis !
            Baldaŭ, li ekmontris sian petolan nazpinton de bubaĉo trans la duonfermita pordo. Mi sukcese kaptis lin ĉe la manartikoj, provante lin malfermigi la pugnojn.  
- Vi min suferigas, li ĝemis...
- Redonu la ŝlosilringon, mi firme ripetis.
            Sed mi rapide ekrimarkis ke ambaŭ liaj manoj estis... malplenaj.
- Kie vi kaŝis ĝin ? Kie ?
            Samtempe mi tordis unu el liaj brakoj.

            Ne kredu, karaj legantoj, ke tia kverelo havas ion ajn seriozan. Temas nur, plejofte, pri petolemo de adoleskantoj, kvankam la batalo kelkfoje furiozas.

- Haltu! Haltu!... Mi konfesos... Mi kaŝis ĝin...
- Kie, diru al mi kie !
            Fine, pro neeltenebla doloro, li koncedis :
- Nu… en mia kalsoneto...
            Tiam mi puŝis lin forte sur la liton. Li turniĝadis same kiel angilo kaj ĉeventre alpremiĝis kontraŭ la matraso dum mi provis unumane teni liajn brakojn kaj samtempe ŝovi la alian en lian “privatejon”. Sed, ĉar streĉe bukita estis lia zono, mi tute ne sukcesis trafi mian celon. Niko ĉiam multgestade kontraŭstaris, nudigante tiel sian varman, glatan sed iom ekŝvitantan dorshaŭton. Per mia pezo mi lin tenis, nu… sub mia solnura kalsono baldaŭ sentiĝis malŝrumpa vekiĝo de mia fikilo. Mi provis turni lin, celante lian nudan ventron kaj lian zonbukon, sed li forte rezistis. Tial, mi fine enŝovis mian dekstran manon sub lin, kaj ekpalpadis la bukon. Iom post iom mi sukcese malriglis ĝin kaj, butonon post butono, malfermis la fendon. Niko, plu baraktante, nur konfuze ĝemetis. Mi saltkaŭris kapopiede sur lian dorson ! Tiel rajdante mi ĝuis la tempon malkovri frandeme lian helbluan kalsoneton, ŝovante for la pantalonon. Niko eĉ ne plu provis eskapi. Ĉu vere pro rezigno ? Ankoraŭ envolvitaj en donaca pakaĵo, bele rondaj postvangoj kuŝis antaŭ mi. Ludadante kun la elasta zono, mi fine senvestigis la allogan pugeton. La zono kroĉiĝis al io dum la malsupreniro, al io kiu risortiĝis flanken, al  io rigida, kolerruĝeta, kun grandeta kapo preskaŭ eliĝinta el sia kolumo. Per apogaj puŝadetoj sur la sidvangojn, mi plene nudigis la glanon. Mi pasigis mian manon sub liaj kojonoj, scivole esploris la pubharojn kaj la baŭmantan kacon, sed... nenie la ŝlosilringo !
- Kie ĝi estas ? mi trudvoleme kriis.
         La kapo enŝovita sub la kovrilo, Niko plu silentis. Tiam mi daŭrigis la premskuojn sur lia pugo, ripetante :
- KI - E - ĜI - ES – TAS ?
- Haltu, lasu min ! fine ĝemadis la “ŝtalkaculo”...
            Pro senĉesa premfrotado ĉe la kovrila lanaĵo, nun violkoloriĝis lia tuta vosto. Je ĉiu puŝo mia, glite rampis, raŭpe ramis, lubrike glimis la kapo de lia kaco, kvazaŭ koleranta drako vomonta sian fumantan lavon. Iam, li pli forte provis liberiĝi...
- Haltu ! Haltu ! Ha...
            Mirinda sed tamen iom tro frua okazaĵo! Per etaj ŝprucoj sputis la serpento sian varman likvoron dise, eĉ baptante mian genuon. Liaj gluteoj dum momento ankoraŭ tremetis volupte... Fine, Niko tute mole senmoviĝis.
- Atendu, mi diris, saltante el la lito. Mi donos al vi ion por viŝi la spermon. Ne dissemu ĝin ĉien !
            Mi revenis tuj kun malseka tualetganto kaj surdorsen turnis lin. Li mute lasis min lavi sian plu ŝvelantan ilon, ties glanrandon kaj pubharojn. Dum mi ekviŝis la makulon de la kovrilo, li revestiĝis rapide.
            Ĝis! ...li murmuraĉis mallaŭte. Kaj li foriris aldonante neniun plian vorton...

            Mi retrovis la ŝlosilringon poste... sur la kuireja tablo !...

                          
* * * * * * * *


            Tri semajnojn mi dubis, ĉu li ĉagrenis, ĉu li revenos, ĉu li nur hontas. Mi ne sciis kion pensi ! Eble agis mi tro aplombe...
            Sed la kvaran merkredon, li fine staris denove ĉe mia pordo.
- Saluton Ĵero.
- Niko ! Vi do ne mortis ? mi ŝercis.
        Mi ekvidis tuj ke li estas en konfuzo. Li direktis sin rekte en mian dormoĉambron, staris kaj silentis.
- Ĉu kafon vi ŝatus? mi provis.
- Ne, ne nun...
            Kaj subite:
- Kial vi faris tion? Kial vi tiel humiligis min? Ĉu hontigi la aliulojn vin amuzas ?  Mi ne komprenas kion vi celis...
- Ne zorgu, mi respondis, mi ne volis vin humiligi. Estis nur ludaĉo...
- Estis nur ludaĉo? Vi profitis vian forton por min nudigi kaj hontigi...
            Dum lia parolado, mi prenis la ŝlosilringon el la bretaro, kaj kunprenis du preventilojn, kiujn mi donis al li.
- Vi aĉe agis, li daŭrigis... Kion vi dirus se perforte iu senvestigus vin?
            Tion dirinte, li ektiris la ekstremon de mia negliĝo-zono kaj suben kaptis tuj mian nudan kacon. Mi tiom surpriziĝis, ke mi ne povis kontraŭstari. Li faligis min sur la liton kaj tuj ekskuis mian pisilon, kiu nekontesteme dikiĝis pro lia varma mano. Li probable miris ke mi ne rezistis. Li kompreneble preferus, estus malpli embarasata, se mi eĉ mole kontraŭbatalus. Dum momento, kiam niaj rigardoj renkontiĝis, mi tuj ekvidis kiom konfuza li estis. Al li mi ridetis, kaj provis unumane trudi lin alproksimigi la kapon al mia nun plenŝvela peniso. Kiam liaj lipoj tuŝetis mian glanon, li perforte elŝoviĝis kaj provis forfuĝi. Mi kaptis lin ĉe la ĉemizbaskon kaj tuj kuŝigis lin surliten. Li ne tro baraktis kiam mi malfermis lian zonbukon. Mi poste malbutonis lian ĉemizon por plezure rigardadi lian senharan blankan spiregantan ventreton. Dum Nikolao fermis sian okulojn, mi, malrapide, unu post la alia, demetis ĉiujn butonojn de lia ĝinzofendo, malkovrante lian striitan kalsoneton. La teksaĵon streĉis la rigida ĝustango, kiu provis pasi sian kapeton trans la elasta zono. Kompateme mi liberigis ĝin, kaj samtempe la rondajn kojonetojn, kiuj ĝoje aerumiĝis. Perpiede mi forŝovis liajn vestojn, kaj kiam li estis fine tutnuda, mi sterniĝis sur lin, lokante miajn kojonojn ĉe liajn kaj mian kacon ĉe lian kacon. Per pelva movo, mi tenere seksumis, sentante la voluptajn ekskuojn de lia kaco ĉe la mia. Mi krome sentadis liajn pilketojn sub miaj ruliĝi. Iom post iom Niko min brakumis. Poste, li eĉ levis la gambojn, same kiel virino, la virino de la ŝlosilringo, kaj akompanis mian lulan fikmovadon. Mi mordetadis al li orellobon kaj enigis mian langpinton : li tremetis, kaj tuj poste streĉiĝis :
- Haltu! Haltu, li diris. Mi estas... mi estas ĉuronta... mi... mi ĉuras...
            Niko fermis duone sian okulojn. Lia vizaĝo paliĝis... Mi samtempe sentis la varman kremon gluŝmiri invade mian ventron kaj mian sekskapon. La dolĉa glitejo paradiziĝis por mia sentiva klabo, kiu plirapidigis la rajdadon, ĝis miriga, saliva, ŝvita, sperma eksplodo.


* * * * * * * *


            Du horojn poste, ni do reiĝis perfektaj amikoj. Ĉiuj duboj kaj ĉiuj demandoj estis klarigitaj. Nikolao min konfesis, ke li havas neniun koramikon, ke li estas allogata nur de samseksaj samaĝuloj. Li plie min koncedis, ke li miregas pri mia gejeco. Ĉar li preskaŭ certis pri mia piĉama sekseco, li ja opiniis ke mi priridis lin, kiam lin mi senvestigis kaj ĉurigis.
            Eĉ se ni ne estis tre spertaj, ni rakontis niajn aventuretojn unu la alian. Dum la rakonto de Nikolao, mia nano montris sian kapeton de sub mia negliĝo. Li tuj vidis tion, kaj enŝovis manon sub la teksaĵon. La dolĉa premeto de liaj varmaj fingroj plirigidigis mian kacon kaj firmigis la kojonojn. Mi formetis la negliĝobaskojn. Niko alproksimigis sian nazon kaj kaptis mian sekson inter siaj lipoj. La langpinto poste pasis laŭ la membro kaj fine traserĉis en la juglanda vilo.
- Ne hastu! mi lin alflustris.
            Li rapide senvestiĝis, kaj tuj revenis al sia plezura laborloko. Ankaŭ mi perbuŝe kaptis lian rigidan kacon. Mi lekis ankaŭ liajn kojonojn. Ili diskrete bonodoris tualetsape. Li disigis siajn femurojn, kaj mi tiam direktis mian langpinton al lia anuso. Niko volupte ĝemis kiam la pinto trapuŝis la rondan pordeton. La kondomoj  ankoraŭ dise kuŝis sur la lito apud la ŝlosilringo. Mi surmetis iun, kaj alproksimigis mian dikan ŝlosilon ĉe lian serureton. Mi dolĉe provis la enkondukon. Niko tiam min rigardis per timantaj okuloj. Mi trankviligis lin:
            - Ne timu !... mi haltos se tro doloras.
            Inter liaj femuroj mi enŝovis miajn gambojn kaj celis la trueton. Ĉu mia ŝlosilego taŭgos por ĉi tia seruraperturo, mi pensis ? Mi lokis mian ilon ĉe la malsekiĝantan ciklopokulon, kiu iom post iom mirige englutis la kapon. Poste, per puŝetoj, kaj spite la krietojn kaj protestojn, la tuta fikstango enŝoviĝis en la mallarĝa tunelo, kiu kondukis nin ambaŭ ĝis Raviĝo-ĝardeno.  


1.3.12

Nuksaj panetoj.




Dum mia unua jaro estiel metilernanto, mi estis nek tre ruza, nek tre seksmatura. Sed tuj post miaj someraj ferioj (kaj la aventuroj kiujn mi baldaŭ rakontos), mia seksscivolemo kreskis tagon post tago. Mi ekparolis de tiam pri pugo, fikado, kaco, kojonoj kaj tiel plu... Mi plie ekallogis plenkreskulojn per dezirvekaj teniĝoj.

            Vi probable memoras, ke mi lernis tiam la panistan metion, ĉu ne ? La mastro havis tian fornejon laŭ malnova modo, kian ne plu ofte videblas nun. Li estis ja bonega metiinstruisto. Ankaŭ Frederiko, lia  tridekjara laboristo, estis al mi atentema. 
            Li estis nigrhara fortikulo, certe bona edzo kaj bona patro por siaj du knabinetoj. Ne tre parolema ĝis nun, li tamen ofte eniris senkiale en la vestejon, kiam mi senvestiĝis, unu horon antaŭ li, antaŭ ol rehejmeniri. Ŝajnigante serĉadon de io en poŝo de sia jako, li ĵetis samtempe rigardon al mia kalsono. Aŭ pli ĝuste dirite, al ties allogan enhavon. Sed li ne riskis min tikli, ĉar la mastro neniam estis malproksime...

            Tuj post miaj ferioj, la lastajn tagojn de Julio, la mastro, ĉar malsana, foriris kun sia edzino en la domon de la filo. Estis do, por Fredo kaj por mi, la unuan fojon, kiam ni laboris sen li, nur ni ambaŭ kaj samhorare. Ni senvestiĝis samtempe en la mallarĝa vestejo. Li estis diketa kaj surhavis bluan kalsoneton eksmodan, certe aĉetitan de lia edzino. Li diskrete min spionis kiam, forŝovante mian pantalonon, mi malĉaste disetendis miajn femurojn. Lia rigardo fuĝis renkontante la mian.
            Eĉ kiam varmegis, neniam konsentis la mastro ke ni laboru sen niaj laborvestoj. Sed nu, li estis for... Kaj vere sufoka estis la nokto, des pli en fornejo. Tial mi formetis mian panistan jakon. Kiam Fredo min ekvidis torsnuda, li kriis al mi :
- Hej, Ĵeromo, kial do tutnude vi ne laborus ? Ĉu ne ŝvitas viaj kojonetoj enkalsone ?
Malbutonante sian jakon, li alproksimiĝis. Lia voĉo sonis strange.
- Tio ne ĝenus min, li diris. Estu komforta. Tute solaj ni ja estos.
- Vi unuvice, mi respondis.
Tamen, mi tuj demetis la pantalonon, kaj pli senĝene plej taŭge, kvankam ne plene nuda, mi eklaboris denove.
- Ĉu vi scias, kio estas panistlernanta bapto, li resturmis iom poste? Miaepoke, ĉiu nova lernanto estis devigata sin masturbi ĝis ĉurado en la knedujon, en la paston...
- Ĉu ankaŭ vi mem tion faris ?
- Kompreneble jes, la nunaj laboristoj tiam nin trudis ! Vi ne povas imagi, kiom ekscitive estis pensi matene pri ĉiuj, kiuj englutos vian spermon kune kun pano. Kial ne provi ? Ek!... Provu! Mi ne rigardos…
- Ne estus sanitare deca, mi diris, jam ekruĝiĝante.
- La panon poste ni bakos, li argumentis.
Sed nenion mi faris. Fredo reiris al sia posteno kaj konservis sian pantalonon. Nenio okazis ĝis la fino de la nokto.

            La sekvantan nokton, la vetero estis ankoraŭ pli varmega kaj fulmotondra. Mi tuj eklaboris nur vestita per lozega kalsono, kies laca zono sobglitemis ĉe mia kokso. Fredo, grumblema, ŝvitanta, rondiradis ĉirkaŭ mia postaĵo. Fine li demetis sian jakon kaj, iom poste, ankaŭ sian pantalonon. Mi tiam preparadis avelbulkojn. Dum mi knede prilaboris la paston, miksante ĝin kun aveleroj, la skua movado glitigis la kalsonon ĝis la harkovrita bazo de mia kaco, malkovrante krome preskaŭ miajn tutajn sidvangojn. Fredo baldaŭ alvenis malantaŭ min por kontroli... la kvalitecon de... mia laboro. Nu, ĉu pli verŝajne la kvalitecon de mia pughaŭto ? Gluiĝanta ĉe mia postaĵo, li pasis siajn brakojn sub miajn kaj prenis pastbuleton per unu mano kaj avelo per la alia :
- Kiaj estas viaj bubaj kojonoj ? Ĉu same kia pastbuleto, aŭ ĉu kia avelo ?
Mi spertis la premon de lia pelvo ĉe mia pugo. La kalsono fakte ne plu povis sobiri, ĉar mia streĉiĝanta hoko nun firme ĝin kroĉis !...
- Nu… ĉu ankaŭ vi estas unu el tiuj gejulaĉoj, mi sarkasme diris ?
- Ĉu ne plu eblas ŝerci, li respondis ? Kiam li formoviĝis, rapida rigardo konfirmis mian pugan impreson, ke ankaŭ li havis belan ilon por kroĉi sian kalsoneton !

            Konfuzita, Fredo ne plu kuraĝis ion aldoni. La tutan nokton mi de malproksime lin ludeme kaj kruele ekscitis per la duonsenvestita alloga pugeto mia.

            Tria nokto: Nenio okazis. Fredo ne riskis froti sin ĉe mia silka nigra kalsono.

            Kvara nokto:
- La mastro revenos morgaŭ, diris Fredo.
Mi pensis : io nepre okazu tiun nokton !
Ja intence mi fakte jam surmetis mian trivitan kalsonon duone diskudritan, tiun kun rozkoloraj elefantetoj. Mi ŝategis tiun kalsonon, ĉar kvankam kaduka, ĝi estis unu el la unuaj, kiujn mia patrino al mi aĉetis laŭmode, anstataŭ la ĝis nun neeviteblaj kalsonetoj. Same kiel dum la pasintaj noktoj, mi eklaboris nur perkalsone vestita. Fredo, kiu estis bonhumora, baldaŭ demetis siajn vestojn por labori pli komforte. Lia ruĝa kalsoneto facile lasis travidi la karnoriĉan voston, supre de dezirovekaj grasaj kojonoj. Mi tuj mokis lin :
- Ne sekaj vinberoj estas tio ĉi, Sinjorino mia, mi ŝercis, celante permane lian subveston. Panikiĝante li ekkaptis miajn manradikojn dum mi daŭrigis :
- Eĉ ne aveloj estas... Oho ! Kiom belas la kaŝtanoj ! Oho ! Dika banano... Ĝuste, mi ekmalsatis...
- Haltu ! haltu ! Reiru laboren, li diris ridaĉante.
Li strebis malebligi min trafi siajn “fruktojn”, kiujn kompreneble “ekmaturiĝis”.
- Lasu min senŝeligi vian bananon. Mi ja vidas ke tion ĝi ja ŝatus, mi diris, lekante miajn lipojn.           
Fredo ne plu sciis, kion pensi kaj fari. Li kompreneble konsciis pri la videbla streĉiĝo de sia sekso, kiu, el la tro malgranda kalsoneto nun provis eksalti. Sed li tute ne sciis, ĉu mi lin provokis aŭ ne.
- Lasu mi faruni viajn sekajn vinberojn, por ke ili ne malsupreniru funden en la muldilo !           Provante min liberigi, tiam mi surgenue falis, kaj ankaŭ Fredo strumblis sur min. La farunsakoj staris proksime de ni. Mi do tuj provis rampe atingi ilin, por preni plenmanon da faruno. Fredo provis reteni mian movon, min kaptante ĉe la kalsono. Mi tamen baraktis, dum li tiris por min restigi... Skriiiiiiiĉĉĉ ! ...la eluzita teksaĵo disŝiriĝis, liberigante sian tutan frandaĵan donacon. Mi eksaltis tiam al la faruno, dum Fredo, mirŝtoniĝinta pro la kalsondetruo kaj la antaŭnazo subita vido de mia tutŝvela vosto, ne plu kapablis kontraŭstari. Mi eksidis sur lian torson, lokante mian nudan pugon ĉe lia kapo. Li mole baraktis. Sub la teksaĵo, lia prancanta kaco atendis nur mian liberigan manon por sia plena kaj senkondiĉa kapitulacio. Mi levis la elastan zonon : tuj, dikega violkolora glano salte aperis. Unumane mi forŝovis la kalsoneton, malkovrante la dikan blankan kolbason de Fredo, kaj poste liaj rondaj krispharaj purpuraj kojonoj, kiujn mi ĝoje ŝmiraĉadis per faruno. Fredo eĉ ne ribelis. Mi tiam farunis lian tutan sekson, same kiel oni farus por fritota fiŝo. La dika haŭto dolĉe ruliĝis sub miaj fingroj. Fredo iome disetendis siajn femurojn, streĉiĝis... Lian salivoplenan raspan mentonon mi sentis, iam ĉe mia anuso, iam ĉe miaj « valizoj ».

- Haltu, haltu li diris, provante haltigi mian brakon, kiu nun plirapidigis sian iroreiran movadon.
            Ambaŭmane mi prenis lian kacon kune kun la mian. Mi sentis ĉe mia peniso la kurenton, kiu  fluis laŭ lia. Mi volupte skuis tiun, kiu fariĝis nur unu ilo, unu kacego unuiĝinta  pro ĝuego. Ni kune sputis la ĉuron dum ĝemado-koncerto.

            Fredo tuj poste suprenŝovis sian kalsoneton. Nenion li diris.
            Kvankam mi tutnude restis la ceteron de la nokto.
            Kvankam poste, fronte al li mi masturbiĝis kaj duanfoje ĉuris en la kornbulkan paston.
- Jen la panistlernanto-bapto, mi diris.                                  
            Ja aparte gustoplenaj estis laŭdire la kornbulkoj, ĉi tiun matenon...