plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

29.2.12

Perbuse, perbuŝe.


         Iam, kiam mi estis nur dekkvinjara junulo kaj linda blondhara petolulo, mi veturis perbuse de la naĝejo.
                                                                                                                                                        
Nur malofte mi uzis buson por trairi la urbon, sed ĉi-tiun tagon, mi memoras, mia biciklo paneis. “Ĵeromo, helpu vin”, mi diris mense al mi. Tial, tute sola, mi realiris per la buso miajn amikojn, kaj ankaŭ sammaniere, kompreneble poste rehejmiris. Varma kaj suna aero de la unuaj tagoj de Junio jam ekodoris somerferie. Mi surhavis nur t-ĉemizon kaj tre lozan mallongan skoltan ŝorton el dika grizbruna tolo, kiu estas unu el la malmultaj aĵoj devenintaj de mia patro. Dirante ke ĉi-tiu ŝorto estis lozega, mi intencis klarigi ke eblus trapasigi po kvar femurojn kiel la miajn tra ĉiu krurumo. Kompreneble mi surhavis sube kalsonon, sed tiom rigida estis la ŝorta tolo, ke videblis la « tuta interna meblaro » kiam mi, sidanta, disetendis la femurojn.

            Bedaŭrinde (aŭ pli bone mi diru malbedaŭrinde!...), kiam mi revestiĝis post naĝado, la kalsono falis sur la akvoplenan plankon de la naĝeja vestejo. Ĝi fariĝis preskaŭ same malseka kiel mia banvesto. Tial mi ŝovis mian ŝorton rekte sur mian nudan pugon.

            La buso estis malplena. Mi eksidis sur malantaŭan sidlokon, kiu havis vid-al-vidajn seĝojn. Pro varmego, kaj pro la  raspeco de la katuno, mi ege disetendis la gambojn por ventoli miajn interkruran intimejon. Varmeta blovo, karesante la vilon, tuj malmoligis ambaŭ pilketojn kaj duonrigidigis mian kacon. Mi fermetis la okulojn, revaĉante pri la logaj knabegoj preskaŭ nudaj, kiujn mi ĵus vidis en la naĝejo. Tute videble, kelkaj el ili posedis taŭgan ilon enbanveste. Kaj enbanvesten, mi ja emus ŝovi manon, se ne almenaŭ okulon… Precipe koncerne tiun muskulozan naĝejan instruiston, kiu skrapis tike-tikle siajn kojonojn, enŝovante fingron trans la elasta zono...

            Mi vekiĝis...  Tri personoj ĉeestis nun en la buso : du maljunulinoj sidis kaj babilis malantaŭ la ŝoforo, kaj unu viro staris apud la pordo. Li rigardadis al mi.

            Mi mienis plu dormeti, kvankam subite varma tajdo invadis mian ekŝvitantan korpon. Tra miaj duone fermitaj palpebroj, mi gvatis la viron. Tute maldiskrete li ja interesiĝis pri mia interkruro, klinante sin por ĝin pli trafe ekvidi. Plu ŝajnante dormon, mi glitis sur la sidilo kaj pli disetendis miajn femurojn por aperigi miajn nudajn pilkojn. La viro, kvardekjara kostumkravatulo, fine sidiĝis fronte al mi. Li ne aŭdacis min tuŝi, kaj senĉese kontrolis superŝultre la du klaĉulinojn. Timante ke li provos nenion, mi metis unu el miaj piedoj sur la sidilon, proksime al mia pugo. Mia baŭmanta kaco, malrapide, iom post iom glitis sur la rigida teksaĵo, por subite saltaperi plenglore ekster la krurumo. Mi plezure ĝemadis kaj plu disetendis miajn femurojn. Mi sentis bloveton ĉe mia ŝvelinta tutlibera glano, kie lubrika guto sendube ekfloris. La viro ekstaze admiris. Li riskis tamen karesi unumane mian genuon. Poste li almetis sian duan manon sur la femuro. Tiam li ekkomprenis ke mi ne kontraŭstaros, kaj palpe kaptis miajn kojonojn, ilin karesis kaj lude knedadis. Li tamen plu observis mian vizaĝon, timante eble mian reagon je malfermo de miaj okuloj. Sed mi ne malfermis ilin, nur lekadis miajn lipojn. Kaptante ambaŭmane mian sekson, li surgenuiĝis antaŭ mi kaj enbuŝigis frandeme mian sekskapon.

            Kiamaniere povus mi klarigi mian tiaman senton ? Ĉu vi memoras, ke mi estis tiam nur knabo dekkvinjara ? Kompreneble, mi mem instigis la situacion... sed spite la volupton, tuj poste mi ektimis. Mi timis pri tiu nekonata viro, kiu iel perforte pompadis mian penison. Mi timis pri ĉio, kio povus okazi en ĉi-tiu buso. Kaj mi krome timegis pri mi, pri mia tutnova seksa petoleco, mia tutnova seksa sperto. Neniu ĝis nun enbuŝigis mian malspertan kacon. Mi rigardis la duonkalvan kapon de la viro. Mi rigardis la du virinojn apud la ŝoforo, kaj la senhomajn  stratojn de la ĉirkaŭurbo. Kiel trovi sin komforta en tia situacio ? Sed tamen ĝuo alvenis... Ju pli mi provis barakti, des pli mi sentis volupton min invadi. La nura ideo, ke mi povus ĉuri en la buŝon de tiu nekonatulo estis honte neeltenebla. Salivo kaj ŝvito fluis ĉe miaj kojonoj ĝis la anusfendo. Mi sentis baldaŭ, ke mi ne povos plu deteni la spermŝprucadon, kaj pli forte provis forpeli la vizaĝon de la viro. Li kaptis tiam miajn manradikojn kaj, same kiel frenezulo plirapidigis sian kapmovon. Mi plu luktis, sed nur lude perkorpe, ĉar mense, mi jam cedis al la plezuro. Mia ŝaŭma kremo fine disverŝiĝis en lian buŝon, dum mi longtempe ĝemadis.

Miaj duonfermitaj palpebroj tremetis super miaj ruĝaj vangoj. Lekante la spermon ĉe siaj lipoj, la viro rigardis min. Io tiam flagris en mia konscio : ĉu bongustas spermo ?

            La viro stariĝis, kaj senprokraste celis la elirpordon.

Ŝoviĝado el ingo







             Mi daŭre memoras malnovan okazaĵon, de kiam mi estis apenaŭ dektrijara, eble eĉ malpli. Mia patrino tiam sendis min ferii meze de Aŭvernjo, en somera kampadejo, en kiu partoprenis proksimume kvardek samaĝaj knaboj, kvar animantoj, junuloj kies rolo estis konservi nin kaj vivaj kaj viglaj, kaj unu pastro, kiu estis la kampadejestro. Krome estis kun ni virino, nia kuiristino.

            Tiom da bubaĉoj, kunkune dum tuta somermonato, jen nesto por malgea mismikseco, ĉu ne ? Ja tute nature kelkaj el ni svingis kaj svingigis sian pisilon, ĉu sole ĉu duope. Eble okazis krome, ke unu aŭ du el ni, unutruan fluton dumnokte ludadis...  Ja eblas, ĉar tiaj ludoj ekkutimas por knaboj havantaj apenaŭajn pubharojn, sed kiuj perkace jam scipovas ĝui, kvankam ĉuri ankoraŭ ne. Tamen, ne pri tio mi rememoras hodiaŭ, kvankam mi estis ne la lasta por kapti diableton per ties vosto.

            Krom la neevitebla futbalmaĉo sur la najbara herbejo, ĉiutage, ĉu piede ĉu bicikle, ni ĉirkaŭmigradis sur la montaro. Dum ĉiuj faradoj, Petro ĉiam estis por ni la plej afabla kaj la plej pacienca el niaj kvar “animantoj”. La tri aliaj, kies nomoj mi cetere forgesis, nur rolis sian “someran taskon”. Sed Petro, eĉ kiam ni nenion konkrete faris, ĉiukaze scipovis nin ravi, ludante gitaron, rakontante marrabistajn historiojn aŭ farigante al ni indianajn vestojn kaj pentraĵojn pere de kartono kaj lignokarbo. Mi memoras pri li kiel grandega fortika kaj ĉiam ridetanta junulo, tiam proksimume dudekjara. Li vere impresis la bubon,  kiu mi tiam estis. 

            La ununura malvirteto de Petro estis lia fama kaj ĉiumatena malemo al frua ellitiĝo. Mi ne scias kion li umis nokte, sola en sia blua tendeto, sed ĉiumatene li eliris malfrue kaj lastvice. Tial li plejofte nenion matenmanĝis.

            Iam, en unu el tiuj sunplenaj matenoj, ni estis tri aŭ kvar buboj, vagantaj sencele sur la kampadejo, kiam ni ekvidis, transpasante el la tendo de Petro, la ekstremaĵon de lia dormosako. La bona pigrulo verŝajne plu dormaĉis... Tro bonis la okazo por afabla petolaĵo ! Ni do prenis la dormosakon kaj kune eltiris ĝin. La sako glate glitis sur la sekaj herboj, tial ni facile elirigis ĝin, sen reago de la dormanto. Pro nia tirado, la zipo de la dormosako iom post iom malfermiĝis. Baldaŭ, ni estis ravitaj de neforgesebla spektaklo : same kiel enbuŝigonta bombono ankoraŭ meze de sia papero, Petro kuŝis surdorse ĉe niaj piedoj, plene nuda sur sia dormtuko. Kaj sammaniere kiel li mem ĵus glitis el sia sako, lia kacglano, ŝajne pro karesa alvoko de sunradioj kaj freŝaj aerblovetoj tuj ŝoviĝis el sia haŭtingo. Pro tia nekredebla vidaĵo, ni ŝtoniĝis. Antaŭ niaj knabetaj okuloj, lia ŝvelanta vosto suprenrampis supermezure, kurbiĝante ĉe la umbilikon sur lia viloza ventro !... Ankoraŭ eĉ nun, ferminte miajn okulojn, mi scipovas revidi la brilantan glanon kaj la tremantajn saltetojn de tiu monstra limako. Ankaŭ liaj rozbrunaj kojonoj ŝajnis al mi gigantaj, kiuj kvazaŭ spiris inter la femuroj. Plu dormante, li fine turnis sin, probable ĝenata de la sunlumo. Liaj fortikaj rondaj sidvangoj, kiujn kovris orblondaj haretoj, estis tiel belegaj, ke la bildo stampiĝis porĉiame en mia memoro.

            Ĉar Petro fine ne eldormiĝis, pudore ni kovris lin, refaldigante lian sakon antaŭ ol lin skui. Li rigardis nin mire, kvazaŭ ni estus Marsanetoj, rekuŝiĝis momenton, kaj poste, vindante sin subsune en ronkujo, rampis reen en sian tendon.
- Ĵero? La kioma do estas ? li kriis al mi tuj poste tra la tenda tolo.

            Dum monatoj, mi ofte voluptis, revante pri tiu mirindaĵo, ĝis kiam, iun dimanĉan matenon, tiam frotadante mian ŝvelantan knabetan penison ĉe la matraca littuko, la plezuro ĉifoje kreskis, kreskis kiel neniam antaŭe. Mi sentis min kvazaŭ freneza, tutvarma, kiam subite... ŝajne... jes, mi tuj ekpisos... mi ne povas... mi pisas! Varman fluaĵon sentis mi ĉe mia ventro... Honte, mi ne plu aŭdacis moviĝi. Kio okazis ? Fine mi ekrigardis en la liton : blankaĉa glueca likvaĵo makulis la tukon kaj gluŝmiris mian pubharetojn.

            Do, tiamaniere mi spertis mian unuan ejakulon. Kaj vi ? Ĉu vi memoras kiel (aŭ eble kun kiu) tio ĉi okazis ? Mi ja scivolus pri tio…