plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

11.8.12

Kvartalaj knaboj : tria parto : enlitigindaj knaboj, sed neenlitigeblaj.



Ja kompreneble, estiel fikema kaj midzama gejo, mia memoro plenplenas je bugrindaj, sed tute ne tuŝeblaj junuloj, kiujn, de lerneja tempo ĝis adoltiĝo malmoligis vane mian pisilon.  Bedaŭrinde vane, jes, sed tamem kelkfoje ankaŭ mane, sed nur miamane ! Ĉu ankaŭ vi tion spertis ?
          Ie ajn mi renkontis kaj plu renkontas tiajn knabĉjojn : sur lernejaj kortoj, en naĝejoj, en urboj, sur plaĝoj kaj eĉ en ĉiovendejegoj, kiam mi helpis panjo en la semajnfina aĉetumado. Bukla hararo, fripona okulparo, frandema buŝo, dezirveka pugeto, tuberŝvela patalonzipo… Ĉien tien mi ŝategus ŝovi fingron, nazon, langon, glanon, …se eblus.
          La sorĉo des pli efikas, kiam la belulo ne nur preterpasas, lasante efemeran spuron, sed vole-nevole aperigas intimajn haŭtpecojn, ion kutime neniel publike videblan. Tiam gravuriĝas enmense kaj neforviŝeble la mirakla iama vidaĵo.  
          Io tia okazis en mia lernejtempo, kiam somere, kune kun pli aĝaj bubegoj de la domega kvartalo, ni biciklis sekrete al nia sovaĝa naĝejo kromnomita « la banano ». Tio estis longa bananforma akvo-kolektujo, kiu troviĝis kelkajn kilometrojn for de la urbo, inter la rivero kaj la aŭtovojo. Apuda rivero plenigis ĝin dum la vintraj altaj akvoj, kaj somere, la najbaraj legomistoj pumpis el ĝi akvon bezonatan por akvumado. Kompreneble, pro danĝero, la tuta loko estis nepermese alirebla, sed la klabuloj nur malofte venis nin forpeli. La tuta sovaĝejo estis reĝolando nia : granda plaĝo el blonda sablo, tuta reto da tradornaj padoj, kiuj serpentumis al kaŝitaj strandetoj.
          Se subkompreniĝas, ke malmultaj knabinoj tien sin riskis, nu, ĉiukaze, venis ili nur duope (komprenu ne ine duope, sed ja gee duope), kaj kredu min, utilis tiam la surŝultraj bantukoj nek por sunumado, nek por postnaĝado, sed ĉefe por tute alispeca okupiĝo. Do, sur nia granda plaĝo, la etoso plejofte montriĝis virece knabaĉa, kaj tio tute ne malplaĉis al la dekkelkjara bubo, kiu tiam mi estis… Ĉar la konversacioj de la « frategoj » (t.e. deksepjaruloj maksimume) preskaŭ senmanke iam-tiam priis inojn, mamojn, pugojn… franzadon kaj midzadon… ĉiĉojn kaj kacojn… Tial, videbliĝis ofte subŝtofa streĉado kalsona, kaj sekve, plej diskrete aliflankeniĝis surventren la konfuzita kompatindulo. Nu, se plu ruĝiĝis ties oreloj, neniel kulpigu la sunradiojn !
          El inter tiuj frategoj, almenaŭ du okulfrapis min. Ambaŭ estis nigruloj. Tial mi ne kapablas percepti klare, ĉu allogis min ili pro ties afableco fremdece nekutima, aŭ pro la ĉokoladeco kaj miriga delikateco de iliaj trajtoj.  Kvankam ankaŭ alia kialo eblas, io fantasma, pri kio nigruloj famas kaj almenaŭ fanfaronemas… Krom malrapidaj sed ĉiam elegantaj gestoj, ambaŭ emis ridegi plengorĝe pro ajna kialo. Kaj ilia komunikiĝema gajeco ridigis ankaŭ nin, sen plia kialo. 
          Mi konas kelkajn, kiuj surgenuiĝus frandeme sub la testikoj de laŭmikelanĝela Davido. Pliajn, kiuj kvazaŭ svenus ĉe la lipoj de Antinoo. Kaj eĉ aliajn, kiu preĝus, pli sage ol saĝe, antaŭ la surpentraĵa brusto de Sankta Sebastiano. Koncerne min, porĉiame, la mirakla vidaĵo plu estos la mil kaj sep scintilantaj akveroj, kiuj fluis ĉe la korpoj de Sedino kaj Mamaduo, kiam ili ambaŭ revenis, ridegante, de sia impeta naĝado. Krome, ĉar plejofte ni ĉiuj ne kunportis banvestojn, iliaj ĉiutagaj kalsonoj, blankaj kaj malsekaj, travidebligis kolore kaj reliefe tion, kion ili kutime vualis.
          Eĉ okazis iam, ke dum ŝercega naĝbatalo, Mamaduo petole senkalsonigis Sedinon. Ja kompreneble, ankaŭ Sedino baldaŭ svingis superkape sian trofeon, t.e. la kalsono de Mamaduo. De la strando, kie ni frenezule kuraĝigis ambaŭ luktantojn, ni spektis plezure artan flugadon de subvestoj, tiel ke fine, unu kalsono sinkperdiĝis. Kies ? Negrave ! De tiam la nura afero fariĝis : kiu el ambaŭ ne sukcesos eskapi kun la pugujo, kaj devos elbanigi sin « en Adama vesto ». La suspenso ne tro daŭris. Unue disŝirata pro sovaĝa atako, la dua ŝtofaĵo fine malaperis funden. Tial ni (sed precipe mi, ja konsentite) ĝuis du Adamojn por sama prezo. Du Adamojn ebonkolorajn, ĝislarme ridegantajn, kiuj profitis tiun okazon por montri al ni, kio estas afrikaj dancoj. Ŝajne temis pri « grenrikolta dancado », ĉar la draŝiloj jam pretis, batadis laŭtakte, hipnotige, neforgeseble…


          Mi agnosku, ĉu simple duopajn, ĉu eĉe multopajn, enlitajn voluptojn mi tute ne prifajfas. Nek enfojnajn, nek enboskajn (nokte staranta funde de publikaj kaj mallumaj parkoj). Vi kredu min, sinjoroj : fikadon mi ŝategas ! Tamen volas mi omaĝi tie ĉi al ĉiuj knabegoj kaj junviroj, kiuj nevole-nekonscie beligis kaj plu beligos, pere de nuraj nudigitaj haŭtopecetoj, nian ĉiutagan povran vivon. Dank’al simpla rigardotuŝeto, senmane, senbuŝe, senkace, tiaj donacetoj stampiĝas en nia memoro, kelkfoje pli daŭre ol plenkorpa oferdono, ol ĝisosta anusfajriga bugrado.   
          Dankon al tiu juna patro, longhara blondulo, kiu kaŭriĝante, ĉi-matene, por surbrakigi sian bebon, montris al mi malavare sian lindan pugfaldon kaj blankajn gluteojn. Dankon al tiu sportisto, kiu forviŝante surfrontan ŝviton pere de sia t-ĉemizo, senvualigis por mi ĝispube sian muskolozan ventron. Specialan dankegon mi ankaŭ ŝuldas al ia germana knabego. Antaŭ multaj jaroj, mi veturis Belgion kun mia patrino por somera enfamilia feriado, kiam ŝi haltis frumatene sur aŭtovoja ripozejo por trinki kafon. Mi plu dormetis sur la malantaŭa seĝo, kiam parkiĝis, tute apude, granda aŭto de germana familio. Patro, patrino kaj filineto eliris, kaj laŭtvoĉe foriris restoracien. Silento denove. Mi komencis reendormiĝi, kiam vekis min knarado de aŭtopordo. Nu, ankaŭ filon ili havis, altan bubegon proksimume deksesjaran, kun duone fermitaj okuloj sub distaŭzita hararo. Streĉante sian tutan korpon, li brue oscedis. Tiam sango ekpulsis subite en miajn tempiojn : lia tro strikta piĵamĉemizo glitis supren, dudek centimetrojn kontraŭ mia nazo, nudigante lian blankan ventron, kaj vidigante, sub helblonda pubhara linio, piĵaman pantalonon ĝislime streĉitan de matena erekto. Eĉ spiri mi ne aŭdacis. Sed la knabo, duone dormanta, ne rimarkis min. Post minutoj de senmoveco, kiuj al mi ŝajnis eterneco (sed tamen malinfera eterneco), la junulo neantaŭvideble ŝovis manon subelasten, liberigis kaj enmanigis sian ilon, kaj fine, post proprancaj ŝprucetoj, pisadis senretene inter ambaŭ veturiloj. Tanĝantaj sunradioj brilis ludeme tra la oreca fluo, dum flirtis same orece kelkaj krispaj kojonharetoj, kuspitaj de frumatena bloveto. Jen bona aŭguro por ĵus komencantaj somerferioj, ĉu ne ?        

9.4.12

Kvartalaj knaboj : dua parto : Elujigu vian ilon !


          Mi do daŭrigos la rakonton pri la iamaj bubegoj de mia kvartalo, kiujn mi ja kuŝigus mialiten, sed kiujn nur reve mi sukcesis fiki. Tia la vivo ! Eĉ kapturniginda masklo kia mi povas ne plaĉi al ĉiuj…
          Unu el ili nomiĝis Volkano. Elvokiva nomo, ĉu ne ? Ĝi pensigas tuj pri varma lavtorento, sobfluanta el la supro de kalva monto. Koncerne vin, mi ne scias, sed mi mem jam emus ekleki miajn fingrojn, kvazaŭ pro ĵusa erupcio.
          Li estis turkdevena knabo el multnombra gefrataro. Liaj gepatroj loĝis en longa domo, je stratofino antaŭfervoja. Tie, sur la libera herbaĉejo flanke de la legomĝardeno, eblis trovi lin, vespere kaj semajnfine, en ĉiuj sezonoj. Ĉar tie, sian tempon li dediĉis al sia ununura ŝatokupo : mekaniko.  Jam iste li laboris en busgaraĝo. Sed apenaŭ li rehejmenvenis, tuj li reŝovis sian pugon en bluan laborvestaĉon, kaj nazon kaj manojn en motoroleon.  
          Bela li ne vere estis, sed lia korpo estis svelta, kaj lia vizaĝo esprimis nediskuteblan allogecon, pro miksaĵo de forto kaj vundebleco. Ĉu io en lia kupre bruna rigardo, iom da neperceptebla sed tamen sensebla strabismo ? Nu, kulpis eble la densaj brovoj, kiuj kuniĝis por formi ununuran arkon. Krome, la rigorecon de lia kvazaŭ militiste razita kranio, montrante multnombrajn cikatrojn, mildigis kaj heligis la blankeco de lia ĉiama rideto. Ĉu necesas aldoni, ke li estis la helpema savanto de ĉiuj, kiujn trafis mopedaj aŭ aŭtaj paneoj ?
          Liaj pli aĝaj fratoj estis iam lernejaj kolegoj, antaŭ ol definitive friponiĝi. Tial, per ili mi konis lin de longe. Do, okazis kelkfoje ke mi vizitis lin, ĉu por helpi, ĉu nur por rigardi kaj babili. Sed ne vintre. Nu, mia frostosentemo havis nenian rilaton kun la afero. Sed lia, jes. Ĉar dumvintre, li ĉiam surhavis dikajn puloverojn sub aŭ super sia kombineo. Mi ja preferis la varmajn sezonojn, kiam, pro domaĝo de subvestoj je oleaj makuloj, pro mankantaj butonoj ĉe eluzita ŝelkpantalono, danke al movoj kaj kliniĝadoj, kaj miaj kaj liaj, la ŝtofaj oscedoj iom post iom senvualigis ĝisfunde la diversajn pecojn de lia privata anatomio.
          La unuan viziton mi aparte memoras. Tio okazis en varmega posttagmezo. Mi preterpasis lian gepatran domon, kiam mi aŭdis furiozan sakraĵon : « Fek’ ! Fek’ ! Fek ! », tuje sekvatan de sovaĝa gruntado : « Kojone ! »  Tiam mi ekvidis malnovan Ford-aŭton, kun pordoj larĝe malfermitaj. Mi alproksimiĝis, iom scivola : Volkano kuŝis surdorse, laŭlarĝe de la antaŭaj sidiloj, ion konektante subpanelen. Lia menskapta fingrumado tiom absorbis lin, ke li eĉ ne rimarkis mian alvenon. Starante flanke de lia kapo, mi rimarkis tuj, ke la spektaklo indos je atento. Ĉiuj malsekaj muskoloj de la nudaj brusto kaj ventro streĉiĝis pro lia strebado. Ŝvite gluanta linio el nigraj haretoj direktis mian rigardon de lia umbiliko ĝis la elasta zono de nigra ŝorto, kiu malkaŝis grandan parton de liaj pubharoj. Post iom da plezurplena tempo, mi ekkomprenis ke, aliflanke, tio estas kruroflanke, la spektaklo ŝajne montriĝos ankoraŭ pli pranciga. Mi ĉirkaŭiris senbrue la aŭton. Ja prave antaŭvidite : pro ŝvito kaj senĉesaj movoj, la senkalsona loza ŝorto ne nur malsuprenglitis surkokse, sed ankaŭ ŝrumpe faldiĝis supren, vidigante je ĉiu streĉa movo de ŝultroj kaj brakoj la salutan luleton de senmufa kackapo. 
          Dum jaroj, kreskis mia mekanikemo kaj oftiĝis miaj vesperaj ĉeestadoj. Tamen, neniam mi vidis lin en ververa kunestado kune kun knabinoj. Mi eĉ komencis opinii, post multaj « helpemaj » vizitoj miaj al lia surstrata laborejo, ke lia senpudora sinteno estis, rilate al mi, alloge intenca. Sed kelkaj provoj kaj aludoj montris fine kaj sufiĉe klare, ke mi ne ŝovu la manon tro supren sur lia femuro, ke « ĉu vi povas elpreni ŝraŭbilon de mia ilarujo ? » tute ne estu dub- aŭ du-senca. Ŝajne al nurnura mekaniko li direktis sian fingrumemon, sed nek al mamoj, nek al kacoj. Krome, kvankam lerta uzanto de diverscelaj iloj, ŝajnas ke el ili, iun li ne emis utiligi, almenaŭ ne ĉiuuze.
          Iam li malaperis. Nur post longa tempo mi eksciis, preskaŭ hazarde, ke li edziĝis, en malproksima urbeto. Ja stranga bubego… 
          Nu, el mia memoro plu projekciiĝas kelkiam la filmeto de lia kackapeto al mi svingiĝanta por ŝajna « ĝis revido ».
          Iam, eble ?  

2.4.12

Kvartalaj knaboj : unua parto : du fratoj.



          En la ĉirkaŭurba domega kvartalo, kie mi loĝis en apartamento kun mia patrino, kaj kie mi ankaŭ kreskis kaj trivis la fundojn de miaj knabaj pantalonetoj, troviĝis kelkaj bubegoj, de mi pli-malpli konataj, kiujn mi ja kuŝigus mialiten, se tio eblus…
          La unuaj, pri kiuj mi tuj pensas, revigis min lontempe kaj volupte, kaj pli ol unufoje donis al mi la okazon kraĉigi mian draketon.
          La patro estis la gardisto de la sportejo, sed kvankam la du fratoj montriĝis ege sportemaj, ili preferis futballudi kun samaĝaj bubaĉoj sur forlasitaj kampoj, nemalkroksimaj vakejoj, kiuj daŭre kaj vepriĝante atendis konstruadon. Aspekte, ambaŭ fratoj ne povis malagnoski la patron kaj preskaŭ similis ĝemelojn, sed Aleksandro, la pliaĝa, pli alta kaj fortika, krome estis laŭ mi la pli linda. Lia haŭto, kiun li malavare malkaŝis, ŝajnis ore bruna, kaj reliefigis ĉiujn movojn de liaj longa korpo de sovaĝa besto. Sed sub dense taŭzita malhela hararo, liaj gagatnigraj okuloj flagris orere, kaj kune kun la lascivaj lipoj, donis al liaj trajtoj la impreson de lojala bonkoreco.
          Kvamkam mi estis tute ne pilkludema, tamen kelkfoje mi venis por spekti la matĉon. Ĉu la matĉon ? Nu…, ne vere. Unue ĉar plejofte, pro manko da ludantoj, ili ne povis matĉludi, sed nur ŝotadis golejen. Due ĉar ne la ludon mi ŝatis, sed prefere la ludantojn. Krome, Aleksandro, kiel nekontestebla ĉefo kaj longmembra feliso (longmembra ja ĉiukaze !) preskaŭ ĉiam rolis golule. Tial mi elektis la plej bonan (kvankam danĝeran) lokon, kaj sidiĝis malantaŭ la golejo, de kie mi ĝuis la spektaklon : nuda dorso, elstara pugo en nigra ŝorto… Aleksandro saltetis, kaŭris, bojis, kraĉis, ŝvitis, kaj multege trinkadis el akvobotelo. Nu, kiu multe trinkas, tiu ofte… urinas. Tion senmodere li faris, fronte al mi, senpudore.  Dum li tenis sian imponmezuran kacon, li skrapis siajn ĉurovojn kaj komentis la ludon. Ankaŭ lia frato, Marko, profitis ofte la paŭzon por malplenigi samvice kaj same senĝene la vezikon. Mia rigardo flirtis kolibre de la ŝvitantaj mienoj al la pisantaj penisoj. Poste,  kvazaŭ sinkrone, ili svingis la Mikejon, antaŭ ol reloki ĝin en sian lulejon.
          Bedaŭrinde, se okulumi mi rajtis, priludi neeblis, ĉar ambaŭ fratoj tute ne montris emon al samseksamo. Male, knabinoj vekis ĉiujn iliajn dezirojn en ŝajna reciproko.  
          Iam, somere, mi vagis fikocele en la apudkvartala kamparo, kiam mi ekvidis Markon en la ombra ŝirmejo de bosketo. Li piĉlekis knabinon, kaj je ĉiu frandzada movo, sub lia nuda pugo, kiel frapilo de preĝeja sonorilo pendolis interfemure mirinda klabo, kiu ja konfirmis tion, kion jam antaŭsupozigis laŭ mezuro de la dormanta ilo…     


Kojonoj en akvaro, koboldoj en arbaro.



            Ege sufoka estis la vetero, kaj eĉ en la ombra subarbaro, kie nenia venteto enblovis, mi sange ŝvitadis pro longa marŝado. Tial mi ĝojis, ekflarante la freŝan aeron kaj ekaŭdante la pladaŭdon de rivero. Baraktante kontraŭ sangavida armeo de kuloj, mi trapasis la verdan baron de gigantaj filikoj ĝis strando el hela sablo, kiu milde deklivis al la ŝtonoza fluejo. Blindumite de la sunlumo, unue mi kaŭriĝis, samtempe admirante la pejzaĝon kaj reakirante normalan spiradon.  Nur poste mi senŝuiĝis kaj sobiris en la fluejon por sperti la akvan malvarmon ĉe miaj piedoj. Birdo laŭte blekis supre de mia kapo. Nizo verŝajne… Ambaŭflanke de la rivero staris ĝis nevidebleco nur la malhela frondaro de arbaro. La tikla deflubruo de la akvo tiam min invitis : neniu ĉeestas, senvestiĝu kaj ĝuu plene mian friskecon…
            Mi retroiris ĝis la loko, kie mi lasis miajn ŝuojn, demetis mian t-ĉemizon, mian ŝorton, kaj eĉ mian kalsoneton. Kaŭrante momenton, mi kontrolis, ĉu ja neniu alvenas. Neniu… Hop ! hop ! mi kuris tutnuda en la fluan akvon.
            Kia plezuriga sperto, tiel naĝadi senĝene, tute libere, en sovaĝa fluo de rivero. Ĉu la sunradioj ebriigis min ? Ĉiaokaze, ludante kun algoj kaj libeloj, mi lasis la fluo min forporti malproksimen. Kaj kiam mi alvenis en lokon, kie la fluejo estis pli larĝa kaj la akvo pli kvieta, tiam mi ekkonsciis, ke mi ne plu havos sufiĉe da forto por retronaĝi kontraŭflue ĝis la plaĝo, kie mi lasis miajn vestojn. Tial mi albordiĝis en arboza kreketo, kaj malkovrinte padon, kiu meandris traarbare laŭ la riverbordo, mi eksekvis ĝin. Dumpaŝade, mi pretigis al mi ian surogatan pugingon el filikaj folioj, esperante tamen neniun survoje renkonti…  

*******
            Por domaĝi je vundo miajn nudajn piedojn, mi atente piediris, kontrolante ĉiujn miajn paŝojn sur la pada grundo. Tial mi ektremis pro forta surpriziĝo, aŭdante laŭtan voĉon al mi kriante :
- Saluton, knabo !
            Junulo staris kontraŭ mi. Ankaŭ li estis preskaŭ nuda, surhavanta nur verdan kalsoneton ĉekokse kaj brunan kaskedon surkape. Krome, li montris ĝojradian rideton kaj petolajn akrebrilajn okulojn. Sur lia sunumita haŭto flagris ŝviteroj ie kaj tie.
- Saluton, mi balbutis, manpremante mian filikan pugveston.
            Mokeme, dekape ĝis piede, li rigardadis min. Li ne kaŝis sian plezuron, ke li kaptis min en tia malagrabla situacio. Ĉefe mia folia kuloto ŝajnis lin interesi, kiun li esploris perokule kun videbla avido. 
- Ĉu vi rolas Robinsonon sur sia insulo ? li demandis.
- Ne… mi naĝ…
- Jeŝ, jeŝ ! La fluo portis vin for de miaj vestaĵoj. Mi ja scias !
- Ĉu… ĉu vi vidis min preterpasi ?
            Li ne respondis. Li daŭrigis sian ekzamenadon de mia nudeco, ĉirkaŭ mi rondirante.
- Mi ne konjekis iun renkonti.
- Maltrafe, li rikanis…
            Penseme, li karesis sian mentonon.
- Se vi konsentos, mi povos vin helpi, li diris. Mi bonvolas doni prunte al vi unu el miaj vestaĵoj…
            Tion dirante, li pasigis ambaŭ dikfingrojn trans la elasta zono de sia kalsoneto.
- … sed vi nepre eksciu antaŭe, ke mi estas ne tiun, kiun vi kredas. Mi nur aspektas knabege, sed fakte mi estas koboldo.
            Ridetante, li atendis mian reagon. Sed mi ne sciis, kion respondi…
            Enkape mi pensis : mi trafis frenezulon !
            Li daŭrigis :
- Nu, se vi konsentas, mi, sed ankaŭ ĉiu el miaj kvar fratoj, donos prunte al vi, laŭ survojaj renkontoj, po unu el niaj vestoj. Tiel vi retroiru malnude al la loko, de kie vi fornaĝis. Sed atentu ! Nepre vi revenu, kaj redonu al ni ilin. Sed… kun eta krompago.
- Kia krompago ?
- Tion ni klarigos al vi ĝustatempe. Do, ĉu konsentite ?
            La penso de la transdono de la verda kalsoneto tiom logis min ! Ĉar ĉiu pakaĵo emigas al malkovro de ties enhavo, ĉu ne ? Krome kaj fine, ĉu elekeblecon mi havis ?
- Tiu ventkapulo jam estos hejme, antaŭ ol mi reportos al li la kalsoneton, mi pensis.
- Ĉu konsentite ? li demandis, eligante sian dekstran manon de la zono por ĝin al mi prezenti.
- Konsentite ! mi konkludis, frapante lian manon.
            Kaj senprokraste, tujtuje, li demetis sian… kaskedon.

*******
            Mi kroĉis la kaskedon ĉe la antaŭa parto de mia folia pugujo, kaj daŭrigis mian vojon. Apenaŭ mi paŝis cent metrojn traarbare, kiam mi ekaŭdis melodian kaj viglan fajfadon. Kelkajn pliajn paŝojn, kaj mi trovis la fonton de tiu ĵigo. Sur blanka bantuko kuŝanta, meze de seka herbejo malsupre de la pado, nun videbliĝis karbhara knabego. Li surhavis nur ŝorton blankan, kiu kontrastigis sian bronzkoloran longan korpon. Ŝajne li ne rimarkis min…
            Nu, mi provis preterpasi diskrete, dampante kaj tamen rapidigante mian paŝadon.
- Ĉu nenion vi forgesas ? aŭdis mi subite, kiam mi ĵus malaperis je lia vido.
            Tiom firmega kaj laŭta estis la voĉo, ke mi ne aŭdacis eĉ provi eskapon. Malrapide mi revenis kaj sobiris ĝis la knabo.
- Ĉu ne vi paktis kun mia frato ? li mokpetolis.
            Liaj nigraj okuloj malicete brilis dum li fikse rigardis min. Mi pensis :
- Jen frato ! Ĉu tiu nekredeblaĵo vere veras ? En kia embusko mi falis ?
            Li plektis siajn krurojn kaj, duone sidanta, duone kuŝanta, li malkaŝis sian blankan dentaron tra sovaĝa rideto. Ĉar sovaĝule li ja aspektis, duonvoje inter lasciva faŭno kaj kruda cigano. Ĉu li surportas ion sub la blanka ŝorto ?
- Promeso estas ŝuldo, li diris. Mi donos al vi veston mian.
            Stariĝonte li displektis siajn gambojn, dum ĉe la rando kruruma fulmaperis la ombron de viloza kaj purpura rondaĵo.
- … sed ne forgesu vian devon !
- Mi ne forgesos, mi flustris pro emocio. Ĉar mi atendis la transdonon de la vestaĵo.
            Li stariĝis, kaj demetis por mi… siajn ŝuojn.

*******

            Tempon por primediti la aferon mi ne havis, ĉar jam aperis survoje alia ĉarma knabo, kiu ŝajne atendis min.
- Ĉu la Adidas-aj sportŝuoj de mia frato estas komfortaj ? li ŝercis.
- Ege ! mi respondis.
            Tiu « kobolda » frato aspektis kiel la plej malgranda, ŝajne la plej juna, kaj (ĉu eblas ?) ankaŭ la plej alloga. Sub distaŭzita orblonda hararo, montriĝis fajne delikata vizaĝo kun dezirvekaj lipoj trans kiuj lumis du kunikleskaj perlamotaĵoj. En liajn grandajn okulojn oni emus plonĝi kaj perdiĝi en la koralaj riĉaĵoj de ambaŭ lagunakvoj. Li surportis helflavan pantaloneton kaj ankaŭ helbluan ĉemizon. Tial mi tuj komprenis, ke ankoraŭ ĉifoje, mi ne malvestos pugon por vesti la mian.
- Vi nepre malforgesu ! li deklaris manpremante mian brakon.
            Tute proksimaj al mi, liaj lipoj odoris miele, dum flagris transrigarde oreraj brilaĵetoj.
- Senprokraste vi nepre revenu ! Se ne…
- Se ne, kio okazos ? mi riskis.
- Tion, mi preferas ne imagi. Sed vi ja revenos, ĉu ne ?
            Li ekdemetis la ĉemizon.
- Ĉu mi rajtus elekti prefere la pantaloneton ? mi aŭdacis…
            Li ridis.
- Hej ! Ruzuleto ! Mi mem elektas !
            … kaj palpante la kaskedon, kaj eĉ la subkaskedajn foliojn, li aldonis :
- Jam taŭgan pugingon vi havas. Nu, rapidu ! Ek ! Sufiĉe longa ankoraŭ estas la vojo…

*******

            Pli ol unu kilometron mi piediris. Tial mi ekopiniis, ke eble, plian koboldon mi ne renkontos. Mi alvenis tiam en maldensejo, kie muskoj kaj likenoj kovris rokojn kaj interplektaĵojn de sekaj trunkoj. Tie, flanke de la pado, tamen li atendis min, torsnude, ambaŭ manojn en la poŝoj de loza grizverda pantalono. Ĉio en li esprimis  samtempe fortecon kaj mildecon, kvazaŭ ambaŭ kuris sub la helbruna haŭto de lia muskuloza korpo. Kadre de mezlonga kaŝtankolora buklaro, senangula vizaĝo serenis tra lojala avele bruna rigardo. 
            Li ne estis parolema, sed tamen ridetis al mi. Li malbukis sian zonon kaj malbutonis sian fendon, malkaŝante ruĝan kalsoneton videble plenplenan.
- Kion vi donos al mi ? Ĉu la zonon, la pantalonon aŭ la kalsoneton ? Ĉi-lastan mi preferus, mi diris, tiel poste via lasta frato donos al mi sian pantalonon. Pli logike, ĉu ne ?
- Ververa petolulo vi ja estas ! li nur flustris. Dume, li prezentis al mi la pantalonon.
            Ĝin mi fine surmetis. Tamen, mi okulumis bedaŭre al la skarlata pakaĵeto, en kiu tutŝajne plu dormetis generalo kaj ties paro da adjutantoj.

*******

            Laŭ la riverbordo mi do pluiris, meze de verdaj herbejoj.
- Jen la vico de la lasta frato. Mi ne eraris, ĉu ?...La unua donis sian kaskedon. La dua, la ŝuojn. La tria, la ĉemizon. La kvara, la pantalonon… Kvar fratojn li anoncis, ĉu ne ? Do, ili estas kvin entute. Mi dubas… Ne, mi ja memoras. Kvar fratojn. Do, la kvina ! La kvina ja montros ĉifoje sian jesueton. Mi nur esperu ke li estos tiom bela, kiom siaj fratoj.
            Subite, mi ekvidis iun, naĝantan en la rivero. Ju pli mi alproksimiĝis, des pli mi distingis la plaĉajn mienojn de la junulo. Lerte li kraŭlis, ludante delfene kun la akvofluo. Kelkfoje li plonĝis funden, vidigante tiam la muaran fundaĵon de nigra bankalsoneto.
- Ĉu li ? mi konjektis.
            Post salutgesto, li naĝadis direkte al mi.
- Saluton ! Magia tago por naĝado, ĉu ne ?
            Tiom fee li ridetis ! Dume, mil kaj ok akveroj fluis soben ĉe lia vizaĝo.
- Jes, prave ! Ankaŭ mi ĝuis la banadon…
- He he ! Mi jam scias, bubego mia !
            La borda deklivo estis iom kruta, tial mi altendis al li la manon.
- Ne, dankon. Mi deziras plu naĝadi. Sed atendu iomete, ion mi havas por vi.
            Li mergis siajn brakojn, antaŭ ol eligi enmane la nigran bankalsoneton.
- Kaptu ! li kriis.
            Jam malkroksimen li forkraŭlis.
- Kaj nun, ne forgesu vian ŝuldon. Ni atendos vin…
- Hej ! Ĉu eblas klarigi, kia estos la krompago ?
- Tro frue ! Tion vi malkovros je ĝusta tempo.
            Tion dirite, li malaperis subsurfacen, en miriga delfena salto, malkaŝante al mi la faman rideton de Luno.  

*******

            Mi ĵetis surŝultren la banveston. Ĝin fine mi ne bezonis. Mi jam ricevis sportŝuojn, ĉemizon, pantalonon, kaj eĉ kaskedon ! Krome, mi baldaŭ alvenos, kie mi retrovos miajn proprajn vestojn.
- Tamen ! Kia aventuro…
… kaj mi ekrevis pri la kvin fratoj, ja tute enlitigindaj, kiujn mi renkontis, kaj baldaŭ renkontos denove…
            Iom post iom, mi retrovis la pejzaĝon, la larĝan ŝtonozan fluejon, ambaŭflanke ĉirkaŭitan de malhela arbaro de la deirpunkto. Jam aperis, malantaŭ la herboza zono, la filika baro, en kiu la kuloj min sturmis. Sed… Kio tio ? Ruĝan tukon mi ekvidis trans la herboj. Ĉu miaj vestaĵoj ? Ne ! Ne eblas…Mi alproksimiĝis…
- Nekredeble ! Plia koboldo !
            Surventre kuŝanta sur bunta bantuko, knabo dormis, senkalsone.
- Nu, vi do estas ses fratoj, mi kriis por min anonci. Ne kvin, ses ! Ĉu ne ?
            La knabo, duone plu dormanta, stupore rigardis min.    
- Kion vi donos ? Vi havas nenion… Ĉu vian bantukon ? Jes ? Ĉu ?
            La knabo iom post iom kvazaŭ ŝrumpis, kaŭriĝis, premante la tukon mallerte inter siaj femuroj.
- Hej ! mi argumentis, mi paktis kun viaj fratoj ! Jeŝ ja ! Vi donu al mi ion !...
… kaj altendante la manon, mi alpaŝis lin.
            Ĉu pro paniko ? La knabo ekstaris, provante malmontri sian pisilon. Sed li implikiĝis en la tuko, stumblis kaj fine falis surdorse, tiel liberigante sian birdeton.
            Helpeme, mi kaptis unu el liaj brakoj, sed li baraktis tuj kaj porkide blekis :
- Lasu mi ! Lasu min !...
            Forlasante sian tukon, li kuris sage en la filikejon, kie malaperis lia blanka pugeto de kuniklido.
- Ŝajnas, ke ĉifoje mi eraris. Ne koboldo li estas, sed ja vera knabo !

*******

            Sen plia travivaĵo mi fine atingis la lokon, kie kuŝis miaj vestaĵoj. Rapide mi revestiĝis, kaj poste faldis atenteme sur mian brakon la redonotajn pantalonon, ĉemizon kaj jam sekan bankalsoneton. La sportŝuoj en unu mano, mi remetis la kaskedon surkapen, kaj ek ! Ŝuldo estas ŝuldo, kaj eĉ se, dummomente, mi planis ne repagi ĝin, nu… mi ne plu dubis pri ilia potenco… Ĉiel ili rekaptus min. Kaj la punon mi jam antaŭsentis… Estas prefere elekti la vojon de lojaleco, kaj reporti la vestaĵojn. Des pli ke mi arde deziris revidi la frataron…
            Ekvesperiĝis kiam mi retrovis ilin sur la muskoza maldensejo. Tuj ili amikece ĉirkaŭis min, brakumis, kaj ampremis miajn ŝultrojn. Liaj okuloj brilis pro ĝojego.
- Nu, mi do redonis viajn havaĵojn, kiel promesite. Diru al mi nun, kio estas la ŝuldita krompago, pri kiu vi parolis…
            Ili respondis nur per mutaj, petolaj ridetoj.
            Dek brakoj, dek manoj, kvindek fingroj tujtuje palpadis min, premis mian korpon, malbutonis miajn vestojn, formetis gis la plej malgrandan teksaĵopecon, fingrumis ĝis la plej…
            Tiam mi vekiĝis !...
            Penikon enmane, gluon surventre, la ĉurado elsonĝigis min.
            Sur la strando mi estis tute sola, sur mia bantuko, sub la ankoraŭ varma sunlumo. Sola ? Jeŝ… sed, al kiu apartenas tiu bruna kaskedo ?

19.3.12

Surdorse de l’besto…



Finfine, mi elektis Sedrikon estiel harzorganton. Ni antaŭaranĝis, ke po posttagmezo ĉiumonate, ni rendevuos en lia loĝejeto. Unue, mi proponis al li pagon, des pli ke li estas tre lerta frizisto. Sed tuj kaj firme li rifuzis, aldonante en rideto, ke li ja preferas esti pagata « surdorse de l’ besto »…
Nu… mi komprenis dekomence, ke la besto estos mi, kaj ke per rajdado sur dorso mia, li papigos al mi sian laboron. Ja konsentite ! Ambaŭmaniere li kontentigos min. Kvamkam estiel bugrito mi ankoraŭ ne estis spertulo, mi povis senti ĝisoste, ke estiel bugranto almenaŭ li ja spertis.

Alveninte en lia hejmo, la sekvantan monaton, ĉiu el ni ambaŭ ludis strangan rolon. Li, same kiel mi, afektis tutan forgeson de ĉio okazinta la pasintan fojon. Tamen mi senvestigis min, sed ne ĉiujn miajn vestojn mi formetis, konservante surpuge la kalsonon. Sedriko formetis nur sian ĉemizon, kaj konservis sian pantaloneton. Tiel komike, ni komencis nian aferon super la lavŝtono, babilante pri io ajn kaj la vetero dum la ŝampuado. Sed iom post iom, li emis froti ne nur mian hararon, kaj kuraĝige, mi sekvigis bonvene al mia  pugo la premmovojn de lia kokso. Fine, post envolvado de mia kapo per granda tualettuko, li lasis min surloke, tute blinda. Nu, mi eksekigis mian hararon ambaŭmane... ĝis kiam mi eksentis trian manon, kiu enŝteliĝis de malantaŭe en mian kalsonon, glitis suben laŭ la pugfaldo, survoje tiklis anusen, por fine kapti miajn ĉurovojn en freneziga kareso.
            Sob kaj for la kalsono…
            Dis la gamboj…
            Jam de minutoj li paŝtumis en mia ĝardeneto, kiam aŭdiĝis frapado ĉe la enirpordo. Sedriko restariĝis, kaj tra la ĉirkaŭkapa tualettuko, li flustris ĉe mia orelo :
-       Atendu momenton…
… aldonante promesplenan mordetkison sur mia ŝultro.

Mi atendis… Tra la dika teksaĵo mi aŭdis virajn voĉojn el la malproksima salono, kaj, iom poste, silenton. Ĉu vere silenton ? Ŝajne aŭdis mi flustradojn, paŝsusuradojn, pordknaretojn… Eĉ havis mi la strangan impreson, ke… iu gvatis min. Tiam mi konsciis, ke mi staris pugnude, kun la kojonoj prolange malsekaj kaj la kaco glorplene pendanta. Dum sekundoj mi ne sciis kion fari. La ideo, ke Sedriko povus kaŝe enkonduki iun, por ke tiu ĝuu la spektaklon de mia nudeco, flagris en mia kapo kiel nekredebla kaj samtempe kredebla, terura kaj samtempe baŭmiga ebleco. Ju pli mi provis aŭskulti, des pli la sango alfluis batbrue al miaj tempioj. Milda trabloveto pasis inter miaj gamboj, karesante miajn kojonharojn… Subite mi provis formeti de mia kapo la volvitan tualettukon. Sed tiom mallerte, tiom malfacile, ke kiam ĝi falis fine sur mian kokson, mi aŭdis tiam nur la bruan fermadon de la enirpordo, kaj la surplankan paŝadon de Sedriko, kiu revenis. 

Ĉiufoje, kvazaŭ rite, samis nia rendevuo. Post kuntrinkado, mi unue nudigis min por la subkrana ŝampuado. Plejofte, je tiu etapo, pro la korpaj tuŝoj neeviteblaj, okazis tikladojn, ridegojn, kacmalmoliĝon kaj sekve… fikadon.
Koncerne la hararan tondadon kaj aranĝon mem, Sedriko sidigis min ĉiam meze de la dormoĉambro, sur alta trinkeja sidilo. Tiumaniere li povis rondiri ĉirkaŭ mi, kaj krome je taŭga alteco. Aldonindas ke mi restis tute nuda dum la hararanĝo, ĉar fakte, li prizorgis ne nur mian kapan hararon, sed ankaŭ mian kacan, tio estas linda aranĝo de miaj pubharoj kaj laŭmoda razado de miaj kojonharoj.  

Iam, kiam li estis tiel finfleganta mian tutan generilon, frapado aŭdiĝis ĉe lia pordo. Fakte, tio sufiĉe ofte okazis, ĉar lia loĝejo, centre de la urbo, faciligis ĉiajn vizitojn. Feliĉe, la dormoĉambro troviĝis aliflanke de la enirejo, tial la vizitantojn mi neniam vidis, aŭ pli ĝuste, ili ne vidis min. Sed tiufoje, post momento, la voĉoj alproksimiĝis, ĝis la apuda kuirejo. Subite senatende, la pordo malfermiĝis, kaj Sedriko enirigis grizharan maljunulon kun knabo. Apenaŭ havis mi la tempon por kovri per tualettuko mian pubon.  
            Tute senĝene, kvazaŭ la situacio estus tute normala, Sedriko, kiu surhavis nuran kalsoneton, prezentis al mi la duopon.
            Mi jam diris dekomence, ke mi ŝategas la rigardojn de viroj al mia postaĵo. Sed, ĉifoje, mia postaĵo estis senkalsona, kaj mi, same kiel menaĝeria besto, tronis meze de la ĉambro. Dum kvazaŭ dumreve mi aŭdis Sedrikon, kiu klarigis babileme kaj ja senpudore al ili, ke li ĵus fortondis mian ĉurujan vilon kaj beligis mian pubhararon, mi ja sentis kvar okulojn celi scivoleme la tukan ŝirmileton, kaj provi vidi trae… la rezulton.
            Fakte, nur tiam mi komprenis la rilaton inter la maljunulo kaj ties « nepo », kiam tiu unua diris, ke « lia kara Vincento » ne ankoraŭ bezonas tian razadon, kaj krome, pro azia duondeveno, eble eĉ neniam bezonos. Li substrekis sian klarigon per malĉasta karespremo ĉe la subventro de la knabnjo. Tiu-ĉi, laŭ mi ne pli ol dekkvinjara, eble eĉ malpli, ridetis stultece kaj kisis la « avon ».
            El inter ambaŭ, kies rigardo tiam pli ĝenis min ? Ĉu la oldula, kiu ja montris seksavidon ? Ĉu la knaba, kies troa juneco kaj jama malĉasteco respegulis eble miajn proprajn ? Mi ne povus diri. Sed kiam Sedriko finparolante diris al mi :
-  Nu, Ĵeromo, bonvolu montri al Sinjoro M.
… ŝajnis al mi, ke la grundo malfermiĝis sub miaj piedoj kaj falis muroj sur min.
            Sed tempon mi ne havis, nek por fuĝi, nek por pripensi. Jam senaverte Sedriko formetis tire la tukon, senvualigante tiel mian tutan privatejon. Tiam mi ne plus aŭdacis rekaŝi permane la ilaron. Samtempe mi sentis ruĝan tajdon invadi miajn vangojn, kaj nerezisteblan, neelteneblan ŝveliĝon de mia pisilo, dum larmetoj de hontego alfluis okulranden.
            Kvankam mi ĵus antaŭe malplenigis ĝisfunde miajn testikojn, kial do mi ne kapablis obeigi mian fikilon ? Ĉu eblas, ke ni viroj havas du cerbojn, po unu en ĉiu kapo, kiuj funkcias tiel malsamcele ?
            Sed fakte, ĉar la spektaklo plaĉis ja videble al la ĉeestantoj, nura volupto iom post iom anstataŭis fine la honton. Pro la scivolaj petoj, mi lasis viziti obeeme la ceteron ankaŭ palpe, por certigi per fingra kareso far ĉiu, ke la razado tute ne raspigas la kojonhaŭton. Tute ne, eĉ subkojone. Ja glatas, ĝis la pugtruo, vi kontrolu Sinjoro…
            Ankaŭ Sedriko, tiel montrante subkomprenitan intimecon kun la oldulo, sobŝovis senpudore sian pugveston por montri « alian manieron aranĝi la pubharon », tio estas, liakaze, nura harstreko, kvazaŭ hitleraj lipharoj supre de longa nazego. Kvankam ŝvelanta, lia penisa nazo plu pendis planken, dum la mia senhelpe plu baŭmis plafonen.
            La oldulo tial proponis afable sian spertan manon estiel deĵoranto por deviga senŝarĝigo. Sed Sedriko puŝis ĝentile la jam laborantan manon.
-  Lin melki estas tasko mia, li diris.

Post tiu afero, dubo jam enŝteliĝis miakapen pri la senso de la frazo far Sedriko : « mi preferas esti pagata surdorse de l’ besto ».  

Sed plian fojon mi falis en lian kaptilon.
Tiufoje, li mem venigis min, proponante flegadon de mia vizaĝo per miksaĵo de argilo kaj plantoj, kaj samtempan zorgadon de la tuta korpo per esencaj oleoj. Bela programo, ĉu ne ? Kaj ĉar la someraj sunradioj ĵus sekigis iomete mian haŭton, mi ne povis malakcepti tian afablan proponon. Krome, li pli-malpli klarigis, ke li bezonas min por eksperimenti la aferon. Se mi tro junas, por doni jam mian korpon al Scienco, mi konsentas meti ĝin en la manojn de artistoj. Alidirite, mi ne malkuraĝigu la artistojn, des pli kiam ili estas amikemaj kaj servopretaj. Kaj se, por tion fari, mi fariĝu iel speco de kobajo, nu, konsentite, mi do kobaju.

Post duŝo, li kuŝigis min sur tablon, meze de la salono.
- La tablo de la kuirejo tro malgrandas, li klarigis.
            Kaj sternante tukon sur ĝin, li aldonis :
- Vi unue surventriĝu…
            La masaĝo estis vere agrabla kaj bonodora. Post longa knedado de mia dorso, liaj manoj kuris ĝis la piedoj, kaj de tie, per spertaj premoj, revenis flegi miajn gluteojn. Mi apenaŭ komencis reagi al la koksa premo kontraŭ la tablo, kiam : tok tok tok !
- Ho, ve ! Ne malfermu, mi petis…
            Sed Sedriko direktis sin tuj al la apuda koridoro. Enirantaj voĉoj aŭdiĝis de malantaŭ la nur puŝita pordo. Panikiĝo ! Urĝas trovi ion por kovri… Tro malfrue ! Dum mi relokis apogpreme mian ventron sur la malmoman tabulon de la tablo, mi spektis ŝtonmirege la eniron en la ĉambro de unu, du… tri oldaj viroj.
            Tri maljunuloj ĉirkaŭ la tablo, tio estas ses grizruzaj okuloj celante frandeme mian senŝirman postaĵon. Mi sentis min tiam, kvazaŭ mi estus manĝonta kokidaĵo daŭre fumanta en fornplado, kies femuraĵoj karnoriĉaj jam salivigas la ĉetabliĝantojn.
            Post rapida prezentado, mi pensis ke tiuj tri olduloj, el kiuj mi rekonis Sinjoron M., lasos nin trankvilaj. Tute ne ! Eĉ Vincento, la knabineca « nepo » fine alvenis malfrue, aldonante tuj siajn du avidajn okulsagetojn al mia pugfaldo.    
- Nu… Bonvolu senkulpigi min, diris Sedriko, sed mi komencis taskon, kiun nun mi devas fini.
… kaj li rakontis detale kaj teknike la kialon kaj la kielon, la aromon kaj la oleon, eĉ invitante la ĉeestantaron provi la silkecan kvaliton de mia ĵus flegita haŭto pere de longa kareso. Longa kareso de dikaj manoj maljunaj kaj kalaj, kiuj emis pigri ĉepuge por disigi ambaŭ gluteojn. Pli malpezaj fingroj interfemure kurantaj supren ĝis delikata tuŝeto ĉe kojonoj. Mi havis nenion por diri, tial mi diris nenion. Sed mi sentis ĉeventre, ke mia kaco tute ne intencis silenti…

            Kompreneble, ja tiam Sedriko postulis de mi surdorsiĝon. Aliflankiĝo, kaze de krespo en pato, ja tute normalus. Sed ĉifoje ne platas la patkuko. Ŝajne vermaĉo nestis en la pomo.
- Ne, ne tuj, mi diris…
- Kial, ne tuj ? Mi devas nun ŝmirflegi vian vizaĝon. Ek ! Surdorsen !
- Ne, mi ne povas, diris mi fine, ruĝiĝante ĝis la oreloj…
            La respondo eksplodis en ridegoj.
- Kvietiĝu, diris unu. Jam de multaj aliaj ni vidis la angilon, kaj ni vetu kaj esperu, ke pliajn ni ankoraŭ vidos.
- Jes, aldonis Sedriko, ne afektu prudemon. Des pli ke duono de la ĉeestantaro jam vidis vian jesueton.
            Lia voĉtono tiam forviŝis ĉiujn dubojn. La afero ja estis aranĝita. Tute verŝajne li pagigis por spektaklo, kies ĉefaĵo mi estas. Nu, tiel prezentite, tio fine ne ĝenas min. Sed mi volis tamen iel suferigi lin.
- Ne, mi ne volas, mi paŭtmienis.
            Fifine, ĉar li proponis, ke ankaŭ li mem senvestiĝu, kaj nur kiam mi vidis lin pugnuda, tiam mi konsentis montri al ĉiuj la kaŝitan flankon de Luno.

Dum la perargila ŝirmado de mia vizaĝo, Vincento, kvankam ne tre parolema, klarigis ke li mem spertas en masaĝoj, pro la tajlanda deveno de la patrino. Li do proponis senprokrastan elmontradon de sia arto, tio estos sur mia korpo.
            Tio videble ne plaĉis al Sedriko. Sed, ĉar la ĉeestantaro insistis persiste, li fine konsentis.
            Por ne riski makulojn sur la vestaĵoj, kaj por pli senĝene moviĝi, li unue formetis ĉion, krom blankan kalsoneton, kiu traŝtofe montris nedubeble, ke eĉ maldika aziananeto rajtas posedi taŭgan ilon.
            Piedojn, gambojn li majstre masaĝis, uzante subtile kaj manoj kaj brakoj en taktoplena miksaĵo de forto kaj mildeco. Poste, kiam Sedriko lasis la lokon ĉe mia kapo, li daŭrigis la aferon ĉe ŝultoj, brakoj kaj manoj, fleksante ĉiun fingron per delikata premo, kiu neatendite revekis mian ekdormantan penison pro volupto. Tial, kiam liaj varmaj manetoj fine atingis mian abdomenon, mia fikstango jam arkiĝis triumfe, kun kapo ĉe la umbiliko.
            Je ĉiu surventra rondmovo, liaj manoj devis puŝe pasi sub la arko, kiu respondis per ĝuplenaj tremetoj. Tiam videblis, ke je ĉiuj liaj movpremoj kontraŭ la tablo, lia plenŝvelanta glano multe streĉis la kalsonon, dum lia vizaĝo montris voluptan ekstazon. Pli kaj pli ekzalte li knedis min, ĝis kulmino kiam mi sentis varman maneton kaptpremi en forta skuo mian pafarkon, kiu senbride kraĉis sian kremon. Kiam finfine li ĉesigis sian melkadon kaj retropaŝis iomete, mi ja konstatis, pro ia larĝa makulo, ke ankaŭ li pafis. Enkalsonen.      
    

14.3.12

Sub la kranon la kapo, sur la lipoj la kaco.

            Pasintan someron, mi promenadis tra la urbo, celante elspezi mian poŝmonon en vestaj aŭ diskaj aĉetaĵoj. Mi ne laboris, kaj ĉar agrable sunis kaj varmis, mi surmetis mian novan helbrunan pantalonon kaj oranĝkoloran ĉemizon por pave paradi, kaj por senti rigardojn ĉe mia tuta koksaĵo. Mi konas nenion pli plezurigan ol senti virseksajn okulojn celi kaŝe al miaj ambaŭflankaj montrofenestroj. Tial mi surhavas ĉiam helajn mallozajn vestojn, kiujn valorigas la varan enhavon.

            Mi ĵus eliris el diskovendejo, kiam bremsis skotero proksime al mi. Pro la kasko, mi ne rekonis lin, sed eĉ sen kasko… ne tujtuj ! Jam de kelkaj jaroj ni ne plu renkontiĝis.
- Aĥ,... Sedriko ! Kiel vi fartas, oldulo mia ?

            Sedriko estas la frato de unu el miaj eksamikinoj, de kiam mi vizitadis la lernejon. Iliaj gepatroj tiam forlasis la urbon, kaj mi ne plu vidis nek ŝin, nek ties unuenaskitan fraton, kiu fariĝis detiam tiu belega, svelta, nigrhara kaj ridetanta knabego.
- Kion vi do faraĉas en Reno, mi al li demandis ?
- Ĉi-tie mi nun loĝas, li min respondis. Kia plezuro revidi vin ! Ĉu vi havas iom da tempo ? Mi invitas vin en mia loĝejo por trinki bieron. Estas nur en la apuda dua strato.
Kaj li senatende puŝis antauen sian skoteron.

            Kelkaj minutoj poste, mi suprengrimpis mallarĝan ŝtuparon, sekvante unuokule lian etan postaĵon, dum mi hipokrite petis novaĵojn de lia fratino.
- Ŝi plu studadas, en Puatiero, li diris.

            Li malŝlosis pordon. La apartamento estis mallarĝa kaj malluma, kiel ofte okazas en tiaj malnovaj kvartaloj. Sed Sedriko bele ĝin aranĝis.
- Ĉu vi vivas sole ĉi tie ? mi aŭdacis demandi, admirante afiŝon supre de kamentabulo. Estis blanka kaj nigra fotego, kiu prezentis nudan junan viron, brakotenante bebon.

            Ŝajne li ne aŭdis la demandon. Li denove eniris la ĉambron, surmetante silkan negliĝon nigran super nura kalsono ruĝa kaj nigra. Nur fulmrapide havis mi tempon por ekvidi lian sveltan kaj sunbrunigitan korpon, kun ŝajne figuro de promesoplena formo sub la puba harlinio.
- Dum tiaj varmaj tagoj, pli komfortas tiele, li pravigis lin. Kion vi deziras trinki ? Ĉu vi volas kafon, teon, limonadon, bieron ? Mi havas bonegajn belgajn bierojn, se vi ŝatas. Ĉu bieron, jes ?... Vi ne diris al mi, ĉu vi laboras nun, Ĵeromo ? Kion vi faras ?
- Mi estas panistlernanto. Mi laboras ĉe mastro, mi respondis.
- Ĉu tio ne estas tro laciga ? Vi do nokte laboras ?
- Jes, mi ĉiam laboras nokte, sed bonan mastron mi havas, kun simpatia laboristo. Kaj vi, kie vi laboras ?
- Mi laboras kiel frizisto, li diris. Tio estas la metio kiun mi eklernis, kaj kiun mi finfine ja ŝatas.
- Mi ja bezonus tondigi miajn harojn! Ĉu oni tondas la harojn ankaŭ de viroj, tie kie vi laboras, mi ridante demandis ?
- Kompreneble jes. Temas pri gea salono.
...kaj ekkaresante miajn harojn, li seriozmiene aldonis :
- Demetu  vian ĉemizon, ni tuj zorgos pri tio!
            Li pasigis siajn fingrojn sur mia kapo, al mi rigardante per ŝajne frandemaj kaj samtempe ruzemaj okuloj.
- Ĉu vi lasos min fari laŭ mia volo ?
            Mi ne kapablis respondi, ĉar mi tiam ĵus eksentis ekmalmoliĝon de kaco mia ĉe femuro. Fakte, pri kio li aludis ? “Fari laŭ lia volo…” Ĉu nur pri mia hararo ?
-Hej ! Vekiĝu ! Malbutonu vian ĉemizon, kaj sekvu min al la lavŝtono.


            La kuirejo estis sufiĉe larĝa kun ĉeangula duŝejeto. Li formetis malpurajn vazarojn el la lavŝtono kaj prenis la ŝampubotelon el bretaro.
- Klinu vin sub la kranon, li diris, suprenŝovante siajn manikojn.
            Varmeta akvo verŝiĝis sur mian kapon.
- Tro malvarme, mi kriis !

            Li do eklavis miajn harojn, ŝaumigante la ŝampuon. Post momento, li haltis.
- Mi malsekigas miajn manikojn, li diris. Kaj mi duonvidis lin senvestiĝi per miaj preskaŭ fermitaj okuloj. Nur kalsoneton li nun surhavis...      
Poste, mi sentis lian varman haŭton ĉe mia nuda flanko. Denove mi ekprancis.

            Nun, Sedriko ellavis mian kapon kaj akvo disŝprucis sur mian dorson.
- Malstreĉiĝu ! li diris al mi, ridante.
- Sed !... Mia pantalono ! Vi malsekigas mian pantalonon ! mi plendis. Ŝirmu ĝin, bonvolu…
- Nu, ne timu, li respondis. Atendu !
            Li lasis min sub la krano, kun oreloj kaj okuloj ŝaŭmoplenaj. Iom poste, mi sentis lin mallaĉi miajn ŝuojn.
-Hej ! Kion vi estas faronta ? mi maltrankviliĝis.
- Nur atendetu ! Mi nur zorgas pri via bela pantalono.
            Kaj povante nek ion diri, nek ion fari, mi tuj poste sentis lin disbuki mian zonon kaj malsuprenŝovi mian pantalonon. Kiam li surgenuiĝis por demeti la krurumojn, ĉu eblis ne rimarki la streĉitan teksaĵon kalsonan ?

            Duafoje li lavis miajn hararon, premfrotante dume sian kokson ĉe mia postaĵo. Eblis baldaŭ eksenti ion malmole flekseblan ĉe mia haŭto. Li fine ektralavis  mian kapon kiam, subite, li disverŝis akvon sur mian dorson, ridante kaj premante min ĉe la lavŝtono.
- Ne, ne ! mi kriis. Mi estos tute malseka... mia kalsono !...
- Ne timu pri via kalsono, li diris, mi ŝirmos ankaŭ ĝin tuj.
            ...kaj lerte, li malsuprenŝovis ĝin.
            Kompatinda knabo, kiu do tiam staris tute nuda, tute malseka, la kapo sub la krano, la pugo al la ĉielo kun la kaco tute rigida !

            Sedriko poste komencis min sekigi per dolĉa frotado de tualettuko. Dolĉa frotado, jes, sed ĉefe je elektitaj lokoj : de la pugo al ties sulko, poste de la kojonoj ĝis la... glano. Kaj denove de la glano ĝis la anuso. Sedriko nenion diris, sed perunuokule kontrolis mian reagon. Ĉu mia plenŝvela fikilo super la kojonoj ne estis jam bonega reago ! Miaj ĝemetoj, kiam li subite perfingre tuŝetis mian kojonhaŭton plu estis kuraĝiga reago...

            Li do fermis la kranon kaj envolvis pertuke mian kapon, tiel ke mi plu vidis nenion. Mi tiam sentis lian tutliberan peniskapon gliti inter miajn femurojn kaj frapeti kontraŭ miajn pilketojn. Liaj manoj kuradis sur mia tuta korpo, kaj poste lia lango malsuprenkuris laŭ la spino ĝis… mia anuso. La varma pinto puŝetadis al la truo, provante ĝin malfermeti en ekstaza tremeto. Mi volupteme disetendis miajn femurojn : la manĝema buŝo englutis miajn du vilozajn nuksojn. La krispaj haretoj tremis ĝue kiam lia lango lekis ilin, kaj mi preskaŭ elĵetis la ĉuron, kiam liaj lipoj enbuŝis mian tutan stangon.

Mi provis poste turni min, por pli aktive partopreni la ludon, sed li restariĝis tuj, kaj firme premis min denove ĉe la lavŝtono. Dum li komforte lokis sian streĉintan kacon en mian pugfendon, mi aŭdis ian ĉifado-bruon apud ni.  Tiam mi ekkomprenis, ke li surmetas kacingon, kaj krome konsciis pri kio li intencis fari kun mi tuj. Certe seksekscitita, mi tamen ekpanikiĝis : neniam ĝis nun mi estis bugrita. Kion mi faru ? Dum sekundo mi pensis forkuri, sed ne trovis la tempon. Unumane, Sedriko ŝmiris mian anuson per malvarma ĝelo. Per alia forta mano, li ordoneme trudis min kurbiĝi, dum unu el liaj fingroj ŝoviĝis en mian anuskaveton. Mi tremetis, sed kredeble la antaŭtimo ja pliigas la ekscitegon. Kiam lia kackapo dolĉe puŝetis la enirejon, mi denove preskaŭ ĉuris. Poste, malrapide, per etaj premoj, kvazaŭ ĝentile, lia dika glano penetris mian kaveton. La plezuro kaj la doloro miksiĝis en larmoj. Sedriko iom post iom pli rapide seksumis. Tiom profunde li nun eniris mian pugon, je ĉiu bato liaj pubharoj  tiklis mian postaĵon. Mi glitis unu el miaj manoj sub miajn kojonojn kaj kaptis liajn. Mi tiel tuŝis lian kacbazon, palpante la nekredeblan penetradon de lia dika kaco, kiu subite ankoraŭ plirapidiĝis. Sedriko ĝemadis malantaŭ mi, dum mi sentis lian varman kremon ŝveligi la preventilon. Li mankaptis mian stangon, kiu post rapida melkado ekkraĉis sian ĉuron en la lavŝtonon.

- Nu… Bonege, diris poste Sedriko. Ĉu finfine mi tondos viajn harojn?